PL 142, col. 710

sibi commissa confluentibus, nullusque qui
ad haec vellet accedere prohiberetur: quin potius
tam servis quam liberis, divitibus cum egenis, uniforme
charitatis impenderetur documentum. Plures
etiam ex ipsis, ex coenobiis, utpote rerum tenues,
accipiebant victum. Ex quibus quoque nonnulli in
sanctae conversationis monachorum devenere habitum.
Cujus denique institutionis labor nimium
optabilem diversis ecclesiis contulit fructum. Nam
praefatum, ut dicere coeperamus, locum taliter claustris
atque officinis regularibus, caeterisque bonorum
copiis adornavit, ut prae caeteris illius provinciae
felicibus semper floreat incrementis.
15.
Templum S. Benigni restaurat. Cujus sepulcrum
detegit. --Contigit ergo postmodum quatenus

pars ecclesiae beati martyris Benigni, cui, auctore
Deo, primitus pater datus fuerat, ruinam corruens
daret. Quam cum reformare cuperent artifices caementarii,
graviorem pars eadem dedit ruinam. Quod
cernens vir Deo devotus, intellexit divinitus sibi
dari indicium quod totum a fundamentis renovari
conveniret templum. Illicoque summo mentis ingenio
coepit ipsius ecclesiae reformandae mirificum construere
apparatum: quam denique cum coepisset
reaedificare positione mirabili, valde longiore ac latiore
quam fuerat; ignotus tamen erat universis locellus
quo pretiosi martyris membra claudebantur
Benigni, quia solerti cura taliter antiquitus fuerat
reconditus, ut illo fiducialiter veneraretur martyr
per aevum, ubi felici morte occubuit propter Deum:

sed a quibusdam incautis dicebatur etiam ibi non
haberi. Cujus ignoratio rei nimium moestificabat
animum Patris Willelmi. Tali quoque defectu anxio
revelatum est visione pulcherrima per ipsum Dei
martyrem ipsius honorabile sepulcrum. Erat enim,
ut beatus multorum sanctorum descriptor miraculorum
Gregorius Turonorum pontifex refert, pergrandis
arca lapidei sarcophagi continens illum. Pro
cujus ( rei ) incredulitate narrat idem sanctus alterum
sancti nominis Gregorium Lingonensem episcopum
acrius quondam fuisse increpatum. Cujus namque
positionem loci antiqua vetustas occuluit. Nam coram
praecipuo illius monasterii altari profundius
habebatur defossum memoratum sepulcrum. Quod
continuo requirens invenit, aperiensque illud contingere

meruit sacratissima egregii martyris ossa,
in cujus etiam cerebro, quod in descripta ipsius passione
legitur, vulnus ferreo illatum vecte apparuit:
quae omnia integro numero praesentibus honestioribus
tam episcopis quam caeteris diversorum
ordinum vel sexuum cum odoriferis thymiamatibus
ac psallentium choris, in eodem recondidit sarcophago;
indeque paululum ad orientem illum amovens,
in pulcherrimo atque incomparabili locavit