PL 144, col. 132
Vita I Petri Damiani (Joannes discipulus Petri Damiani), J. P. Migne
in gaudium Domini tui [(Matth. XXV, Luc. XIX)]
. Nec
hoc tamen sibi sufficere judicans, si erga unius tantum
Ecclesiae plebem, cui videlicet praeerat, administrationis
suae curam praetenderet, dum se cunctis
sciret obnoxium conservis, in una secum familia
conscriptis, se sollicitum exhibebat, omnesque lucrari
Deo cupiens, tanquam sagax rimator piscosi
gurgitis solerter investigabat, sicubi pro qualibet
solemnitate populi multitudo conflueret, quatenus
divini verbi lina submittens plures capere et quasi
de mundani aequoris profundo ad superni amoris
alta sustollere posset. Hujuscemodi namque lucri
gratia longe diurnam lucem multoties eum praevenire
conspeximus, si talis conventus longiuscule fieret,
ne competens sermocinandi sibi hora transiret. Saepenumero
quoque illum novimus acribus febribus nocte
confectum, mox orto sole, ingressum ecclesiam
missarum inchoasse solemnia, et usque sextam fere
horam, edita voce, in aures totius plebis protrahendo
sermonem non parvum nobis ex se praebuisse miraculum,
cum et robustiorem viribus et clariorem eloquio
cerneremus, quem jam pene defecturum suspicabamur.
Quo plane daretur intelligi non alium
ipsius ore concionari, quam illum, qui discipulos
suos docens, aiebat: Non enim vos estis qui loquimini,
sed Spiritus Patris vestri qui loquitur in vobis [(Matth. X)]
.
Cujus videlicet eloquia, velut e largissima
fontis vena redundantia, singulorum capacitati
congrua propinabat. Quae nimirum, etsi aliquando
fuerint prolixiora, nulli tamen esse poterant onerosa.
Quae nempe onerositas in illius esse posset
sermonibus, quibus erectis auribus tanquam divinis
affectibus ab omnibus intendebatur? aut infructuosa
ejus esse poterant verba, cui sancti cooperabatur
Spiritus gratia? Minime. Hinc namque est
quod dies Crucis ab innumeris fidelibus hac tota
provincia ob reverentiam Dominicae passionis in abstinentia
celebratur. Quam videlicet observantiam
idem passim omnibus praedicans hortabatur. Hinc
nihilominus constat quod omnium horarum officia
in honore almae Dei genitricis in pluribus ecclesiis
instantia, maxima gestum parte dignoscitur.
Quod matricum ecclesiarum clerum per Romanam
provinciam undique sibi contiguam congregatum
inspicimus, eosque nonnulla canonici ritus vestigia,
Deo favente, imitari applaudimus qui, relictis olim
. Nec
hoc tamen sibi sufficere judicans, si erga unius tantum
Ecclesiae plebem, cui videlicet praeerat, administrationis
suae curam praetenderet, dum se cunctis
sciret obnoxium conservis, in una secum familia
conscriptis, se sollicitum exhibebat, omnesque lucrari
Deo cupiens, tanquam sagax rimator piscosi
gurgitis solerter investigabat, sicubi pro qualibet
solemnitate populi multitudo conflueret, quatenus
divini verbi lina submittens plures capere et quasi
de mundani aequoris profundo ad superni amoris
alta sustollere posset. Hujuscemodi namque lucri
gratia longe diurnam lucem multoties eum praevenire
conspeximus, si talis conventus longiuscule fieret,
ne competens sermocinandi sibi hora transiret. Saepenumero
quoque illum novimus acribus febribus nocte
confectum, mox orto sole, ingressum ecclesiam
missarum inchoasse solemnia, et usque sextam fere
horam, edita voce, in aures totius plebis protrahendo
sermonem non parvum nobis ex se praebuisse miraculum,
cum et robustiorem viribus et clariorem eloquio
cerneremus, quem jam pene defecturum suspicabamur.
Quo plane daretur intelligi non alium
ipsius ore concionari, quam illum, qui discipulos
suos docens, aiebat: Non enim vos estis qui loquimini,
sed Spiritus Patris vestri qui loquitur in vobis [(Matth. X)]
.
Cujus videlicet eloquia, velut e largissima
fontis vena redundantia, singulorum capacitati
congrua propinabat. Quae nimirum, etsi aliquando
fuerint prolixiora, nulli tamen esse poterant onerosa.
Quae nempe onerositas in illius esse posset
sermonibus, quibus erectis auribus tanquam divinis
affectibus ab omnibus intendebatur? aut infructuosa
ejus esse poterant verba, cui sancti cooperabatur
Spiritus gratia? Minime. Hinc namque est
quod dies Crucis ab innumeris fidelibus hac tota
provincia ob reverentiam Dominicae passionis in abstinentia
celebratur. Quam videlicet observantiam
idem passim omnibus praedicans hortabatur. Hinc
nihilominus constat quod omnium horarum officia
in honore almae Dei genitricis in pluribus ecclesiis
instantia, maxima gestum parte dignoscitur.
Quod matricum ecclesiarum clerum per Romanam
provinciam undique sibi contiguam congregatum
inspicimus, eosque nonnulla canonici ritus vestigia,
Deo favente, imitari applaudimus qui, relictis olim