PL 157, col. 356
Flores epitaphii sanctorum (Thiofridus Efternacensis), J. P. Migne
de Mersiburgensis extulit ecclesia: et cum ingenio
omnium nostrum admiratione et contradictione, posuit
in trutinam, cujus o quam horrendo, o quam
enormi, o quam infausto pondere nostrae portionis
lanx est subruta, et tantus bolus subito ereptus est
nobis de faucibus, opima profecto Orci victima,
tanti Romanae reipublicae monarchi anima. Et ne
me caput omnis mendacii, tuae quoque existimes
sanctitati per caetera mentiri, per veredarios tuos
hoc idem totius stygii exercitus, judicio maledictum,
sed divino mysterio benedictum pondus fac inquiri,
et ubi certa mei inveneris signa indicii, noveris me
obstrictum a te juramento Domini, non fungi
vice aretalogi. Nam cum suspensa nostrae partis
lance quasi omnino vacua, iniquo pondere praegravaretur,
et inclinaretur pars altera, decidit illa excussa
damnosa moles aurea, et sub ingenti ruina,
ansarum ejus operosissima resoluta sunt retinacula,
et ut in aeternum nostra testentur litigia, nulla unquam
arte humana nulla poterunt resolidari materia.
Hac ubi veritatis extorta professione, auctor
mendae zabulus tandem absolutus, evanuit
ut fumus; eremita archisterium sancti Spiritus,
pro ereptione tantae ac tam generosae animae exhilaratus,
in admirationem inexcogitabilis, incomprehensibilis
divinae miserationis in mentis jubilo
psallebat Domino, quoniam bonus, quoniam in
saeculum misericordia ejus [(Psal. CXXXV, 1 seqq.)]
Nec mora, missa Mersiburg legatione, donum regia
dignissimum munificentia calicem videlicet,
auro et requisitissimis gemmis subtilissimoque
artificio praecluem, et pretiosissimum, in donaria
victoriosissimi martyris Laurentii, religiosa
jam dicti principis devotione consecratum, irreparabili
comperit ruina, ansis resolutis, minoratum,
et tum demum revelatum sibi compendiosa symmystis
narratione pandit arcanum, utillimum
profecto in omne sequens aevum, omnibus cujuscunque
dignitatis et conditionis divitibus, salutiferae,
ac Deo placitae liberalitatis exemplum. Si enim
sub auri colore, lutum datur, et pretiosissima
margarita, de coelestibus oriunda anima, de ipso lacu
novissimo miseriae, et de luto faecis liberatur [(Psal. XXXIX, 3)] ;
quis fallacibus et fugacibus divitiis
sic misere abutatur, ut non prodige in cultum
et ornatum Dei ac sanctorum ejus, eas expendendo,
ipse ornamentum, et corona gloriae in manu Domini [(Isa. LXII, 3)] ,
ipse pretiosissimus fieri, pervilissima
enitatur.
CAPITULUM VI. Quod praeclara sit sanctorum paupertas, quae post carnis mortem, coeli et terrae meretur divitias, et quare habeant ciboria et pyramidas.
Sed o quam felices, quorum deliciae saecularibus
omnium nostrum admiratione et contradictione, posuit
in trutinam, cujus o quam horrendo, o quam
enormi, o quam infausto pondere nostrae portionis
lanx est subruta, et tantus bolus subito ereptus est
nobis de faucibus, opima profecto Orci victima,
tanti Romanae reipublicae monarchi anima. Et ne
me caput omnis mendacii, tuae quoque existimes
sanctitati per caetera mentiri, per veredarios tuos
hoc idem totius stygii exercitus, judicio maledictum,
sed divino mysterio benedictum pondus fac inquiri,
et ubi certa mei inveneris signa indicii, noveris me
obstrictum a te juramento Domini, non fungi
vice aretalogi. Nam cum suspensa nostrae partis
lance quasi omnino vacua, iniquo pondere praegravaretur,
et inclinaretur pars altera, decidit illa excussa
damnosa moles aurea, et sub ingenti ruina,
ansarum ejus operosissima resoluta sunt retinacula,
et ut in aeternum nostra testentur litigia, nulla unquam
arte humana nulla poterunt resolidari materia.
Hac ubi veritatis extorta professione, auctor
mendae zabulus tandem absolutus, evanuit
ut fumus; eremita archisterium sancti Spiritus,
pro ereptione tantae ac tam generosae animae exhilaratus,
in admirationem inexcogitabilis, incomprehensibilis
divinae miserationis in mentis jubilo
psallebat Domino, quoniam bonus, quoniam in
saeculum misericordia ejus [(Psal. CXXXV, 1 seqq.)]
Nec mora, missa Mersiburg legatione, donum regia
dignissimum munificentia calicem videlicet,
auro et requisitissimis gemmis subtilissimoque
artificio praecluem, et pretiosissimum, in donaria
victoriosissimi martyris Laurentii, religiosa
jam dicti principis devotione consecratum, irreparabili
comperit ruina, ansis resolutis, minoratum,
et tum demum revelatum sibi compendiosa symmystis
narratione pandit arcanum, utillimum
profecto in omne sequens aevum, omnibus cujuscunque
dignitatis et conditionis divitibus, salutiferae,
ac Deo placitae liberalitatis exemplum. Si enim
sub auri colore, lutum datur, et pretiosissima
margarita, de coelestibus oriunda anima, de ipso lacu
novissimo miseriae, et de luto faecis liberatur [(Psal. XXXIX, 3)] ;
quis fallacibus et fugacibus divitiis
sic misere abutatur, ut non prodige in cultum
et ornatum Dei ac sanctorum ejus, eas expendendo,
ipse ornamentum, et corona gloriae in manu Domini [(Isa. LXII, 3)] ,
ipse pretiosissimus fieri, pervilissima
enitatur.
CAPITULUM VI. Quod praeclara sit sanctorum paupertas, quae post carnis mortem, coeli et terrae meretur divitias, et quare habeant ciboria et pyramidas.
Sed o quam felices, quorum deliciae saecularibus