PL 157, col. 243
Sermones (Goffridus Vindocinensis), J. P. Migne
passus injurias. Qui cum in cruce positus esset ab
illis pro quibus venerat, de sacratissimo ejus latere
lancea vulnerato, unda potius pietatis exivit quam
sanguinis. O humana impietas, nisi a Deo permissa,
omnino impotens, audi et intellige quae pro te et a
te pertulit Deus omnipotens. Tuis exsecrandis manibus,
quas faciens ille sacraverat, non est alligatus
cruci, sed clavis affixus, ut majori dolore eum constringeres,
qui venerat ut te ab aeternis doloribus
liberaret, et graviorem in eum exerceres vindictam,
qui nullam commiserat culpam. Tu quidem contra
eum impie saeviens, sed in hoc etiam ipse tibi pie
compatiens, idcirco sustinuit graviora tuae crudelitatis
tormenta, ut tibi, qui eum oderas sine causa,
majorem dilectionem ostenderet et per memoriam
tam injuriosae passionis, quasi quibusdam misericordiae
clavis animam transfigeret peccatricem, ut
vel sic revocaret errantem, ne periret. Pius ac benignus
Deus, cum in cruce se sitire perhiberet, et
ab illo infideli populo accepisset amaritudinem fellis,
pro illis orans dulcedinem exhibuit charitatis.
Nec tunc multum humilis 335 dispensator nostrae
salutis, tam vitis vel aquae calicem, quam populi se
interficientis sitiebat salutem. O inaestimabilis Dei et
Domini nostri Jesu Christi circa peccatores benignitas!
o ineffabilis misericordia! o misericordia inenarrabilis!
o admirabilis patientia! Quae enim major
benignitas, sive misericordia, humilitas vel patientia
peccatoribus exhiberi potuit quam ut ipse Deus se
contemnentis fieret pretium hominis ita ut contra
Deum peccaret homo, et Deus poenitentiam faceret
pro peccato, homo etiam contra Deum saeviret, saevienti
etiam Deus propitiaret, formam servi coeli et
terrae Dominus assumeret, in qua ipse panis verus
esuriret, fons vivus sitiret, virtus firmissima infirmaretur,
immortalis vita pro suo interfectore moreretur?
Quidquid boni in terra exhibuit Deus, pro
homine fecit; et quidquid mali sustinuit, ab homine
et pro homine fuit. Quid ad haec, fratres, cogitabimus?
quid dicemus? quid faciemus, cum Deus talis
sit circa nos, quod melior esse non possit; et nos
tales contra eum simus, quod pene pejores esse non
possumus? quo ibimus? quo fugiemus? aut quem
consiliatorem aut auxiliatorem contra justum judicem
Deum nos injusti habere poterimus? Nullum
penitus, nisi ipsum. Ab illo ergo consilium et auxilium
dilectione, humilitate, patientia et castitate
imploremus, cujus bonitatis et misericordiae non est
numerus. Utinam enim tam cito unusquisque nostrum
se poenitendo agnosceret reum, quam cito 336
Deus ignosceret reatum. Utinam tam cito
converteremur ad poenitentiam quam cito pius
Conditor noster etiam praefinitam de nobis praesto
esset mutare sententiam. Mutatur sententia incommutabilis
Conditoris pro conversione, et bona conversatione
peccatoris et cui peccanti ante pro sua
iniquitate minabantur mortem, eidem converso vitam
promittit et tribuit sempiternam, quam ipse
Deus et Dominus noster Jesus Christus, qui hodie
illis pro quibus venerat, de sacratissimo ejus latere
lancea vulnerato, unda potius pietatis exivit quam
sanguinis. O humana impietas, nisi a Deo permissa,
omnino impotens, audi et intellige quae pro te et a
te pertulit Deus omnipotens. Tuis exsecrandis manibus,
quas faciens ille sacraverat, non est alligatus
cruci, sed clavis affixus, ut majori dolore eum constringeres,
qui venerat ut te ab aeternis doloribus
liberaret, et graviorem in eum exerceres vindictam,
qui nullam commiserat culpam. Tu quidem contra
eum impie saeviens, sed in hoc etiam ipse tibi pie
compatiens, idcirco sustinuit graviora tuae crudelitatis
tormenta, ut tibi, qui eum oderas sine causa,
majorem dilectionem ostenderet et per memoriam
tam injuriosae passionis, quasi quibusdam misericordiae
clavis animam transfigeret peccatricem, ut
vel sic revocaret errantem, ne periret. Pius ac benignus
Deus, cum in cruce se sitire perhiberet, et
ab illo infideli populo accepisset amaritudinem fellis,
pro illis orans dulcedinem exhibuit charitatis.
Nec tunc multum humilis 335 dispensator nostrae
salutis, tam vitis vel aquae calicem, quam populi se
interficientis sitiebat salutem. O inaestimabilis Dei et
Domini nostri Jesu Christi circa peccatores benignitas!
o ineffabilis misericordia! o misericordia inenarrabilis!
o admirabilis patientia! Quae enim major
benignitas, sive misericordia, humilitas vel patientia
peccatoribus exhiberi potuit quam ut ipse Deus se
contemnentis fieret pretium hominis ita ut contra
Deum peccaret homo, et Deus poenitentiam faceret
pro peccato, homo etiam contra Deum saeviret, saevienti
etiam Deus propitiaret, formam servi coeli et
terrae Dominus assumeret, in qua ipse panis verus
esuriret, fons vivus sitiret, virtus firmissima infirmaretur,
immortalis vita pro suo interfectore moreretur?
Quidquid boni in terra exhibuit Deus, pro
homine fecit; et quidquid mali sustinuit, ab homine
et pro homine fuit. Quid ad haec, fratres, cogitabimus?
quid dicemus? quid faciemus, cum Deus talis
sit circa nos, quod melior esse non possit; et nos
tales contra eum simus, quod pene pejores esse non
possumus? quo ibimus? quo fugiemus? aut quem
consiliatorem aut auxiliatorem contra justum judicem
Deum nos injusti habere poterimus? Nullum
penitus, nisi ipsum. Ab illo ergo consilium et auxilium
dilectione, humilitate, patientia et castitate
imploremus, cujus bonitatis et misericordiae non est
numerus. Utinam enim tam cito unusquisque nostrum
se poenitendo agnosceret reum, quam cito 336
Deus ignosceret reatum. Utinam tam cito
converteremur ad poenitentiam quam cito pius
Conditor noster etiam praefinitam de nobis praesto
esset mutare sententiam. Mutatur sententia incommutabilis
Conditoris pro conversione, et bona conversatione
peccatoris et cui peccanti ante pro sua
iniquitate minabantur mortem, eidem converso vitam
promittit et tribuit sempiternam, quam ipse
Deus et Dominus noster Jesus Christus, qui hodie