PL 157, col. 240
Sermones (Goffridus Vindocinensis), J. P. Migne
Perfecto odio peccatis renuntiare est, se
qualem illum Deus fecit 328 deligere, et qualem
seipse peccando fecit, odisse. Ponamus ante faciem
animae nostrae, et in memoria fixum teneamus quam
admirabili gratia, antequam essemus, Deus nos
condidit; de quanta miseria, et quanta ejus misericordia
liberati postea sumus; et illum, qui hodie de
sua sanctissima virgine matre gloriosa Maria natus
est nobis, totis visceribus diligamus. Qui nos, licet
reos, et diligit, et nostros odit reatus. Quos ipse suae
pietatis gratia mundare dignetur Jesus Christus
Deus et Dominus noster, cui est cum Patre et Spiritu
sancto omnis honor et gloria, per omnia saecula
saeculorum. Amen.
SERMO II. IN NATIVITATE DOMINI II.
Hodie, dilectissimi, Redemptoris nostri facta est
quaedam specialis, et singularis operatio, quia ipse
natus est de matre sine patre in saeculo, qui ante
saecula sine matre de Patre natus est, ad nos veniens
de coelo. Natus est itaque de femina virgine,
omnipotentia divinitatis ordinem naturae transgrediens,
et honorem suae honestissimae matris, pudicitiae
et virginitatis sigillo custodiens. Non est jam
amplius miseris desperandum de venia, si tantum
admissorum poeniteant, quibus hodie in humana
carne nascitur de Virgine misericordia. Hodie medicina
de coelo datur mundo, per quam infirmae et
peccatrices 329 animae sanantur, et damnata atque
facta deformis peccato humanae conditionis
natura, in statum pristinum reformatur. Hodie de
splendida stella radius satis splendidior ad tenebras
processit, qui inibi residentes homines magno et
admirabili fulgore irradians, honorans creaturam,
et consumens culpam, ad patriae coelestis claritatem
provexit. Haec, dilectissimi fratres, de nostri Salvatoris
omnipotentia et pietate diligenter considerantes,
non desperemus magis de nostris excessibus quam de
illius bonitate poenitentes praesumamus. Fructuosa
est valde, sed de Domini pietate praesumptio, cum
prius poenitendo accusatur anima et sanatur, proditur
peccatum et deletur, et qui ante peccator exstiterat, ex
peccatore justus efficitur. Talis namque praesumptio
Judicem mitigat, non provocat cujus est intentio ab
accusatore diabolo accusatum hominem li erare, ne
pereat. Et si aliquando pius dominus nobis peccatoribus
indignans irascitur, ad hoc facit ut suae indignationis
terrore nos convertat et ejus ira vel indignatio,
non exsecutio ultionis, sed magis peccatorum
nostrorum absolutio fiat. Vere bonus et benignus est
per omnia Dominus, cujus indignatio artem exhibet
piae et compatientis justitiae et ejus ira est operatio
juste consulentis misericordiae. Hujus piissimi Redemptoris
nostri est incomparabilis amicitia, incomprehensibilis
patientia; qui hominem, pro quo passus
est mortem, quotidie peccantem patitur, diu 330
exspectat, et, ut revertatur ad ipsum, non solum
veniam, sed mercedem pollicetur. Homini itaque
peccanti, sed poenitenti, non quia peccavit, sed
qualem illum Deus fecit 328 deligere, et qualem
seipse peccando fecit, odisse. Ponamus ante faciem
animae nostrae, et in memoria fixum teneamus quam
admirabili gratia, antequam essemus, Deus nos
condidit; de quanta miseria, et quanta ejus misericordia
liberati postea sumus; et illum, qui hodie de
sua sanctissima virgine matre gloriosa Maria natus
est nobis, totis visceribus diligamus. Qui nos, licet
reos, et diligit, et nostros odit reatus. Quos ipse suae
pietatis gratia mundare dignetur Jesus Christus
Deus et Dominus noster, cui est cum Patre et Spiritu
sancto omnis honor et gloria, per omnia saecula
saeculorum. Amen.
SERMO II. IN NATIVITATE DOMINI II.
Hodie, dilectissimi, Redemptoris nostri facta est
quaedam specialis, et singularis operatio, quia ipse
natus est de matre sine patre in saeculo, qui ante
saecula sine matre de Patre natus est, ad nos veniens
de coelo. Natus est itaque de femina virgine,
omnipotentia divinitatis ordinem naturae transgrediens,
et honorem suae honestissimae matris, pudicitiae
et virginitatis sigillo custodiens. Non est jam
amplius miseris desperandum de venia, si tantum
admissorum poeniteant, quibus hodie in humana
carne nascitur de Virgine misericordia. Hodie medicina
de coelo datur mundo, per quam infirmae et
peccatrices 329 animae sanantur, et damnata atque
facta deformis peccato humanae conditionis
natura, in statum pristinum reformatur. Hodie de
splendida stella radius satis splendidior ad tenebras
processit, qui inibi residentes homines magno et
admirabili fulgore irradians, honorans creaturam,
et consumens culpam, ad patriae coelestis claritatem
provexit. Haec, dilectissimi fratres, de nostri Salvatoris
omnipotentia et pietate diligenter considerantes,
non desperemus magis de nostris excessibus quam de
illius bonitate poenitentes praesumamus. Fructuosa
est valde, sed de Domini pietate praesumptio, cum
prius poenitendo accusatur anima et sanatur, proditur
peccatum et deletur, et qui ante peccator exstiterat, ex
peccatore justus efficitur. Talis namque praesumptio
Judicem mitigat, non provocat cujus est intentio ab
accusatore diabolo accusatum hominem li erare, ne
pereat. Et si aliquando pius dominus nobis peccatoribus
indignans irascitur, ad hoc facit ut suae indignationis
terrore nos convertat et ejus ira vel indignatio,
non exsecutio ultionis, sed magis peccatorum
nostrorum absolutio fiat. Vere bonus et benignus est
per omnia Dominus, cujus indignatio artem exhibet
piae et compatientis justitiae et ejus ira est operatio
juste consulentis misericordiae. Hujus piissimi Redemptoris
nostri est incomparabilis amicitia, incomprehensibilis
patientia; qui hominem, pro quo passus
est mortem, quotidie peccantem patitur, diu 330
exspectat, et, ut revertatur ad ipsum, non solum
veniam, sed mercedem pollicetur. Homini itaque
peccanti, sed poenitenti, non quia peccavit, sed