PL 150, col. 866
De concordia regularum (Benedictus Anianensis), J. P. Migne · De sacramentis (Bonizo Placentinus), J. P. Migne · Fragmentum historiae pontificiae (Bonizo Placentinus), J. P. Migne
scriptum est: Quia Jesus clamabat dicens: Si quis
credit in me, non credit in me, sed in eum qui me misit [(Joan. XII)]
.
Clamare enim dicitur pro his, quorum
interior auditus surdus et obduratus erat.
§ III.--EX REGULA SANCTI FRUCTUOSI EPISCOPI
[(cap. 8)]
.
Cum loquuntur monachi, definitum est, ut
lenta et silens vox esset, juramento et mendacio
carens; nec fraudem studens, neque multiloquium
diligens, murmurationem omnino et contradictionem
et rancorem nesciens, vituperare et judicare
indemnem alium pertimescens.
CAPUT XXII. DE DUODECIMO GRADU HUMILITATIS.
§ I.--EX REGULA SANCTI BENEDICTI.
Duodecimus humilitatis gradus est, si non solum
corde monachus, sed etiam ipso corpore humilitatem
videntibus se semper indicet; id est,
in opere Dei, in oratorio, in monasterio, in horto,
in via, in agro, vel ubicunque sedens, ambulans,
vel stans inclinato sit semper capite, defixis in
terram aspectibus, reum se omni hora de peccatis
aestimans jam se tremendo judicio repraesentari aestimet.
Dicens sibi in corde semper illud, quod publicanus
peccatores matri Ecclesiae, et qua episcopis et
sacerdotibus et levitis virtus traditur ministerii.
Explicit libellus de sacramentis a Bonizone Sutrino
episcopo editus, ad Gualterium Leonensis
coenobii monachum et priorem missus.
ut schismatici episcopi per saeculares potestates
comprimerentur. Et de Johanne ejus successore,
et de Benedicto, et de Pelagio praedecessore Gregorii
qui novem praefationes tradidit Ecclesiae ante
canonem decantandas; si mei esset praepositi, seriatim
Romanos pontifices insinuare.
De beato Gregorio silendum non arbitror, a quo
liber Sacramentorum editus est, et Antiphonarius
tam diurnus quam nocturnus, et tractatus in Ezechielem,
et Homiliae XI in Evangelia, et in Job moraliter
et allegorice et ad historiam compendio digestans,
et Dialogorum liber, et pastoralis Cura,
Johanni Ravennati directa, et Registrum ad regendam
Ecclesiam satis utile. Hic constituit ut Antiphona
cantaretur quae vocatur Introitus ad mulcendum
audientium animos, deinde Kyrie eleison a
clero novies decantari, et post amplum Graduale et Alleluia,
excepto in septuaginta diebus in quibus
tractus instituit decantandos; post evangelium
vero, dum oblationes offeruntur, Offertorium decantari,
et post factionem eucharistiae postquam
communicaverint communionem. Hic idem addidit
in Canone Diesque nostros in tua pace disponas. Et
ut oratio Dominica a sacerdote super eucharistiam
alta voce decantaretur. Hic idem instituit ut a septuagesima
usque in Pascha non cantetur Alleluia,
et ut in matutinali synaxi festiva octo tantum cantarentur
responsoria, et sequeretur Ambrosianum,
et in quotidiana duo tantum. Et a presbytero diceretur Deus, in adjutorium meum,
qui est centesimus
octavus decimus psalmus. Quam vero sit honestissimus
credit in me, non credit in me, sed in eum qui me misit [(Joan. XII)]
.
Clamare enim dicitur pro his, quorum
interior auditus surdus et obduratus erat.
§ III.--EX REGULA SANCTI FRUCTUOSI EPISCOPI
[(cap. 8)]
.
Cum loquuntur monachi, definitum est, ut
lenta et silens vox esset, juramento et mendacio
carens; nec fraudem studens, neque multiloquium
diligens, murmurationem omnino et contradictionem
et rancorem nesciens, vituperare et judicare
indemnem alium pertimescens.
CAPUT XXII. DE DUODECIMO GRADU HUMILITATIS.
§ I.--EX REGULA SANCTI BENEDICTI.
Duodecimus humilitatis gradus est, si non solum
corde monachus, sed etiam ipso corpore humilitatem
videntibus se semper indicet; id est,
in opere Dei, in oratorio, in monasterio, in horto,
in via, in agro, vel ubicunque sedens, ambulans,
vel stans inclinato sit semper capite, defixis in
terram aspectibus, reum se omni hora de peccatis
aestimans jam se tremendo judicio repraesentari aestimet.
Dicens sibi in corde semper illud, quod publicanus
peccatores matri Ecclesiae, et qua episcopis et
sacerdotibus et levitis virtus traditur ministerii.
Explicit libellus de sacramentis a Bonizone Sutrino
episcopo editus, ad Gualterium Leonensis
coenobii monachum et priorem missus.
ut schismatici episcopi per saeculares potestates
comprimerentur. Et de Johanne ejus successore,
et de Benedicto, et de Pelagio praedecessore Gregorii
qui novem praefationes tradidit Ecclesiae ante
canonem decantandas; si mei esset praepositi, seriatim
Romanos pontifices insinuare.
De beato Gregorio silendum non arbitror, a quo
liber Sacramentorum editus est, et Antiphonarius
tam diurnus quam nocturnus, et tractatus in Ezechielem,
et Homiliae XI in Evangelia, et in Job moraliter
et allegorice et ad historiam compendio digestans,
et Dialogorum liber, et pastoralis Cura,
Johanni Ravennati directa, et Registrum ad regendam
Ecclesiam satis utile. Hic constituit ut Antiphona
cantaretur quae vocatur Introitus ad mulcendum
audientium animos, deinde Kyrie eleison a
clero novies decantari, et post amplum Graduale et Alleluia,
excepto in septuaginta diebus in quibus
tractus instituit decantandos; post evangelium
vero, dum oblationes offeruntur, Offertorium decantari,
et post factionem eucharistiae postquam
communicaverint communionem. Hic idem addidit
in Canone Diesque nostros in tua pace disponas. Et
ut oratio Dominica a sacerdote super eucharistiam
alta voce decantaretur. Hic idem instituit ut a septuagesima
usque in Pascha non cantetur Alleluia,
et ut in matutinali synaxi festiva octo tantum cantarentur
responsoria, et sequeretur Ambrosianum,
et in quotidiana duo tantum. Et a presbytero diceretur Deus, in adjutorium meum,
qui est centesimus
octavus decimus psalmus. Quam vero sit honestissimus