PL 142, col. 951
Vita Maioli (Odilo V Cluniacensis), J. P. Migne
scilicet Maiolum, pervenit electio. De cujus etenim
electionis negotio, secundum granditatem
sui dicere non sufficio, sed ut eloquio utar brevissimo,
nec ibi nec alibi ad illud officium beato
Maiolo nec potuit nec poterit praestantior inveniri.
Quid plura? Electus advocatur, invitatus restitit,
rogatus contradicit, adjuratus tremiscit, interdictus
quiescit. Proinde laudes Deo referimus quoniam
superavit contradictionis decretum obedientiae praedicabile
documentum. Postremo a fratribus eligitur,
a populo acclamatur, a pontificibus benedicitur, et
a supradicto patre monasterii in loco sublimi celeberrime
collocatur, et a fratribus officiosissime salutatur,
et ab omnibus domnus et abba honoratur
et colitur. Et non solum a suis, sed etiam ab omnibus
qui eum videre et cognoscere potuerunt, ultra
omnes sui temporis homines omni honore et veneratione
est habitus. De cujus ortu et vita, moribus,
miraculis et obitu, majorum nostrorum dicta praeclaro
famine prolata sufficiant. Illi vero qui de magnis
maxima dicere potuerunt, clarissimos ejus actus
et merita a Domino sibi collata magnifice descripserunt.
Ego vero ultimus servorum illius servulus,
non alia, sed ea quae ipsi praefati sunt, stylo paupere
ac brevissimis distinctionibus capitulatim quoquomodo
ausus sum adnotare, secutus Alcuinum, majoris
Caroli imperatoris magistrum, sic et impar eo quantum
peccator justo, illiteratus perito, fari nesciens
facundissimo. Ille summi et incomparabilis viri et
sanctissimi sacer otis Martini Vitam, a Severo Sulpitio
altissimo stylo descriptam, dictis plenioribus
elucidatam, ad nostram nostrorumque similium destinavit
notitiam. Sicut nemo post apostolos beatissimo
aequatur Martino, ita et ego multum me imparem
profiteor Alcuino. Dixit ille, utpote magnus,
magna de magno; dicam ego parvus parva de magno.
Dixit ille de suo Martino sicut de summo sacerdote
et incomparabili viro; dicam ego de Maiolo,
sicut de piissimo patre et abbate sanctissimo, praestantissimo
viro et vere catholico.
Fuit igitur ille clarissimis natalibus ortus, et ex
utroque parente gemina nobilitate coruscus. Hic, ad
illuminationem multorum, ab ipso aeterno Lumine
luminum, velut astrum persplendidum, humanae
conditionis destinatur ad ortum. Fuit enim ipse, nobilis
ut erat, et nobiliter nutritus, et solerter eruditus.
Et ut ab inferioribus ad altiora conscendere
valeamus, erat vir jam dictus, saepe dicendus saepeque
recolendus, ingressu gravis, voce sublimis, ore
facundus, visu jucundus, vultu angelicus, aspectu
serenus, in omni motu, gestu vel actu corporis honestatem
praesentans. Omnium membrorum convenienti
electionis negotio, secundum granditatem
sui dicere non sufficio, sed ut eloquio utar brevissimo,
nec ibi nec alibi ad illud officium beato
Maiolo nec potuit nec poterit praestantior inveniri.
Quid plura? Electus advocatur, invitatus restitit,
rogatus contradicit, adjuratus tremiscit, interdictus
quiescit. Proinde laudes Deo referimus quoniam
superavit contradictionis decretum obedientiae praedicabile
documentum. Postremo a fratribus eligitur,
a populo acclamatur, a pontificibus benedicitur, et
a supradicto patre monasterii in loco sublimi celeberrime
collocatur, et a fratribus officiosissime salutatur,
et ab omnibus domnus et abba honoratur
et colitur. Et non solum a suis, sed etiam ab omnibus
qui eum videre et cognoscere potuerunt, ultra
omnes sui temporis homines omni honore et veneratione
est habitus. De cujus ortu et vita, moribus,
miraculis et obitu, majorum nostrorum dicta praeclaro
famine prolata sufficiant. Illi vero qui de magnis
maxima dicere potuerunt, clarissimos ejus actus
et merita a Domino sibi collata magnifice descripserunt.
Ego vero ultimus servorum illius servulus,
non alia, sed ea quae ipsi praefati sunt, stylo paupere
ac brevissimis distinctionibus capitulatim quoquomodo
ausus sum adnotare, secutus Alcuinum, majoris
Caroli imperatoris magistrum, sic et impar eo quantum
peccator justo, illiteratus perito, fari nesciens
facundissimo. Ille summi et incomparabilis viri et
sanctissimi sacer otis Martini Vitam, a Severo Sulpitio
altissimo stylo descriptam, dictis plenioribus
elucidatam, ad nostram nostrorumque similium destinavit
notitiam. Sicut nemo post apostolos beatissimo
aequatur Martino, ita et ego multum me imparem
profiteor Alcuino. Dixit ille, utpote magnus,
magna de magno; dicam ego parvus parva de magno.
Dixit ille de suo Martino sicut de summo sacerdote
et incomparabili viro; dicam ego de Maiolo,
sicut de piissimo patre et abbate sanctissimo, praestantissimo
viro et vere catholico.
Fuit igitur ille clarissimis natalibus ortus, et ex
utroque parente gemina nobilitate coruscus. Hic, ad
illuminationem multorum, ab ipso aeterno Lumine
luminum, velut astrum persplendidum, humanae
conditionis destinatur ad ortum. Fuit enim ipse, nobilis
ut erat, et nobiliter nutritus, et solerter eruditus.
Et ut ab inferioribus ad altiora conscendere
valeamus, erat vir jam dictus, saepe dicendus saepeque
recolendus, ingressu gravis, voce sublimis, ore
facundus, visu jucundus, vultu angelicus, aspectu
serenus, in omni motu, gestu vel actu corporis honestatem
praesentans. Omnium membrorum convenienti