PL 158, col. 326

quod singulis quasi proprium attribuit. Non
enim ignorat Pater aut Filius seipsum et quae Dei
sunt, neque Spiritus sanctus Patrem aut Filium. Cur
autem et quando quod de uno quasi de solo dicitur,
de aliis intelligatur, satis supra dictum est.
Operis clausula.
Haec de processione Spiritus sancti, aliis cogentibus,
non de me, sed de eodem Spiritu sancto confidens,
pro Latinis contra Graecos scribere; et ea occasione
de unitate Deitatis et de Trinitate personarum
aliquid addere praesumpsi quamvis inumerabiles
sint inter illos qui Latinis utuntur litteris, qui hoc
melius quam ego facere possint. Quidquid ergo dixi
quod suscipiendum sit, non mihi attribuatur, sed
Spiritui veritatis. Si autem aliquid protuli quod aliquatenus

corrigendum sit, mihi imputetur, non sensui
Latinitatis [Ecclesiae Latinae].

ita ab illo nonnisi aliquid habent. DISC. Non plane
video quod ait, quod a Deo non habent alia nisi aliquid.
Nam quis facit alius, ut multa, quae videmus
transire de esse ad non esse, non sint quod
erant; etiamsi omnino in nihilum non transeant?
Aut quis facit non esse, quidquid non est; nisi ille
qui facit esse, omne quod est? Item si non est aliquid,
nisi ideo quia Deus facit; necesse est ut
quod non est idcirco non sit, quia ipse non facit.
Sicut ergo illa quae sunt, ab illo habent esse aliquid;
ita quae non sunt, vel quae de esse transeunt ad non
esse, videntur ab eodem ipso habere esse nihil.
MAG. Non solum illi dicitur facere aliquid esse, aut
aliquid non esse, qui facit ut sit, quod non est;
aut ut non sit, quod est: sed etiam ille, qui potest

facere ut non sit aliquid, et non facit, dicitur
facere esse; et qui potest facere ut aliquid sit,