PL 142, col. 962

aderat, posset exstinguere. Guttur et collum inveniebat
lorica munitum, caput galea tectum, corpus regio
septum munimine; nulla parte potuit illum nocere.
Vir ille, statim utrasque manus extendens, lupi
pedes ambos arripiens, fortis ut erat, fortiter lupi
membra suis membris astringens, concito cursu ad
socios rediens, quibus diu exspectantibus et tali
agone dubitantibus offertur eorum obtutibus magnus
pro magno munere lupus. Servatur vivus in crastinum,
praesentatur hominibus, quibus fuerat semper
infestus. Occiditur, dilaceratur, et inter ejus viscera
humanorum corporum inveniuntur integra membra.
Occisus trunco suspenditur, et dum unus occiditur,
omnes alii ab illis finibus effugantur. Si quis haec
prudenter intelligi voluerit, aliquid spiritale inde

conjicere poterit. Per luporum rabiem ego credo
denuntiatam Sarracenorum saevitiam. Per illum virum
in laico habitu in multis laudabilem, qui lupum
delusit et deludendo occidit, filium et intelligo praemonstratum,
qui lupo invisibili, antiquo videlicet
hoste, Christi virtute superato, cum suis omnibus
vitiis et illusionibus spreto, coelesti virtute et spiritualibus
armis subacto, multorum fidelium animas,
de potestate ejus, exemplo, doctrina et meritis suis
eripuit, et in viam salutis, vitae, et veritatis et justitiae
introduxit. Ipso praecedente, comitante et subsequente,
qui est via, veritas et vita, Dominus videlicet
Jesus Christus, qui vivit et regnat Deus per
omnia saecula saeculorum. Amen.

Quo nil habuit dulcius,
Dum esset terris positus.
Praecedit Christus patiens,
Maiolus illum confitens
Sequitur recto tramite,
Dei praeventus munere.
Patriarcharum solidam
Fidem opere coluit:
Quod chorus vatum cecinit,
Fideli fide credidit.
Ordinis apostolici
Sectando sacra dogmata