PL 158, col. 331

voluntatem quare non habuit, nisi quia non accepit?
Quare autem non accepit, nisi quia Deus non dedit?
MAG. Iterum dico quia non ideo non accepit,
quia Deus non dedit; sed ideo Deus non dedit
quia ille non accepit. DISC. Hoc ostende. MAG.
Sponte dimisit voluntatem, quam habebat: et
sicut accepit habere quousque habuit; ita potuit
accipere semper tenere, quod deseruit:
sed quia deseruit, non accepit. Quod ergo ideo non
accepit tenere, quia deseruit, non ideo non accepit,
quia Deus non dedit; sed ideo Deus non
dedit, quia ille non accepit. DISC. Quis non videat
quia non ideo non voluit tenere, quia deseruit, sed
ideo deseruit, quia non voluit tenere? Semper enim
tenenti prius est non velle tenere, quam velle deserere.

Ideo enim vult aliquis deserere quod tenet,
quia non vult tenere. Quaero igitur quare tenere
non voluit quod tenebat, nisi quia Deus non dedit
velle? MAG. Non semper prius est non velle tenere,
quam velle deserere. DISC. Quando non sit ostende
mihi. MAG. Quando aliquam rem propter se non
vis tenere, sed deserere, ut carbonem ignitum in
manu nuda positum: tunc forsitan prius est non
velle tenere, quam velle deserere; et ideo vis deserere,
quia non vis tenere. Prius enim quam teneas,
non vis tenere; velle autem deserere non potes
nisi cum tenes. Cum autem tenes quod nonnisi propter
aliud non vis tenere, nec nisi propter
aliud deserere vis; et magis vis aliud, quod
non potes habere, 64 nisi deseras quod tenes:

tunc velle deserere prius est, quam non velle tenere.
Avarus namque, cum vult tenere nummum, et mavult
panem quem nequit habere, nisi nummum det,
prius vult dare, id est deserere nummum, quam non
velit tenere: non enim illum ideo vult, ideo non vult
tenere dare quia non vult tenere; sed ideo non vult
tenere, quia ut panem habeat necesse habet
dare. Nam et antequam habeat, vult tenere et habere;
et cum habet, nequaquam non vult tenere,
quandiu non habet necesse deserere. DISC. Verum
est. MAG. Non ergo semper est prius non velle tenere,