PL 148, col. 1387
Chronicon (Bernaldus Constantiensis), J. P. Migne
et post discessum Suevorum, timens insidias eorum,
unum pene diem ripam relinquere pertimuit.
Tandem Heinricus Ratisponam revertitur, inde
ultra Renum Mogontiam proficiscitur, nichilominus
et Suevi ultra Renum Burgundiam cum expeditione
proficiscuntur, et quoddam castellum Bertaldi ducis,
filii regis Roudolfi, a fautoribus Heinrici obsessum,
viriliter eripuerunt. Nam quibusdam rapidissimis
fluminibus transvadatis, vel potius transnatatis, adeo
obsessores castelli, licet adhuc longe positi, perterruerunt,
ut relictis papilionibus, equis et loricis, ab obsidione
passim diffugerent, nec deinceps in illa expeditione
Suevis, terram eorum ferro, praeda et incendio
vastantibus, resistere praesumerent. Erepto
igitur castello, congruisque alimentis in annum
praemunito, destructisque quibusdam inimicorum
munitionibus, Suevi cum pace in sua rediere ( Oct. ).
Interim Heinricus congregata multitudine scismaticorum,
Wecilonem, clericum Halverstatensis episcopi
fugitivum, Mogontiensi episcopatu remuneravit,
eo quod illi in omni pertinacia contra Deum et
sanctum Petrum indefessus cooperator adfuit; qui
ipse jam dudum anathematizatus, et ab anathematizatis
electus, nichilominus etiam ab anathematizatis
juxta Pelagium papam non consecratus set
execratus est. Nam juxta beatissimos patres Innocentium,
Leonem atque Gregorium, nichil nisi damnationem
et maledictionem a damnatis accipere potuit.
Domnus autem papa, collecta sinodo Salerni,
iterum sententiam anathematis in Gibertum heresiarchen,
et Heinricum, et in omnes corum fautores
promulgavit; quod et in festivitate sancti
Johannis baptistae praeterita jam dudum Romae fecit,
cum Heinricus adhuc ibi moraretur. Hanc sententiam
legati sedis apostolicae, videlicet Petrus Albanensis
episcopus in Francia, Oddo Ostiensis episcopus
in terra Teutonicorum usquequaque divulgarunt.
Ostiensis etiam, cum Alemanniae moraretur,
sanctae Constantiensi aeclesiae, jam dudum viduatae,
catholicum pastorem ordinavit, scilicet Gebehardum
Berthaldi ducis filium, nobilem quidem genere,
set nobiliorem in monachica conversatione.
Hunc sane invitum, immo multum ejulantem ac reclamantem,
Constantiensibus clericis et laicis petentibus
et laudantibus episcopum 11 Kal. Januarii consecravit,
unum pene diem ripam relinquere pertimuit.
Tandem Heinricus Ratisponam revertitur, inde
ultra Renum Mogontiam proficiscitur, nichilominus
et Suevi ultra Renum Burgundiam cum expeditione
proficiscuntur, et quoddam castellum Bertaldi ducis,
filii regis Roudolfi, a fautoribus Heinrici obsessum,
viriliter eripuerunt. Nam quibusdam rapidissimis
fluminibus transvadatis, vel potius transnatatis, adeo
obsessores castelli, licet adhuc longe positi, perterruerunt,
ut relictis papilionibus, equis et loricis, ab obsidione
passim diffugerent, nec deinceps in illa expeditione
Suevis, terram eorum ferro, praeda et incendio
vastantibus, resistere praesumerent. Erepto
igitur castello, congruisque alimentis in annum
praemunito, destructisque quibusdam inimicorum
munitionibus, Suevi cum pace in sua rediere ( Oct. ).
Interim Heinricus congregata multitudine scismaticorum,
Wecilonem, clericum Halverstatensis episcopi
fugitivum, Mogontiensi episcopatu remuneravit,
eo quod illi in omni pertinacia contra Deum et
sanctum Petrum indefessus cooperator adfuit; qui
ipse jam dudum anathematizatus, et ab anathematizatis
electus, nichilominus etiam ab anathematizatis
juxta Pelagium papam non consecratus set
execratus est. Nam juxta beatissimos patres Innocentium,
Leonem atque Gregorium, nichil nisi damnationem
et maledictionem a damnatis accipere potuit.
Domnus autem papa, collecta sinodo Salerni,
iterum sententiam anathematis in Gibertum heresiarchen,
et Heinricum, et in omnes corum fautores
promulgavit; quod et in festivitate sancti
Johannis baptistae praeterita jam dudum Romae fecit,
cum Heinricus adhuc ibi moraretur. Hanc sententiam
legati sedis apostolicae, videlicet Petrus Albanensis
episcopus in Francia, Oddo Ostiensis episcopus
in terra Teutonicorum usquequaque divulgarunt.
Ostiensis etiam, cum Alemanniae moraretur,
sanctae Constantiensi aeclesiae, jam dudum viduatae,
catholicum pastorem ordinavit, scilicet Gebehardum
Berthaldi ducis filium, nobilem quidem genere,
set nobiliorem in monachica conversatione.
Hunc sane invitum, immo multum ejulantem ac reclamantem,
Constantiensibus clericis et laicis petentibus
et laudantibus episcopum 11 Kal. Januarii consecravit,