PL 143, col. 485
Vita S. Leonis (Wibertus), J. P. Migne
munus operis Christi suffragio annuente
prosecuturi et qualiter ad apostolicam dignitatem
pervenerit vir beatus quaeque ei ibidem contigerint,
imo quae per eum ejusque temporibus Dominus efficere
voluerit monstraturi, opportunum videtur praecedentes
causas ad id pertinentes ostendere, et quomodo
superna gratia ei ventura revelaverit notificare.
Summa inerat ei devotio primum pastorem
clavigerum coeli annuo revisere recursu, et pro
ovibus a Deo sibi creditis ejus juvamen supplici
exorare precatu. Itaque quodam tempore solitum
aggressus iter, comitante coetu clericorum,
nec non laicorum, quingentorum numerum
superantium, qui pro ipsius meritorum dignitate,
affabilitate, sanctitate, indivulsum ejus
sequebantur comitatum; cunctis subrepsit lues dira
Italici corruptione aeris, ita ut nulli hac tabe infecto
esset spes in crastinum differendae mortis. Vir autem
Domini immodice moestus de afflictione sese
comitantis turbae, festinum reperit remedium, divina
gratia praecurrente. Nam sanctorum, quae secum
vehebat, propria manu tinctis vino pignoribus,
maximeque sancti Apri articulis, cui se commendabat
devotius, quicunque hujusmodi poculum quantulumcunque
libasset, mox convalescebat, quantuscunque
languor invasisset, si tantum liquoris illius
saporem gustare valuisset. Ipse etiam pene dictim
toto itinere divini sacramenti victimam offerendo,
et inter missarum solemnia populos astantes ad
correctionem morum, poenitentiamque commonendo,
cunctos piis hortatibus ad superna capessenda animavit
et ab imminentis mortis articulo sanctis precibus
liberavit. Itaque toto noctis interstitio turba
comitum et patriensium, quorum necessitas intererat,
ad ejus hospitium cum luminaribus excubias
celebrabant, ac mane per sanctorum merita, ejus
annuente suffragio, integram sospitatem reportabant.
His ergo causis per cunctas Romaniae partes celerrime
divulgatis, vir Domini summa veneratione
excolitur, ejusque dilectio omnium cordibus funditus
inculcatur. Hic autem suus erat mos assiduus ut
nocturnae quieti membra traditurus, sanctorum pignoribus
sese attentius commendaret, et a saecularibus
absolutus curis in sancta contemplatione animum
relaxaret atque in ipsa meditatione necessarium
corpori soporem susciperet. In hac ergo pia
intentione quadam nocte soporatus, per visum ad
principalem ecclesiam urbis Wangionum est
adductus, ubi contemplabatur quasi consistentem
infinitam multitudinem albatorum, quorum major
pars videbatur esse sacerdotum, inter quos unum
recognoscebat quondam sibi familiarem Bezelinum
archidiaconum, qui ejus comes in Romano itinere
exuerat hominem. Quem interrogans quae esset
tanta multitudo, audivit hos omnes mundanam
prosecuturi et qualiter ad apostolicam dignitatem
pervenerit vir beatus quaeque ei ibidem contigerint,
imo quae per eum ejusque temporibus Dominus efficere
voluerit monstraturi, opportunum videtur praecedentes
causas ad id pertinentes ostendere, et quomodo
superna gratia ei ventura revelaverit notificare.
Summa inerat ei devotio primum pastorem
clavigerum coeli annuo revisere recursu, et pro
ovibus a Deo sibi creditis ejus juvamen supplici
exorare precatu. Itaque quodam tempore solitum
aggressus iter, comitante coetu clericorum,
nec non laicorum, quingentorum numerum
superantium, qui pro ipsius meritorum dignitate,
affabilitate, sanctitate, indivulsum ejus
sequebantur comitatum; cunctis subrepsit lues dira
Italici corruptione aeris, ita ut nulli hac tabe infecto
esset spes in crastinum differendae mortis. Vir autem
Domini immodice moestus de afflictione sese
comitantis turbae, festinum reperit remedium, divina
gratia praecurrente. Nam sanctorum, quae secum
vehebat, propria manu tinctis vino pignoribus,
maximeque sancti Apri articulis, cui se commendabat
devotius, quicunque hujusmodi poculum quantulumcunque
libasset, mox convalescebat, quantuscunque
languor invasisset, si tantum liquoris illius
saporem gustare valuisset. Ipse etiam pene dictim
toto itinere divini sacramenti victimam offerendo,
et inter missarum solemnia populos astantes ad
correctionem morum, poenitentiamque commonendo,
cunctos piis hortatibus ad superna capessenda animavit
et ab imminentis mortis articulo sanctis precibus
liberavit. Itaque toto noctis interstitio turba
comitum et patriensium, quorum necessitas intererat,
ad ejus hospitium cum luminaribus excubias
celebrabant, ac mane per sanctorum merita, ejus
annuente suffragio, integram sospitatem reportabant.
His ergo causis per cunctas Romaniae partes celerrime
divulgatis, vir Domini summa veneratione
excolitur, ejusque dilectio omnium cordibus funditus
inculcatur. Hic autem suus erat mos assiduus ut
nocturnae quieti membra traditurus, sanctorum pignoribus
sese attentius commendaret, et a saecularibus
absolutus curis in sancta contemplatione animum
relaxaret atque in ipsa meditatione necessarium
corpori soporem susciperet. In hac ergo pia
intentione quadam nocte soporatus, per visum ad
principalem ecclesiam urbis Wangionum est
adductus, ubi contemplabatur quasi consistentem
infinitam multitudinem albatorum, quorum major
pars videbatur esse sacerdotum, inter quos unum
recognoscebat quondam sibi familiarem Bezelinum
archidiaconum, qui ejus comes in Romano itinere
exuerat hominem. Quem interrogans quae esset
tanta multitudo, audivit hos omnes mundanam