PL 148, col. 41

contemptus a quodam calumniatore, terribiliter vindicatus
est coelesti igne. Nam cum esset Archidiaconus,
antecessoris sui Alexandri; pauper quidam intolerabilem
sustinens sibi hereditatis ablatae injuriam,
ab iniquissimo et metuendae potentiae viro,
flebilem querimoniam detulit Pontifici Romano. Verum
hic, cum propterea sibi quoque damnum ab
animo irreverenti et infrunito subeundum formidaret,
et justa sententia misericordiam sublevare trepidaret;
justus Hiltebrandus, quasi leo confidens,
cum primum Pontificem ad exerendum ultionem
excitare et confortare tentasset, sed eum a pusillanimitate
spiritus nequaquam liberare praevaluisset;
sibi vicem illam misericordiae et veritatis
committi postulavit. Qua protinus accepta, sententiam

anathematis in praedonem dedit. At ille, vel non
habens, vel erubescens habere videri timorem tanti
judicii; cum exinde tertia die solito (more) exultantis
vel insultantis equestrem militiam inter commilitones
ventilasset; subito fulminis ictu percussus,
veluti durus Pharao, in stagno ignis ardentis submersus
est.
4.
Interea vidit illud famosum somnium, Pontificalis
excellentiae et efficaciae vaticinium, quod scilicet
ex ore ejus ignis exiret, qui totum mundum
igniret; haud dubium quin ille ignis, quem Dominus
Jesus Christus misit in terram, et voluit vehementer
accendi. Verum non sic impii interpretati
sunt, neque sic malignantes experti sunt. Nam quia

Spiritum sanctum blasphemaverunt, eumque in
servo suo arguentem de peccato, Infernalem titionem
vocaverunt: justi Dei ultione, irremissibili delicto
obligati, perpetuam miseriam malignae appellationis
inciderunt, et mirum in modum, quod piis erat salutiferum,
impiis factum est mortiferum. Hic succedit
miraculum, non solum Eliae, sed etiam justi
Abel, et sapientissimi Salomonis, nec non et aliorum
Patrum exemplis gloriosum, quorum videlicet libaminibus
illapsa est per speciem ignis gratia sancti
Spiritus. Domino namque auctore sublimatus in
specula Apostolorum Petri et Pauli, cum in universam
terram produceret sonum eorum, et in fines orbis
terrae disseminaret verba eorum; moderni Neronis,
scilicet quarti Henrici Regis, cujus flagitiis et

facinoribus omnis praedicatio veritatis, velut ignis
urens, intolerabilis erat, gravissimam contra se
persecutionem commovit: ideoque necessitate compulsus
fugere de civitate in civitatem, Christianissimae
Comitissae Mathildis tutelam ad tempus expetiit.
Cumque apud eam in pace factus esset locus ejus,
et habitatio ejus in Sion, hoc est in specula divinae
contemplationis; recurrente temporum rota, forte
imminebat dies maxime dedita Pontificalibus officiis,
quae nuncupari solet Coena Domini. Hanc ergo