PL 142, col. 705
Vita S. Guillelmi (Rodulfus Glaber), J. P. Migne
domicilium, ad quod praedictus puer, familiaris curae
providentia, per dies ducebatur; in quo etiam aliquoties
quietis noctium gratia suscipiebatur. Cum
igitur praedicta anus eum aliquando diligentia fovendi
in sinu proprio brachiis complexa fuisset,
mammae, quae laxis pendebant ac rugosis pellibus,
subito turgentes lac fudere uberrime. At illa, ut
erat piae mentis ac Deum timens, religiosis quibusque
sagaciter intimare curavit, quoniam isdem qui
videbatur puer, excellentioris vitae [ Bolland., diligentis
vitae] ac dignitatis gratia esset augmentandus.
In processu namque temporis, cum adolevisset
ac jam in Dei timore obedienter servire studuisset,
non defuere invidentiae stimuli. Quibus etiam saepius
agitatus, constanter sustulit illorum probra in
quorum profectum toto conamine laboraverat. Nam
olim in Vercellensi urbe primitus, postmodum apud
Ticinum, sub tuta custodia regulas artis grammaticae
pleniter didicerat. Constituitur etenim divini
officii assiduus custos, ac scholae capitalis illius loci.
Qui felici virtutum incremento, Deo favente, proficiens,
commissa est ei secretarii cura atque administratio,
nec non etiam totius supellectilis sanctuarii,
domi forisque consiliorum diffinitio.
6.
Patrem ad monasticam vitam inducit. --Coepit
interim cogitare qualiter suum genitorem a fluctivaga
istius saeculi cura subtraheret, ac quod illi vitae
supererat secum in monasterio pro aeterna requie
laborando consumeret. Nam mater illius jam
in pace obierat. Tunc nempe suasit ei ut mente
tractaverat, et ille statim dilecto obedivit filio, imo
Deo, qui ei praestitit talem. Sicque satis accurate
cum plurimis donorum xeniis duxit illum ad monasterium,
ubi devotissime a cunctis susceptus, in
sanctae conversationis habitu et ipse devote vivens,
non multo post, praesente filio, optimo fine vitam
complevit.
7.
Renuit ordinandus jurare episcopo fidelitatem.
Ideo vexatur. Cogitat alio abire. --Interea petebatur
promoveri ad diaconatus officium, qui revera ita
obsequens exstiterat inferiorum praeceptionibus
graduum, ut etiam ipsis sacerdotibus imitabile foret
exemplar ad iter arripiendum tutum. Sed praeditum
monasterium in Vercellensis urbis episcopio
situm, atque ejusdem episcopi ditioni subjacebat.
Inoleverat etiam male arreptae consuetudinis usus,
ut nullus fratrum loci illius levitici ordinis gradum
prius susciperet, quam sese assertione jurandi promitteret
servaturum fidelitatem episcopo. Hoc quoque
dum suggestum fuisset Willelmo ut juxta illorum
morem faceret, ut erat eleganter affabilis, respondens
dixit se non posse salubriter respondere [ Boll.,
perpendere] ut, pro his quae solius Dei imperio gratis
praestari deberent, horum ministro alicujus servandae
fidei assertionem ullo modo exhiberet. Quin
potius, inquit, terribilem hujusmodi assentatoribus
providentia, per dies ducebatur; in quo etiam aliquoties
quietis noctium gratia suscipiebatur. Cum
igitur praedicta anus eum aliquando diligentia fovendi
in sinu proprio brachiis complexa fuisset,
mammae, quae laxis pendebant ac rugosis pellibus,
subito turgentes lac fudere uberrime. At illa, ut
erat piae mentis ac Deum timens, religiosis quibusque
sagaciter intimare curavit, quoniam isdem qui
videbatur puer, excellentioris vitae [ Bolland., diligentis
vitae] ac dignitatis gratia esset augmentandus.
In processu namque temporis, cum adolevisset
ac jam in Dei timore obedienter servire studuisset,
non defuere invidentiae stimuli. Quibus etiam saepius
agitatus, constanter sustulit illorum probra in
quorum profectum toto conamine laboraverat. Nam
olim in Vercellensi urbe primitus, postmodum apud
Ticinum, sub tuta custodia regulas artis grammaticae
pleniter didicerat. Constituitur etenim divini
officii assiduus custos, ac scholae capitalis illius loci.
Qui felici virtutum incremento, Deo favente, proficiens,
commissa est ei secretarii cura atque administratio,
nec non etiam totius supellectilis sanctuarii,
domi forisque consiliorum diffinitio.
6.
Patrem ad monasticam vitam inducit. --Coepit
interim cogitare qualiter suum genitorem a fluctivaga
istius saeculi cura subtraheret, ac quod illi vitae
supererat secum in monasterio pro aeterna requie
laborando consumeret. Nam mater illius jam
in pace obierat. Tunc nempe suasit ei ut mente
tractaverat, et ille statim dilecto obedivit filio, imo
Deo, qui ei praestitit talem. Sicque satis accurate
cum plurimis donorum xeniis duxit illum ad monasterium,
ubi devotissime a cunctis susceptus, in
sanctae conversationis habitu et ipse devote vivens,
non multo post, praesente filio, optimo fine vitam
complevit.
7.
Renuit ordinandus jurare episcopo fidelitatem.
Ideo vexatur. Cogitat alio abire. --Interea petebatur
promoveri ad diaconatus officium, qui revera ita
obsequens exstiterat inferiorum praeceptionibus
graduum, ut etiam ipsis sacerdotibus imitabile foret
exemplar ad iter arripiendum tutum. Sed praeditum
monasterium in Vercellensis urbis episcopio
situm, atque ejusdem episcopi ditioni subjacebat.
Inoleverat etiam male arreptae consuetudinis usus,
ut nullus fratrum loci illius levitici ordinis gradum
prius susciperet, quam sese assertione jurandi promitteret
servaturum fidelitatem episcopo. Hoc quoque
dum suggestum fuisset Willelmo ut juxta illorum
morem faceret, ut erat eleganter affabilis, respondens
dixit se non posse salubriter respondere [ Boll.,
perpendere] ut, pro his quae solius Dei imperio gratis
praestari deberent, horum ministro alicujus servandae
fidei assertionem ullo modo exhiberet. Quin
potius, inquit, terribilem hujusmodi assentatoribus