PL 148, col. 54
Vita S. Gregorii VII (Paulus Bernriedensis), J. P. Migne
28.
Inter haec, quanta obedientia tanto viro exhibenda
foret, Hermanno tunc temporis Cardinali, sed
postmodum Brixiensis Ecclesiae praesuli, divinitus
ostensum est. Nam cum ab eo ad mensam quadam
die vocatus non venisset, nocte insequenti, terribilis
ei quaedam species apparuit, eumque vehementer
increpavit, dicens: Ut quid, miser, imitatus es contumaciam
Dathan et Abiron, supersedendo Gregorii
ad convivium invitatione, sicut illi superbe respuerunt
Moysi ad concilium vocationem? An excidit
tibi, quanta millia millium in inferno demersa sint
propter unius Protoplasti inobedientiam? Festina
ergo ad satisfactionem, si evadere cupis debitam
rebellibus damnationem. Itaque mox, ut opportunitas
data est, provolutus est pedibus clementissimi Papae:
nec mora, veniam impetravit lacrymosa supplicatione.
29.
Nunc libet duo miracula sanctitatis per
B. Gregorium divinitus facta breviter assignare: ne
forte ingressis nobis silvam densioris historiae, excidant
memoriae. Quodam namque tempore, cum de
more sacras manus ablueret, ipsa ablutionis aqua
instar lactis facta, aegrum quemdam, cum fide recuperandae
sanitatis eam in usum sumentem, confestim
ab aegritudine liberavit. Item, cum in comitatu
gloriosae Mathildis delitesceret, et rabiem persecutionis,
de qua posthac plenius dicturi sumus, declinaret;
quadam die venerabilis Hubaldus
Mantuanus Episcopus indicavit ei quod coquus ejus,
nimia infirmitate praegravatus, de lectulo surgere
non valeret. At ille, necessarii commutationem non
habens officii, cum fide grano sinapis comparanda,
transtulit montem infirmitatis, et crevit in validum
gratia sospitatis. Eadem quippe hora, qua jubentis
vocem audivit, surrexit, ac necessaria preparavit.
CAPUT IV. Gregorii Decretales Epistolae contra Simoniacos et fornicarios.
30.
Jam tempus exigit, aliquot Decretales beati
Praesulis Epistolas, contra Simoniacos et Nicolaitas
in Galliam atque Germaniam transmissas ponere:
et subinde, quid sibi velit saccus ille stercoribus
refertus, quem supra Pisanis visum commemoravimus,
aliquam, ut promisimus, conjecturam
facere. Denuntiatio quippe regularis judicii,
praedictorum haereticorum eisque faventium concutiens
et coercens ignominiam, non absurde videtur
comparari sacco stercora continenti; quem videlicet
vir sanctus quodammodo portavit, dum, Epistolas
mittendo, conversionem eorum, quos notavit, diu
patienter expectavit: exportavit autem, quando pertinaces
in errore, synodali consensu ab Ecclesia
separavit. Harum igitur Epistolarum prima nobis
Inter haec, quanta obedientia tanto viro exhibenda
foret, Hermanno tunc temporis Cardinali, sed
postmodum Brixiensis Ecclesiae praesuli, divinitus
ostensum est. Nam cum ab eo ad mensam quadam
die vocatus non venisset, nocte insequenti, terribilis
ei quaedam species apparuit, eumque vehementer
increpavit, dicens: Ut quid, miser, imitatus es contumaciam
Dathan et Abiron, supersedendo Gregorii
ad convivium invitatione, sicut illi superbe respuerunt
Moysi ad concilium vocationem? An excidit
tibi, quanta millia millium in inferno demersa sint
propter unius Protoplasti inobedientiam? Festina
ergo ad satisfactionem, si evadere cupis debitam
rebellibus damnationem. Itaque mox, ut opportunitas
data est, provolutus est pedibus clementissimi Papae:
nec mora, veniam impetravit lacrymosa supplicatione.
29.
Nunc libet duo miracula sanctitatis per
B. Gregorium divinitus facta breviter assignare: ne
forte ingressis nobis silvam densioris historiae, excidant
memoriae. Quodam namque tempore, cum de
more sacras manus ablueret, ipsa ablutionis aqua
instar lactis facta, aegrum quemdam, cum fide recuperandae
sanitatis eam in usum sumentem, confestim
ab aegritudine liberavit. Item, cum in comitatu
gloriosae Mathildis delitesceret, et rabiem persecutionis,
de qua posthac plenius dicturi sumus, declinaret;
quadam die venerabilis Hubaldus
Mantuanus Episcopus indicavit ei quod coquus ejus,
nimia infirmitate praegravatus, de lectulo surgere
non valeret. At ille, necessarii commutationem non
habens officii, cum fide grano sinapis comparanda,
transtulit montem infirmitatis, et crevit in validum
gratia sospitatis. Eadem quippe hora, qua jubentis
vocem audivit, surrexit, ac necessaria preparavit.
CAPUT IV. Gregorii Decretales Epistolae contra Simoniacos et fornicarios.
30.
Jam tempus exigit, aliquot Decretales beati
Praesulis Epistolas, contra Simoniacos et Nicolaitas
in Galliam atque Germaniam transmissas ponere:
et subinde, quid sibi velit saccus ille stercoribus
refertus, quem supra Pisanis visum commemoravimus,
aliquam, ut promisimus, conjecturam
facere. Denuntiatio quippe regularis judicii,
praedictorum haereticorum eisque faventium concutiens
et coercens ignominiam, non absurde videtur
comparari sacco stercora continenti; quem videlicet
vir sanctus quodammodo portavit, dum, Epistolas
mittendo, conversionem eorum, quos notavit, diu
patienter expectavit: exportavit autem, quando pertinaces
in errore, synodali consensu ab Ecclesia
separavit. Harum igitur Epistolarum prima nobis