PL 145, col. 90
Disceptatio synodalis inter advocatum regis et defensorem Romanae ecclesiae (Pe · Actus Mediolani de privilegio Romanae ecclesiae (Petrus Damianus), J. P. Migne
vulgo appellant, tribus distinctam ornatamque coronis
(cum eamdem antea tiaram una tantum
corona insignitam ejus antecessores deferrent) ad
pontificum Romanorum usum primus revocavit. Hic
est ille Octavus Bonifacius ex nobili ac vetusta
Cajetanorum familia, patre Livifredo equite, matre
Alexandri IV nepte, progenitus: qui (ut inter alios
Antoninus archiepiscopus Florentinus sanctitate ac
doctrina conspicuus testatur) aemulator magnus, et
jurium Ecclesiae conservator, propter sedis apostolicae
patrocinium, adversus ditionis ae bonorum
illius detentores animo fortissimo susceptum, et ad
finem constanter perductum innumeris malevolorum
calumniis se obnoxium reddidit.
judicarem; divinitus, ut reor, actum est, ut Mediolanensem
urbem, beatissimi Nicolai papae legatione
functus, adirem.
Erat enim inter clerum et populum, propter duas
haereses, Simoniacam videlicet, et Nicolaitarum,
satis turbulenta seditio. Nicolaitae autem dicuntur
clerici, qui contra castitatis ecclesiasticae regulam
feminis admiscentur. Qui plane tunc fornicatores
fiunt, cum foedi commercii copulas ineunt; tunc
Nicolaitae jure vocantur cum hanc lethiferam pestem
velut ex auctoritate defendunt. Vitium quippe in
haeresim vertitur, cum perversi dogmatis assertione
firmatur. Quid plura? nobis digna sedis apostolicae
veneratione receptis, ac negotiis, quae nos attraxerant,
intimatis, post diem alterum factione clericorum
repente in populo murmur exoritur, non debere
Ambrosianam Ecclesiam Romanis legibus subjacere,
nullumque judicandi, vel disponendi jus Romano
pontifici in illa sede competere. Nimis indignum,
inquiunt, ut quae sub progenitoribus nostris semper
exstitit libera, ad nostrae confusionis opprobrium
nunc alteri, quod absit, Ecclesiae sit subjecta. Postremo
tumultuantium clamor attollitur, ex diversis
partibus ad episcopale palatium convenitur: dein
tintinnabula perstrepunt, praegrandis aereae tubae,
quae illic est, tota civitas clangoribus intonatur. Intentabant
mihi, ut ita loquar, omnia mortem, et ut
ab amicis meis mihi saepe suggestum est, nonnulli
meum sanguinem sitiebant. Augebat autem hujus
ignis incendium hoc permaxime, quia congregatis
quasi ad synodum totius Ambrosianae parochiae clericis,
(cum eamdem antea tiaram una tantum
corona insignitam ejus antecessores deferrent) ad
pontificum Romanorum usum primus revocavit. Hic
est ille Octavus Bonifacius ex nobili ac vetusta
Cajetanorum familia, patre Livifredo equite, matre
Alexandri IV nepte, progenitus: qui (ut inter alios
Antoninus archiepiscopus Florentinus sanctitate ac
doctrina conspicuus testatur) aemulator magnus, et
jurium Ecclesiae conservator, propter sedis apostolicae
patrocinium, adversus ditionis ae bonorum
illius detentores animo fortissimo susceptum, et ad
finem constanter perductum innumeris malevolorum
calumniis se obnoxium reddidit.
judicarem; divinitus, ut reor, actum est, ut Mediolanensem
urbem, beatissimi Nicolai papae legatione
functus, adirem.
Erat enim inter clerum et populum, propter duas
haereses, Simoniacam videlicet, et Nicolaitarum,
satis turbulenta seditio. Nicolaitae autem dicuntur
clerici, qui contra castitatis ecclesiasticae regulam
feminis admiscentur. Qui plane tunc fornicatores
fiunt, cum foedi commercii copulas ineunt; tunc
Nicolaitae jure vocantur cum hanc lethiferam pestem
velut ex auctoritate defendunt. Vitium quippe in
haeresim vertitur, cum perversi dogmatis assertione
firmatur. Quid plura? nobis digna sedis apostolicae
veneratione receptis, ac negotiis, quae nos attraxerant,
intimatis, post diem alterum factione clericorum
repente in populo murmur exoritur, non debere
Ambrosianam Ecclesiam Romanis legibus subjacere,
nullumque judicandi, vel disponendi jus Romano
pontifici in illa sede competere. Nimis indignum,
inquiunt, ut quae sub progenitoribus nostris semper
exstitit libera, ad nostrae confusionis opprobrium
nunc alteri, quod absit, Ecclesiae sit subjecta. Postremo
tumultuantium clamor attollitur, ex diversis
partibus ad episcopale palatium convenitur: dein
tintinnabula perstrepunt, praegrandis aereae tubae,
quae illic est, tota civitas clangoribus intonatur. Intentabant
mihi, ut ita loquar, omnia mortem, et ut
ab amicis meis mihi saepe suggestum est, nonnulli
meum sanguinem sitiebant. Augebat autem hujus
ignis incendium hoc permaxime, quia congregatis
quasi ad synodum totius Ambrosianae parochiae clericis,