PL 153, col. 803
De quadripertito exercitio cellae (Guigo II prior Carthusiae), J. P. Migne
XII. De saecularium (cui precipue intendunt Carthusienses)
VIII. De quibusdam viris sanctis qui fuerunt ab
Isaia usque ad Christum: et de quibusdam qui fuerunt
post adventum Christi, qualiter per eos figurata
sit cellae quies.
IX. De quiete cellae; et quod non expedit ei qui in
ea habitat, ut curiositate temeraria nimis diu extra
eam moretur.
X. De eo quod cella, ab eo qui eam inhabitat, jugiter
tenenda est; et quod ei periculum eveniat si
temerarie ab ea fuerit egressus.
XI. De magnis multisque periculis quae ille incurrit
qui habitator est cellae, et de illa male exit; et de eo
quod magnam animae sanctae confert quietem plena
et perfecta abjectio saecularium rerum.
negotiorum et sollicitudinum ac possessionum
abjectione.
XIII. De loco sanctae voluptatis, et de spirituali
fuga sancti Job.
XIV. Quomodo spiritualiter egrediebatur fluvius de
loco voluptatis ad irrigandum paradisum: et quis ille
fluvius sit.
XV. Quod qui ad annuum conveniunt capitulum
priores, ordinis debent diligenter intendere renovationi:
et de quatuor exercitiis sanctis, quibus sollicite
studere debet omnis qui in cella vult fructuose
commorari.
XVI. De commendatione cellae, et de quatuor capitibus
illis in quae fluvius dividitur qui ad irrigandum
paradisum de loco voluptatis egreditur
XXI. Qualiter in animo meditantis, timor expellit
elationem; et de tertio meditationis modo, qui occasionem
XVII. Quod qui habitator est cellae, omnem debeat
illicitam devitare locutionem: et quae illa sint bona ad
quae nos sacra lectio provehit.
XVIII. De generibus sanctarum meditationum, quibus
intendere debet qui in cella solitarius sedet: et de
studiosa sacrae Scripturae recordatione.
XIX. De illo meditationis modo qui in animo meditantis,
timoris gignit causam et doloris, qui in octo
modos dividitur.
XX. De generali resurrectione mortuorum, et
poenis damnatorum, et qualiter repeti debeant illi
octo modi, in quibus timoris existit causa et doloris.
administrat amoris et consolationis.
XXII. De quarto meditationis modo, qui causam
gignit in animo meditantis, pietatis et compassionis:
et quod quaedam quae videmus ab aliis mala fieri,
magis debeamus intra nos plerumque excusare quam
temere judicare.
XXIII. Qualiter quintum meditationis modum opponere
debeamus in mente nostra, contra illam qua
jugiter pulsamur tentationem carnis, et diaboli, et
mundi.
XXIV. De taedio quod aliquis patitur qui cellae
habitator est: et quomodo illud a se repellere, seque
renovare et reparare possit.
XXV. De his quae in carne operatus est Christus;
et de laboribus sanctorum suorum.
VIII. De quibusdam viris sanctis qui fuerunt ab
Isaia usque ad Christum: et de quibusdam qui fuerunt
post adventum Christi, qualiter per eos figurata
sit cellae quies.
IX. De quiete cellae; et quod non expedit ei qui in
ea habitat, ut curiositate temeraria nimis diu extra
eam moretur.
X. De eo quod cella, ab eo qui eam inhabitat, jugiter
tenenda est; et quod ei periculum eveniat si
temerarie ab ea fuerit egressus.
XI. De magnis multisque periculis quae ille incurrit
qui habitator est cellae, et de illa male exit; et de eo
quod magnam animae sanctae confert quietem plena
et perfecta abjectio saecularium rerum.
negotiorum et sollicitudinum ac possessionum
abjectione.
XIII. De loco sanctae voluptatis, et de spirituali
fuga sancti Job.
XIV. Quomodo spiritualiter egrediebatur fluvius de
loco voluptatis ad irrigandum paradisum: et quis ille
fluvius sit.
XV. Quod qui ad annuum conveniunt capitulum
priores, ordinis debent diligenter intendere renovationi:
et de quatuor exercitiis sanctis, quibus sollicite
studere debet omnis qui in cella vult fructuose
commorari.
XVI. De commendatione cellae, et de quatuor capitibus
illis in quae fluvius dividitur qui ad irrigandum
paradisum de loco voluptatis egreditur
XXI. Qualiter in animo meditantis, timor expellit
elationem; et de tertio meditationis modo, qui occasionem
XVII. Quod qui habitator est cellae, omnem debeat
illicitam devitare locutionem: et quae illa sint bona ad
quae nos sacra lectio provehit.
XVIII. De generibus sanctarum meditationum, quibus
intendere debet qui in cella solitarius sedet: et de
studiosa sacrae Scripturae recordatione.
XIX. De illo meditationis modo qui in animo meditantis,
timoris gignit causam et doloris, qui in octo
modos dividitur.
XX. De generali resurrectione mortuorum, et
poenis damnatorum, et qualiter repeti debeant illi
octo modi, in quibus timoris existit causa et doloris.
administrat amoris et consolationis.
XXII. De quarto meditationis modo, qui causam
gignit in animo meditantis, pietatis et compassionis:
et quod quaedam quae videmus ab aliis mala fieri,
magis debeamus intra nos plerumque excusare quam
temere judicare.
XXIII. Qualiter quintum meditationis modum opponere
debeamus in mente nostra, contra illam qua
jugiter pulsamur tentationem carnis, et diaboli, et
mundi.
XXIV. De taedio quod aliquis patitur qui cellae
habitator est: et quomodo illud a se repellere, seque
renovare et reparare possit.
XXV. De his quae in carne operatus est Christus;
et de laboribus sanctorum suorum.