PL 143, col. 957
Adversus Graecorum calumnias (Humbertus Silvae Candidae), J. P. Migne
gratia et veritate per Jesum Christum facta, spirituales
vivificabat: ut illi, timore temporalis mortis,
ac si frigore contracti, inde pallerent, unde isti,
amore aeternae vitae, quasi calore vegetati, rubebant,
et cum Paulo libere proclamant: « Plenitudo legis
est dilectio [(Rom. XIII, 10)] . » In cujus duobus praeceptis
charitatis totam pendere Veritas perhibuit.
Quod si Deus charitas est, Deo procul dubio adversatur
quisquis aliquid legi Moysi subtrahere conatur,
quam ipse totam in charitate pendere testatur.
Quae charitas gemina, carnalibus et terrenis caeremoniis
contecta, velut quidam bisulcus hamus vermiculis
seu volaticis plumis insertus, et in pelagus
humanae captivationis coelitus demissus, vagos et
vacuos coelestium homines, inescatos visibilibus,
invisibili mucrone trajecit, et trajectos ad sinum
angelicae libertatis retraxit: dicentes Deo in Canticorum
canticis: « Trahe me post te [(Cant. I, 3)] . »
Et: Vulnerata charitate ego sum [(Cant. IV, 9)] .
Sic, dum homo adhaeret Deo, et homini proximus,
decentissima linea, et tanquam aurea mandatorum
divinorum catena, pariter ad paradisum retrahuntur.
XLI.
Deinde quanta instantia Euphration Rhodiorum
episcopus legem veterem contra Severianos
haereticos defenderit, ex subjectis verbis ipsius liquet,
ubi inter nonnulla alia dixit: « Fundamenta
domus praeclarae circa squalida loca sunt posita, ut
ea quae sunt superius nullas contumelias stercorum
patiantur. Superiora ergo domus laquearibus auratis,
parietibusque pictis, et vario marmorum metallo
sunt edita; inferiora vero, humori terreno vicina,
degesta etiam superiorum universa suscipiunt. Quid
ergo nunc faciemus? Si auferimus inferiora, superiora
corruunt: tamen, si destruenda erant inferiora,
non hoc alius poterat, nisi Dei Filius facere.
Videamus ergo utrum ipse destruxerit hoc quod nos
dicimus permanere. « Putatis, inquit, quia veni legem
solvere aut prophetas? Non veni legem solvere,
sed adimplere [(Matth. V, 17)] . » Et vos ergo
saltem, his et aliis proprii doctoris vestri vocibus
revocati, ab injuriis sacratissimae legis cessate, ne
ab eodem et ab omnibus Catholicis anathema cum
Severianis sitis.
XLII.
Sed ne forte adhuc vobis nimium placeatis
ex opinationibus vestris, cum nihil teneatis, diligentius
recapitulemus dictum Apostoli, quem supra violenter
ad vestrum suffragium attrahere tentastis.
Quia ait: « Si consummatio per sacerdotium leviticum
erat; populus enim sub ipso legem accepit;
quid adhuc necessarium fuit secundum ordinem
Melchisedech alium surgere sacerdotem, et non secundum
Aaron dici? Translato enim sacerdotio, necesse
est ut legis quoque translatio fiat [(Hebr. VII,
11, 12)] . » In quibus verbis, sicut superius ostenditur,
nil aliud intelligitis consummationem, nisi consumptionem,
id est, abolitionem et finem, non qui
perficit, sed qui interimit. Quod longe aliter esse
idem Apostolus edocet dicens: « Finis legis Christus,
ad justitiam omni credenti [(Rom. X, 4)] . » Unde,
vivificabat: ut illi, timore temporalis mortis,
ac si frigore contracti, inde pallerent, unde isti,
amore aeternae vitae, quasi calore vegetati, rubebant,
et cum Paulo libere proclamant: « Plenitudo legis
est dilectio [(Rom. XIII, 10)] . » In cujus duobus praeceptis
charitatis totam pendere Veritas perhibuit.
Quod si Deus charitas est, Deo procul dubio adversatur
quisquis aliquid legi Moysi subtrahere conatur,
quam ipse totam in charitate pendere testatur.
Quae charitas gemina, carnalibus et terrenis caeremoniis
contecta, velut quidam bisulcus hamus vermiculis
seu volaticis plumis insertus, et in pelagus
humanae captivationis coelitus demissus, vagos et
vacuos coelestium homines, inescatos visibilibus,
invisibili mucrone trajecit, et trajectos ad sinum
angelicae libertatis retraxit: dicentes Deo in Canticorum
canticis: « Trahe me post te [(Cant. I, 3)] . »
Et: Vulnerata charitate ego sum [(Cant. IV, 9)] .
Sic, dum homo adhaeret Deo, et homini proximus,
decentissima linea, et tanquam aurea mandatorum
divinorum catena, pariter ad paradisum retrahuntur.
XLI.
Deinde quanta instantia Euphration Rhodiorum
episcopus legem veterem contra Severianos
haereticos defenderit, ex subjectis verbis ipsius liquet,
ubi inter nonnulla alia dixit: « Fundamenta
domus praeclarae circa squalida loca sunt posita, ut
ea quae sunt superius nullas contumelias stercorum
patiantur. Superiora ergo domus laquearibus auratis,
parietibusque pictis, et vario marmorum metallo
sunt edita; inferiora vero, humori terreno vicina,
degesta etiam superiorum universa suscipiunt. Quid
ergo nunc faciemus? Si auferimus inferiora, superiora
corruunt: tamen, si destruenda erant inferiora,
non hoc alius poterat, nisi Dei Filius facere.
Videamus ergo utrum ipse destruxerit hoc quod nos
dicimus permanere. « Putatis, inquit, quia veni legem
solvere aut prophetas? Non veni legem solvere,
sed adimplere [(Matth. V, 17)] . » Et vos ergo
saltem, his et aliis proprii doctoris vestri vocibus
revocati, ab injuriis sacratissimae legis cessate, ne
ab eodem et ab omnibus Catholicis anathema cum
Severianis sitis.
XLII.
Sed ne forte adhuc vobis nimium placeatis
ex opinationibus vestris, cum nihil teneatis, diligentius
recapitulemus dictum Apostoli, quem supra violenter
ad vestrum suffragium attrahere tentastis.
Quia ait: « Si consummatio per sacerdotium leviticum
erat; populus enim sub ipso legem accepit;
quid adhuc necessarium fuit secundum ordinem
Melchisedech alium surgere sacerdotem, et non secundum
Aaron dici? Translato enim sacerdotio, necesse
est ut legis quoque translatio fiat [(Hebr. VII,
11, 12)] . » In quibus verbis, sicut superius ostenditur,
nil aliud intelligitis consummationem, nisi consumptionem,
id est, abolitionem et finem, non qui
perficit, sed qui interimit. Quod longe aliter esse
idem Apostolus edocet dicens: « Finis legis Christus,
ad justitiam omni credenti [(Rom. X, 4)] . » Unde,