PL 153, col. 596

populus, et nullus eorum indutus est ex culto suo.
Sicut et Ninivitarum rex, homo gentilis, ad unius
hominis ignoti vocem et naufragi, descendit de solio
suo, et abjecit vestimenta sua a se, et indutus est
sacco, et sedit in pulvere, et clamavit ad Dominum [(Jon. III, 6)]
;
eamdem austeritatem non solum omnis
aetatis et sexus homines, sed jumenta subire compellens.
Et nos itaque Dominici corporis, quod est
Ecclesia, cruentam scissionem, quam nonnisi nostris
evenisse credendum est meritis, nec immotis
visceribus, nec siccis aspiciamus oculis; alioquin
pretiosis ornati vestibus, herminiis et griseis confoti
pellibus, numerosis et exquisitis refecti dapibus,
plumis instar Sardanapali non tam impositi quam
immersi mollibus, divinam indignationem quomodo

nostris putamus placandam precibus? et non magis
metuimus ne tum prophetica contra nos dirigatur
invectio, dicaturque: Vae qui opulenti estis in
Sion, et confiditis in monte Samariae, optimates, capita
populorum, ingredientes pompatice domum
Israel! qui comeditis agnum de grege, et vitulos de
medio armenti, qui dormitis in lectis eburneis, et lascivitis
in stratis vestris! [(Amos VI, 10.)]
de quibus
concluditur, et nihil patiebantur super contritione
Joseph.
3.
Erubescamus ad hoc, dulcissime, sero cognite,
brevi conspecte, cito rapte, et corporalibus oculis
nunquam deinceps forte conspiciende: ab amoris
tamen nostri complexibus nullis casibus, nullis

avellende temporibus. Erubescamus ad hoc, nosque
ipsos, si possumus, defleamus, quod et Judaicam et
gentilem videamur superasse duritiam, dum illi divinam
severitatem media ciborum et vilitate simul
atque asperitate mitigant vestium, nos in peccatis
multis atque periculis, nec gloriae modum damus,
neque deliciis. Neque enim agnum jam de grege,
aut vitulos tantum de medio armenti, sed greges
integros et armenta tota consumimus. In modum
quippe Amalech, cum innumera multitudine hominum
et jumentorum supervenientes ecclesiis
cuncta complemus, quidquid tetigerimus, devastantes;
nec his contenti, tabulas, cruces, calices, et sacras
spoliamus imagines, Et ut quid hoc? forte ut
pauperes sustententur, monasteria construantur,

captivi redimantur? Non ita: sed potius ut ad interficiendos
Christianos et sagittarii, et ballistarii,
equites et lancearii conducantur; et his eripiant res
et animas, pro quibus debuerunt ponere suas. Proh
dolor! a summis hodie pontificibus, et per totum
pene orbem, exemplo sedis apostolicae, frater in fratrem,
id est Christianus in Christianum, sacra pecunia
conducitur et armatur; et talibus triumphis
Ecclesia mater gratulatur, et post haec totis manibus
cruenta conscientia divina pergitur ad sacrificia.
Si hoc ferendum, quid reprehendendum?
4.
At regalia, aiunt, haec sunt, et de imperatoris
sumpta palatio. Non negamus. Atque utinam in palatiis
mansissent semper, non in sacrariis, imo
magis nec in palatiis unquam fuissent, nec in ecclesiis!