PL 142, col. 961

et, ut de nobilissima ejus prole diximus, ex
utroque parente gemina nobilitate coruscus, vir magni
consilii, prudentis sagacisque ingenii, pater videlicet
istius sanctissimi Patris nostri, de quo loquimur,
Maioli. In cujus possessione et affinitate supradicta
rabies luporum excrevit quam maxime. In quorum
horum, videlicet luporum, multitudine unus videbatur
caeteris corpore validior, cursu velocior, ad dilacerandum
crudelior, ad devorandum elatior in
tantum ut humanorum corporum membra sua voracitate
deglutiret integra. Tunc vir ille, audiens et
videns quotidie talem pestem tantamque calamitatem
excrescere, non modo suam, sed etiam aliorum
necessitatem coepit intra se tractare et intensissime
cogitare qualiter se suosque cives de tanto talique

periculo potuisset liberare. Tunc demum divino nutu
admonitus, coelesti consilio confortatus, praecepit
sepes erigere, caulas componere, arietes, oves et
agnos in eas introducere, quod nullus eo tempore
propter luporum rabiem ausus erat facere. Deinde
armis militaribus, lorica videlicet et galea indutus,
desuper totus ovinis pellibus tectus, coepit nocturno
tempore juxta caulas residere ovium.
Facta est autem in una noctium super easdem
caulas ovium incursio luporum. Nutu Dei accidit ut
lupus qui crudelior erat super virum praestolantem
se irrueret; super dorsum ejus saltum dedit, utrosque
pedes super humeros ejus posuit, coepit circumquaque
exquirere unde facilius arietem, qui non

Hymnus ad Vesperas.
Victoris Agni sanguine
Dies sacratus hodie,
Fusus supremo lumine,
Gemina pollens lampade:
Ecce paschale gaudium
Fulget per omne saeculum;
Magni Maioli transitum,
Vitam simul et meritum
Pangat clerus et populus,
Maxime grex monasticus,