PL 143, col. 751
Epistolae et decreta (Leo IX), J. P. Migne
abiem, qua saeviebat in catholicos, destruendam,
sanctissimus papa Martinus, collectis centum et
quinque episcopis, damnavit Cyrum Alexandrinum,
Sergium, Pyrrhum, et Paulum, Constantinopolitanos
episcopos. In qua utique vesania nec vos istis modo
temporibus inferiores illo vestro Paulo, summam et
apostolicam sedem, cunctosque institutionis ejus fidissimos
observatores anathemate damnatis; incauta,
impudenti arrogantia adeo caecati, ut non
animadvertatis quid, et qui faciatis, et cui. Illi
nempe facitis praejudicium, de qua nec vobis, nec
cuilibet mortalium licet facere judicium, beatissimo
et apostolico pontifice Silvestro divinitus decernente,
spiritualique ejus filio Constantino, religiosissimo
Augusto, cum universa synodo Nicaena approbante
ac subscribente ut summa sedes a nemine
judicetur; inviolabiliter et inconcusse sibi conservato
illo privilegio, quod idem princeps quarto
baptismatis sui die devotus contulit pontifici Romano,
scilicet ut in toto orbe sacerdotes ita hunc
caput habeant, sicut omnes judices, regem. Quorum
semper omni mundo reverendam sententiam, sicut
veraciter divina inspiratione promulgatam, amplexae
reliquae universales synodi, id est Constantinopolitana
prima, consensu pii Augusti et religiosi majoris
Theodosii, Ephesina prima, sub Juniore Theodosio,
filio Archadii, Chalcedonensis, sub imperio divae
memoriae Marciani, tertia Constantinopolitana, rogatu
et consensu Junioris Constantini, unanimi voluntate,
concordique verbo et scripto confirmavere sanctam
Romanam et apostolicam sedem, post Dominum
Jesum, caput esse omnium Ecclesiarum Dei, et hoc
debere credi, confiteri et scribi ab omnibus veneratoribus
Nicaeni concilii cujus statutorum usque ad
unum iota contemptoribus districtum anathema cautum
est a quinque praefatis, et cunctis sanctorum
Patrum synodis subsequentibus.
XI.
Sic, juxta Sapientem, lapis missus non pergit
ad coelum [(Eccli. XXVII)] , et maledictum, frustra prolatum,
revertitur in auctorem suum [(Prov. XXVI)] :
sic, juxta vulgi proverbium, qui supra caput suum
spuere conatur, quantocius in faciem illius sputum
relabitur: Sic nobis maledictum pro maledicto non
reddentibus, sed cum Psalmista, adversum nos peccatore
consistente, custodiam ori nostro jam diu
ponentibus [(Psal. XXXVIII)] , per tumorem vestrum
incurristis, quod dolemus, quia praejudicium faciendo
summae sedi, de qua nec judicium licet facere cuiquam
hominum, anathema accepistis ab universis
Patribus omnium venerabilium conciliorum. Quo
indissolubiliter astringemini, si cor impoenitens retinendo
super tantam praesumptionem, ab illo per
vicarios ipsius non solvamini, cui specialiter dixit
Christus, Filius Dei vivi: Quaecunque solveris super
terram, erunt soluta et in coelis [(Matth. XVI)]
. Si
conferamus vetera novis, Balaam ille hariolus in hac
parte cautior fuit vobis, qui, reverens Deum, nec
promissis, nec minis regis Moab ad maledicendum
filiis Israel flecti potuit: Quomodo, inquiens, maledicam
sanctissimus papa Martinus, collectis centum et
quinque episcopis, damnavit Cyrum Alexandrinum,
Sergium, Pyrrhum, et Paulum, Constantinopolitanos
episcopos. In qua utique vesania nec vos istis modo
temporibus inferiores illo vestro Paulo, summam et
apostolicam sedem, cunctosque institutionis ejus fidissimos
observatores anathemate damnatis; incauta,
impudenti arrogantia adeo caecati, ut non
animadvertatis quid, et qui faciatis, et cui. Illi
nempe facitis praejudicium, de qua nec vobis, nec
cuilibet mortalium licet facere judicium, beatissimo
et apostolico pontifice Silvestro divinitus decernente,
spiritualique ejus filio Constantino, religiosissimo
Augusto, cum universa synodo Nicaena approbante
ac subscribente ut summa sedes a nemine
judicetur; inviolabiliter et inconcusse sibi conservato
illo privilegio, quod idem princeps quarto
baptismatis sui die devotus contulit pontifici Romano,
scilicet ut in toto orbe sacerdotes ita hunc
caput habeant, sicut omnes judices, regem. Quorum
semper omni mundo reverendam sententiam, sicut
veraciter divina inspiratione promulgatam, amplexae
reliquae universales synodi, id est Constantinopolitana
prima, consensu pii Augusti et religiosi majoris
Theodosii, Ephesina prima, sub Juniore Theodosio,
filio Archadii, Chalcedonensis, sub imperio divae
memoriae Marciani, tertia Constantinopolitana, rogatu
et consensu Junioris Constantini, unanimi voluntate,
concordique verbo et scripto confirmavere sanctam
Romanam et apostolicam sedem, post Dominum
Jesum, caput esse omnium Ecclesiarum Dei, et hoc
debere credi, confiteri et scribi ab omnibus veneratoribus
Nicaeni concilii cujus statutorum usque ad
unum iota contemptoribus districtum anathema cautum
est a quinque praefatis, et cunctis sanctorum
Patrum synodis subsequentibus.
XI.
Sic, juxta Sapientem, lapis missus non pergit
ad coelum [(Eccli. XXVII)] , et maledictum, frustra prolatum,
revertitur in auctorem suum [(Prov. XXVI)] :
sic, juxta vulgi proverbium, qui supra caput suum
spuere conatur, quantocius in faciem illius sputum
relabitur: Sic nobis maledictum pro maledicto non
reddentibus, sed cum Psalmista, adversum nos peccatore
consistente, custodiam ori nostro jam diu
ponentibus [(Psal. XXXVIII)] , per tumorem vestrum
incurristis, quod dolemus, quia praejudicium faciendo
summae sedi, de qua nec judicium licet facere cuiquam
hominum, anathema accepistis ab universis
Patribus omnium venerabilium conciliorum. Quo
indissolubiliter astringemini, si cor impoenitens retinendo
super tantam praesumptionem, ab illo per
vicarios ipsius non solvamini, cui specialiter dixit
Christus, Filius Dei vivi: Quaecunque solveris super
terram, erunt soluta et in coelis [(Matth. XVI)]
. Si
conferamus vetera novis, Balaam ille hariolus in hac
parte cautior fuit vobis, qui, reverens Deum, nec
promissis, nec minis regis Moab ad maledicendum
filiis Israel flecti potuit: Quomodo, inquiens, maledicam