PL 157, col. 238
Opuscula (Goffridus Vindocinensis), J. P. Migne · Sermones (Goffridus Vindocinensis), J. P. Migne
A te prius obtinuit,
Quidquid tibi exhibuit.
A te cordis compunctio,
Et capillorum tersio,
Et pedum osculatio,
Et unguenti effusio.
Totum tuae pietatis,
Quod fecit haec pro peccatis,
Quod pro nostris faciamus,
Da, pie, ne pereamus.
Deo Patri, et Filio,
Spiritui paraclito,
Honor, virtus, et gloria
In sempiterna saecula. Amen.
misero, ne miser in miseria remaneret, misericordiam
fecit, et qui prius peccantem angelum
juste damnaverat, ab eo seductum hominem misericorditer
respexit. Peccavit angelus, et a Deo in
aeternum damnatur: peccavit homo, et Deus in tantum
illi compatitur, ut non solum pro illo incarnari
et nasci dignaretur, sed mori. O mira et inenarrabilis
circa hominem Domini pietas! O valde districta.
sed omnino justa contra angelum Dei severitas!
Justus itaque et pius 325 Dominus et contra angelum
egit severitate, et erga hominem pietatis amore.
Uterque peccando corruerat, sed angelum ad poenam
Deus deputavit aeternam censura justitiae, et hominem
revocavit ad gloriam intuitu misericordiae.
Provida namque et rationabili Dei dispensatione
actum est ut cujus gradus fuerat altior, ejus casus
fieret gravior; et qui, nullo alio, nisi seipso, suadente
vel decipiente, nec carnem portabat humanam,
de qua forsitan, licet injuste, materiam peccandi
posset contrahere, sed, sola iniquitate superbiae,
suae perditionis factor fuit et alterius culpae, dum
in illo superbia cepit initium, ejus careret fine supplicium,
nec ulla deinceps ratione ei liceret habere
spem veniae, qui inventor exstitit et manet auctor
tantae nequitiae. Homo vero inexcusabilis, quia
peccavit per inobedientiam, et interrogatus culpam
confiteri distulit, dejectionem meruit et ruinam.
Et qui ante in paradiso solam beatitudinem noverat,
cum se per peccatum diabolo mancipatum cerneret,
et diversas in mundo experiretur miserias, nimia
infelicitate compulsus amissam felicitatem plangere
coepit conversus ad lacrymas. Gemebat homo reus
sub onere reatus, nec suis lacrymis a peccato valebat
Quidquid tibi exhibuit.
A te cordis compunctio,
Et capillorum tersio,
Et pedum osculatio,
Et unguenti effusio.
Totum tuae pietatis,
Quod fecit haec pro peccatis,
Quod pro nostris faciamus,
Da, pie, ne pereamus.
Deo Patri, et Filio,
Spiritui paraclito,
Honor, virtus, et gloria
In sempiterna saecula. Amen.
misero, ne miser in miseria remaneret, misericordiam
fecit, et qui prius peccantem angelum
juste damnaverat, ab eo seductum hominem misericorditer
respexit. Peccavit angelus, et a Deo in
aeternum damnatur: peccavit homo, et Deus in tantum
illi compatitur, ut non solum pro illo incarnari
et nasci dignaretur, sed mori. O mira et inenarrabilis
circa hominem Domini pietas! O valde districta.
sed omnino justa contra angelum Dei severitas!
Justus itaque et pius 325 Dominus et contra angelum
egit severitate, et erga hominem pietatis amore.
Uterque peccando corruerat, sed angelum ad poenam
Deus deputavit aeternam censura justitiae, et hominem
revocavit ad gloriam intuitu misericordiae.
Provida namque et rationabili Dei dispensatione
actum est ut cujus gradus fuerat altior, ejus casus
fieret gravior; et qui, nullo alio, nisi seipso, suadente
vel decipiente, nec carnem portabat humanam,
de qua forsitan, licet injuste, materiam peccandi
posset contrahere, sed, sola iniquitate superbiae,
suae perditionis factor fuit et alterius culpae, dum
in illo superbia cepit initium, ejus careret fine supplicium,
nec ulla deinceps ratione ei liceret habere
spem veniae, qui inventor exstitit et manet auctor
tantae nequitiae. Homo vero inexcusabilis, quia
peccavit per inobedientiam, et interrogatus culpam
confiteri distulit, dejectionem meruit et ruinam.
Et qui ante in paradiso solam beatitudinem noverat,
cum se per peccatum diabolo mancipatum cerneret,
et diversas in mundo experiretur miserias, nimia
infelicitate compulsus amissam felicitatem plangere
coepit conversus ad lacrymas. Gemebat homo reus
sub onere reatus, nec suis lacrymis a peccato valebat