PL 149, col. 442
Opusculum tertium Meditatio super 8alve Regina, non tam primo evulgatum ab Luca Wadingo quam iterum editum. Conslat enim hanc meditationem haberi in omnibus firme editionibus Operum divi Bernardi, ab anno 41556 ad annum 1640.
Sed illam tandem ita absurdam, inductam atque nugacem esse visam, ut in ultimis eorumdem Operum editio- nibus ab Joanne Merlane Horstio Germano, et Joanne Mabillonio Gallo, viris ambobus el eruditis et crilicis, ab Operibus Bernardinis proseripia sit.
Quo porro jure, que indigna Bernardo visa est Meditatio, in jura nomenque Anselmi Lucensis epi- scopi transit ? $1 Bernardo indigna, ergo et An- B elmo iam Lucensi episcopo, cui Lucas Wadingus eam ascripsit , quam Centuariensi archiepisco; o, cui illam alii attribuunt.
O Domina, inquit, que rapis corda dulcedine , nonne cor meum, domina, rapuisti ? Et ubi quæso posuisti illud, ut ipsum va- leam invenire ? Nunquid in inn (uo, ne inveniam , collacasti ? nunquid inter ubera tua posuisti illnd ? Fortasse ibi posuisti illud cor meum, ut quod ſri- querat tibi, calefiat ! O rapiriz cordium, quando
mihi resbitues cor meum ? Ouare sic corda simplicium rapis ? quare violentiam ſacis tuis amicis ? Nunquid semper ris ipsum lenere ? Vel hc interrogatio unica anonymum probat morionem aique insipientem vi- rum, quem indiscretus zelus effert ad inquisitiones Stultas et impudicas , si verba sumantur ad literam C prout sonant.
Stupendam ecstasin! O raptriz cor- dium, quand. mihi restitues cor meum ? O insania scriploris, Nunquid inter ubera tua posuisti illud ? Olent voces istæ ecslaticum quemdam extravagan- tem, quem Deus anonymum voluit.
Haze paulo acrius adversus Wadingum, qui minus considerate opuscula ejusmodi Anselmo Lucensi episcopo ascri- psit. Detrahunt sane multis sanctorum Ecelesize Pa- trum honori, quos nobile ingenium ac judicium grave venerabiles nobis reddidit, qui eis absurda in- sipidaque opera perperam zeloque indiscrelo assi- gnant.
Scripia velerum non mole, sed virtute, sed ratione, sed judicio cum pietate, sed gravitate pen- sanda sunt. Hæc ampliora paulo quam pro more nostro, ad honorem Anselmi Mantuani postea Lu- ceusis episcopi, et Bonaventuræ S8.
R. E. cardinalis et doctoris, deſendendum , quem in substitutione insipientium opusculorum impeti opinatus sum. Obiit autem Anselmus Lucensis episcopus anno 1086, die 18 Martii, qui et Mantuz in patria sepultus est.
De illo Bellarminus et Labbeus locis supra citatis; Antonius Possevinus lomo 1 Apparatus 8acrt , pag. 86; Natalis Alexander in Selectis historiæ ec- clesiaslice Capitibus , $2eculo x1 , lomo XV, cap.
5, ubi de scriptoribus ecclesiaslicis ; Gerardus von Mastricht, in Duisburgensi Academia juris et hi- Storiz prolessor, in Hisloria juris ecclesiaslici et ponlificii, num. 260, pag.
301, 302 et 303, edita 1686, Amstelodami, in-$.
Sed illam tandem ita absurdam, inductam atque nugacem esse visam, ut in ultimis eorumdem Operum editio- nibus ab Joanne Merlane Horstio Germano, et Joanne Mabillonio Gallo, viris ambobus el eruditis et crilicis, ab Operibus Bernardinis proseripia sit.
Quo porro jure, que indigna Bernardo visa est Meditatio, in jura nomenque Anselmi Lucensis epi- scopi transit ? $1 Bernardo indigna, ergo et An- B elmo iam Lucensi episcopo, cui Lucas Wadingus eam ascripsit , quam Centuariensi archiepisco; o, cui illam alii attribuunt.
O Domina, inquit, que rapis corda dulcedine , nonne cor meum, domina, rapuisti ? Et ubi quæso posuisti illud, ut ipsum va- leam invenire ? Nunquid in inn (uo, ne inveniam , collacasti ? nunquid inter ubera tua posuisti illnd ? Fortasse ibi posuisti illud cor meum, ut quod ſri- querat tibi, calefiat ! O rapiriz cordium, quando
mihi resbitues cor meum ? Ouare sic corda simplicium rapis ? quare violentiam ſacis tuis amicis ? Nunquid semper ris ipsum lenere ? Vel hc interrogatio unica anonymum probat morionem aique insipientem vi- rum, quem indiscretus zelus effert ad inquisitiones Stultas et impudicas , si verba sumantur ad literam C prout sonant.
Stupendam ecstasin! O raptriz cor- dium, quand. mihi restitues cor meum ? O insania scriploris, Nunquid inter ubera tua posuisti illud ? Olent voces istæ ecslaticum quemdam extravagan- tem, quem Deus anonymum voluit.
Haze paulo acrius adversus Wadingum, qui minus considerate opuscula ejusmodi Anselmo Lucensi episcopo ascri- psit. Detrahunt sane multis sanctorum Ecelesize Pa- trum honori, quos nobile ingenium ac judicium grave venerabiles nobis reddidit, qui eis absurda in- sipidaque opera perperam zeloque indiscrelo assi- gnant.
Scripia velerum non mole, sed virtute, sed ratione, sed judicio cum pietate, sed gravitate pen- sanda sunt. Hæc ampliora paulo quam pro more nostro, ad honorem Anselmi Mantuani postea Lu- ceusis episcopi, et Bonaventuræ S8.
R. E. cardinalis et doctoris, deſendendum , quem in substitutione insipientium opusculorum impeti opinatus sum. Obiit autem Anselmus Lucensis episcopus anno 1086, die 18 Martii, qui et Mantuz in patria sepultus est.
De illo Bellarminus et Labbeus locis supra citatis; Antonius Possevinus lomo 1 Apparatus 8acrt , pag. 86; Natalis Alexander in Selectis historiæ ec- clesiaslice Capitibus , $2eculo x1 , lomo XV, cap.
5, ubi de scriptoribus ecclesiaslicis ; Gerardus von Mastricht, in Duisburgensi Academia juris et hi- Storiz prolessor, in Hisloria juris ecclesiaslici et ponlificii, num. 260, pag.
301, 302 et 303, edita 1686, Amstelodami, in-$.