PL 148, col. 42
Vita S. Gregorii VII (Paulus Bernriedensis), J. P. Migne
celebraturus, adiit Abbatiam, vocabulo Nonantulam,
sanctorum praedecessorum ejus Silvestri et
Adriani patrociniis gloriosam. Ibi nempe sacrosanctis
insistens ministeriis, cum jam consummaret
sanctificationem Chrismatis, subito coelitus inflammante
benedictum liquorem clara specie ignis, conglorificatus
est antiquis Patribus signo divinae acceptionis.
5.
Sed jam congruum videtur miracula de igne
in mirabili extinctione ignis finire, quae in Chronicis
venerabilium virorum hac occasione legitur accidisse.
Cum praedictus Henricus Romanae civitatis
moenibus hostili manu assedisset, et ob hoc ignem
quodam loco injecisset, ut, populo a tutandis propugnaculis
ad avertenda combustionis pericula converso,
sine prohibitione irrumperet; intelligens
hanc versutiam fortissimus in fide Christi Gregorius,
signum Crucis appinxit, et, velut Tiberis inundantiam
effunderet, incendium protinus extinxit,
plebemque ad propugnacula defensanda redire
praecepit.
6.
Nobis etiam redire placet ad commemorandam
pueritiam ejus, in qua avunculo suo Abbati monasterii
sanctae Dei Genetricis Mariae in Aventino
monte, ad instructionem liberalis scientiae et compositionem
moralis disciplinae, a parentibus commendatus,
in brevi ostendit spectabiles flores utriusque
nutrimenti. Jam vero adolescentiam ingressus,
profectus est in Franciam, domiturus inibi carnis
petulantiam et molestia peregrinationis et instantia
eruditionis. Inde post aliquot annos Romam rediturus,
occulta Dei praeparatione, moram fecit aliquantum
temporis in aula Henrici III, ut, quia sublimandus
erat in culmine Sacerdotii, profectus ejus
manifestus fieret omnibus ex alta specula regni.
Hinc ipse Imperator aiebat nunquam se audisse
hominem cum tanta fiducia Verbum Dei praedicantem.
Probatissimi quoque Episcoporum, rei publicae
consulentium, admirabantur in verbis gratiae quae
procedebant de ore ejus.
7.
Post haec Romam reversus, cum studio perfectionis
insisteret, et accepta divinitus talenta intellectus
atque operationis duplicare satageret, torpentes
domesticos sensit inimicos, et illud veritatis
elogium probavit: Nemo propheta acceptus est in
patria sua [(Luc. IV)] . Proinde parcere volens invidiae,
et majorem caritatis fructum quaerere, ingredi
statuit in partes Germaniae et Galliae. Cumque venisset
ad Aquas pendentes, apparens ei in visione
B. Petrus, qui jam ascensiones ejus in Cathedram
suam disponebat, prodire eum ulterius prohibebat.
Ispe autem, fallacem existimans imaginem, a
proposito itinere non reflexit. Item secundae noctis
similem visionem praeterivit. Tum vero tertia nocte
sanctorum praedecessorum ejus Silvestri et
Adriani patrociniis gloriosam. Ibi nempe sacrosanctis
insistens ministeriis, cum jam consummaret
sanctificationem Chrismatis, subito coelitus inflammante
benedictum liquorem clara specie ignis, conglorificatus
est antiquis Patribus signo divinae acceptionis.
5.
Sed jam congruum videtur miracula de igne
in mirabili extinctione ignis finire, quae in Chronicis
venerabilium virorum hac occasione legitur accidisse.
Cum praedictus Henricus Romanae civitatis
moenibus hostili manu assedisset, et ob hoc ignem
quodam loco injecisset, ut, populo a tutandis propugnaculis
ad avertenda combustionis pericula converso,
sine prohibitione irrumperet; intelligens
hanc versutiam fortissimus in fide Christi Gregorius,
signum Crucis appinxit, et, velut Tiberis inundantiam
effunderet, incendium protinus extinxit,
plebemque ad propugnacula defensanda redire
praecepit.
6.
Nobis etiam redire placet ad commemorandam
pueritiam ejus, in qua avunculo suo Abbati monasterii
sanctae Dei Genetricis Mariae in Aventino
monte, ad instructionem liberalis scientiae et compositionem
moralis disciplinae, a parentibus commendatus,
in brevi ostendit spectabiles flores utriusque
nutrimenti. Jam vero adolescentiam ingressus,
profectus est in Franciam, domiturus inibi carnis
petulantiam et molestia peregrinationis et instantia
eruditionis. Inde post aliquot annos Romam rediturus,
occulta Dei praeparatione, moram fecit aliquantum
temporis in aula Henrici III, ut, quia sublimandus
erat in culmine Sacerdotii, profectus ejus
manifestus fieret omnibus ex alta specula regni.
Hinc ipse Imperator aiebat nunquam se audisse
hominem cum tanta fiducia Verbum Dei praedicantem.
Probatissimi quoque Episcoporum, rei publicae
consulentium, admirabantur in verbis gratiae quae
procedebant de ore ejus.
7.
Post haec Romam reversus, cum studio perfectionis
insisteret, et accepta divinitus talenta intellectus
atque operationis duplicare satageret, torpentes
domesticos sensit inimicos, et illud veritatis
elogium probavit: Nemo propheta acceptus est in
patria sua [(Luc. IV)] . Proinde parcere volens invidiae,
et majorem caritatis fructum quaerere, ingredi
statuit in partes Germaniae et Galliae. Cumque venisset
ad Aquas pendentes, apparens ei in visione
B. Petrus, qui jam ascensiones ejus in Cathedram
suam disponebat, prodire eum ulterius prohibebat.
Ispe autem, fallacem existimans imaginem, a
proposito itinere non reflexit. Item secundae noctis
similem visionem praeterivit. Tum vero tertia nocte