PL 148, col. 61
Vita S. Gregorii VII (Paulus Bernriedensis), J. P. Migne
patuit: sane re dubia omnibusque ignorantibus
utrum vivus an mortuus esset, populo congregato
in Capitolio, referentibus quibusdam innotuit
quod in quadam turri captus teneretur. Tunc omnes
gentes tulere voces ad sidera.
44.
Verum, ubi primum dies terris est reddita,
omnes inter se hortantes populi innumerabiles ad
domum Antichristi venerunt. Incepta itaque pugna
est: sed primo congressu pars hostilis fugam arripuit,
omnisque factio in eadem se turri conclusit.
Tunc omni parte vallatae ignis appositus est, allatisque
machinis et arietibus, rumpitur murus, cunctaque
inibi conclusa fit Domini populo praeda. Nemo
suum periculum vitabat, sed sui oblitus pro posse
pugnabat. Porro quidam vir, cum quadam nobili
matrona, Patrem Gregorium secutus est, qui ei solatium
aliquantisper fuerunt. Vir namque ille, taedio
detractionis, et algore hibernalis noctis afflictum,
allatis calefecit pellibus, pedesque ejus in sinu suo
composuit. Matrona vero ipsa, fomento medicaminis
sui, Patris nostri plagam, nimio sanguinis rosei
profluvio tabidam, deplorando mulcebat; omnesque
illos Dei inimicos, homicidas sacrilegos acclamabat,
altera nimirum Maria effecta. Nam quemadmodum
illa, flens sua delicta, Domini vestigia lacrymando
perfuderat: sic ista, omnium crimina perferens, lacrymis
suis tantum Pastorem proluebat. Osculabatur
illa pedes Domini Salvatoris, quo deinde lota
caput ad usque perveniret: haec autem Dei et Domini
famuli primo baptismate munda, postremo
pectoris ardore adusta, caput pectusque deosculans
lacrymis rigabat. O memorabile pectus! O devotissimae
feminae laudabile jecur! quantus tibi tunc caritatis
ardor inhaeserat? cum ante oculos tuos aeterni
Regis ministrum, iniquorum manibus male tractatum
vulneratumque prospiceres; nec satanae ministris
ex ore pudico, sanctisque osculis quae pedibus
manibusque et capiti tanti Patris feceras jam purgato,
convicia digna et maledictionis jacula subtrahebas.
Vere credibile est, animam tuam te pro Patris
vita ponere velle, et tormenta potius inexistimabilia
percurrere, quam Dominum captum et tam male
tractatum videre. Pugnabat manibus omnium genenerosa
virago, et immodicae mercedis omnium particeps,
quantum sibi accumulabat.
45.
Verum, quanto istius animosa fides, tanto
alterius mulieris linguosa perfidia. Nam sicut olim,
Dominicae Passionis tempore, ancilla ostiaria Petrum
terruerat; sic ista Vicarium ejus mordacibus opprobriis
conturbabat: quae quidem illius traditoris soror
fuerat, et idcirco tanto Patri maledicere non formidabat.
Alter vero, ejusdem traditoris minister et sequipeda,
evaginatum gladium retinens, tanti viri
caput ipso die se abscissurum, blasphemando asserebat.
Cujus impietatis vindictam velocissimum
Domini judicium non distulit. Nam lancea, a foris
vibrata, guttur ejus dirae vocis venam obtruncans,
utrum vivus an mortuus esset, populo congregato
in Capitolio, referentibus quibusdam innotuit
quod in quadam turri captus teneretur. Tunc omnes
gentes tulere voces ad sidera.
44.
Verum, ubi primum dies terris est reddita,
omnes inter se hortantes populi innumerabiles ad
domum Antichristi venerunt. Incepta itaque pugna
est: sed primo congressu pars hostilis fugam arripuit,
omnisque factio in eadem se turri conclusit.
Tunc omni parte vallatae ignis appositus est, allatisque
machinis et arietibus, rumpitur murus, cunctaque
inibi conclusa fit Domini populo praeda. Nemo
suum periculum vitabat, sed sui oblitus pro posse
pugnabat. Porro quidam vir, cum quadam nobili
matrona, Patrem Gregorium secutus est, qui ei solatium
aliquantisper fuerunt. Vir namque ille, taedio
detractionis, et algore hibernalis noctis afflictum,
allatis calefecit pellibus, pedesque ejus in sinu suo
composuit. Matrona vero ipsa, fomento medicaminis
sui, Patris nostri plagam, nimio sanguinis rosei
profluvio tabidam, deplorando mulcebat; omnesque
illos Dei inimicos, homicidas sacrilegos acclamabat,
altera nimirum Maria effecta. Nam quemadmodum
illa, flens sua delicta, Domini vestigia lacrymando
perfuderat: sic ista, omnium crimina perferens, lacrymis
suis tantum Pastorem proluebat. Osculabatur
illa pedes Domini Salvatoris, quo deinde lota
caput ad usque perveniret: haec autem Dei et Domini
famuli primo baptismate munda, postremo
pectoris ardore adusta, caput pectusque deosculans
lacrymis rigabat. O memorabile pectus! O devotissimae
feminae laudabile jecur! quantus tibi tunc caritatis
ardor inhaeserat? cum ante oculos tuos aeterni
Regis ministrum, iniquorum manibus male tractatum
vulneratumque prospiceres; nec satanae ministris
ex ore pudico, sanctisque osculis quae pedibus
manibusque et capiti tanti Patris feceras jam purgato,
convicia digna et maledictionis jacula subtrahebas.
Vere credibile est, animam tuam te pro Patris
vita ponere velle, et tormenta potius inexistimabilia
percurrere, quam Dominum captum et tam male
tractatum videre. Pugnabat manibus omnium genenerosa
virago, et immodicae mercedis omnium particeps,
quantum sibi accumulabat.
45.
Verum, quanto istius animosa fides, tanto
alterius mulieris linguosa perfidia. Nam sicut olim,
Dominicae Passionis tempore, ancilla ostiaria Petrum
terruerat; sic ista Vicarium ejus mordacibus opprobriis
conturbabat: quae quidem illius traditoris soror
fuerat, et idcirco tanto Patri maledicere non formidabat.
Alter vero, ejusdem traditoris minister et sequipeda,
evaginatum gladium retinens, tanti viri
caput ipso die se abscissurum, blasphemando asserebat.
Cujus impietatis vindictam velocissimum
Domini judicium non distulit. Nam lancea, a foris
vibrata, guttur ejus dirae vocis venam obtruncans,