PL 152, col. 484
Vita antiquior (Auctor incertus), J. P. Migne
super alios videbatur honestate vitae, claritate famae,
dignitatis excellentia, et multiplici scientia ac sapientia
praefulgere. Ea tempestate erat ibi magister
Bruno, natione Teutonicus, de civitate Colonia
non obscuris parentibus natus, ecclesiae Remensis
canonicus et ibidem scholarum magister in theologia,
qui suprascriptis vocibus salubriter territus
atque compunctus allocutus est quosdam socios ibi
praesentes infrascriptis vel similibus verbis:
6.
« Eia, charissimi, quid faciemus? Omnes simul
peribimus, non salvabitur, nisi qui fugerit. Si in viridi
haec fiunt, in arido quid fiet? Si homo tantae
dignitatis, tantae litteraturae, qui videbatur tam honestae
vitae, qui erat tam celebris famae, sic indubitanter
damnatus est, quid nos miserrimi homunculi
faciemus? Si lugubri voce unius homuncionis tam
horribili et stupendo timore et tremore concussi et
stupefacti sumus, quid faciemus, dum rugitus leonis,
cum extremi judicii tuba aures nostras perculerit?
Cum omnes audiemus: Surgite, mortui, venite ad
judicium? Quo tunc fugiemus? Quomodo in tam
horrendo judicio, ubi columnae coeli contremiscent,
et angeli terrebuntur et territi purgabuntur [ an turbabuntur?],
apparere poterimus? Ubi tunc latebimus?
7.
« Impossibile erit latere, intolerabile apparere;
fugiamus igitur a facie gladii Dei, praeoccupemus
faciem ejus in confessione, venite adoremus, et procidamus
ante Deum, ploremus coram Domino, qui
fecit nos. Postquam igitur hodie vocem ejus stupendam
audivimus, non obduremus corda nostra, sed
exeamus de medio Babylonis, egrediamur Pentapolim,
igne et sulphure jam succensam, et exemplo
beati Pauli eremitae, beatorum Antonii, Arsenii,
Evagrii aliorumque sanctorum cum beato Joanne
Baptista antra deserti quaeramus, in montibus nos
salvos faciamus, ut aeterni Judicis iram, et sententiam
damnationis aeternae, et diluvii [ an diluvium?]
peccatorum in arca Noe, et in navicula Petri, in
qua Christus ventum et tempestatem cessare fecit,
id est, in navi poenitentiae evadere valeamus et pervenire
possimus ad portum et tranquillitatem salutis
aeternae. »
8.
His vel similibus verbis atque sententiis seipsum
dignitatis excellentia, et multiplici scientia ac sapientia
praefulgere. Ea tempestate erat ibi magister
Bruno, natione Teutonicus, de civitate Colonia
non obscuris parentibus natus, ecclesiae Remensis
canonicus et ibidem scholarum magister in theologia,
qui suprascriptis vocibus salubriter territus
atque compunctus allocutus est quosdam socios ibi
praesentes infrascriptis vel similibus verbis:
6.
« Eia, charissimi, quid faciemus? Omnes simul
peribimus, non salvabitur, nisi qui fugerit. Si in viridi
haec fiunt, in arido quid fiet? Si homo tantae
dignitatis, tantae litteraturae, qui videbatur tam honestae
vitae, qui erat tam celebris famae, sic indubitanter
damnatus est, quid nos miserrimi homunculi
faciemus? Si lugubri voce unius homuncionis tam
horribili et stupendo timore et tremore concussi et
stupefacti sumus, quid faciemus, dum rugitus leonis,
cum extremi judicii tuba aures nostras perculerit?
Cum omnes audiemus: Surgite, mortui, venite ad
judicium? Quo tunc fugiemus? Quomodo in tam
horrendo judicio, ubi columnae coeli contremiscent,
et angeli terrebuntur et territi purgabuntur [ an turbabuntur?],
apparere poterimus? Ubi tunc latebimus?
7.
« Impossibile erit latere, intolerabile apparere;
fugiamus igitur a facie gladii Dei, praeoccupemus
faciem ejus in confessione, venite adoremus, et procidamus
ante Deum, ploremus coram Domino, qui
fecit nos. Postquam igitur hodie vocem ejus stupendam
audivimus, non obduremus corda nostra, sed
exeamus de medio Babylonis, egrediamur Pentapolim,
igne et sulphure jam succensam, et exemplo
beati Pauli eremitae, beatorum Antonii, Arsenii,
Evagrii aliorumque sanctorum cum beato Joanne
Baptista antra deserti quaeramus, in montibus nos
salvos faciamus, ut aeterni Judicis iram, et sententiam
damnationis aeternae, et diluvii [ an diluvium?]
peccatorum in arca Noe, et in navicula Petri, in
qua Christus ventum et tempestatem cessare fecit,
id est, in navi poenitentiae evadere valeamus et pervenire
possimus ad portum et tranquillitatem salutis
aeternae. »
8.
His vel similibus verbis atque sententiis seipsum