PL 158, col. 71
Vita S. Anselmi (Eadmerus Cantuariensis), J. P. Migne
Herluino, uno omnium [ al., omnino] fratrum
Beccensium consensu in abbatem eligitur. Quod ipse
omni studio subterfugere gestiens, multas et diversas
rationes ne id fieret obtendebat. Sed illis nec
auditum quidem rationibus ejus patienter accommodare
volentibus, anxiatus est in eo spiritus ejus,
et quid ageret ignorabat. Transierunt in istis dies
quidam. Verum ubi Anselmus vidit se monachorum
unanimem constantiam non posse verbis mutare,
tentavit si quomodo eam valeret vel precibus inclinare.
Eis itaque priore sub uno constitutis, ac ei ut,
omissis objectionibus solitis, abbas fieri acquiesceret
insistentibus, ille flens et miserandos singultus edens,
prosternitur in faciem coram omnibus, orans et
obtestans eos per nomen Dei omnipotentis, per si
qua in eis erant pietatis [ al., misericordiae] viscera,
quatenus respectu misericordiae [ al., pietatis] Dei
super eum intendant, et ab incepto desistentes se
a tanto onere quietum manere permittant. At illi
omnes econtra in terram prostrati, orant ut ipse
potius loci illius et eorum misereatur, ne postposita
utilitate communi se solum prae caeteris singulariter
amare convincatur. Acta sunt de his utrinque plurima
in hunc modum; sed jam nunc eis istum ponimus
dicendi modum. Vicit tandem diligens [ al., dicendi]
importunitas et importuna diligentia fratrum
jugum Domini sub ejus regimine ferre volentium;
vicit quoque et multo maxime vicit praeceptum,
quod, ut supra retulimus, ei fuerat ab archiepiscopo
Maurilio per obedientiam injunctum, videlicet, ut si
major praelatio quam illius prioratus exstiterat, ipsi
aliquando injungeretur, nullatenus eam suscipere
recusaret. Nam, sicut ipse testabatur, nunquam se
abbatem fieri consensisset, nisi eum hoc quod dicimus
imperium ad hoc constrinxisset. Tali ergo violentia
est abbas effectus, ac Becci debito cum honore
sacratus. Qualem vero se deinceps in cunctis
sanctarum exercitiis virtutum exhibuerit, inde colligi
potest quod nunquam de retroacta sanctitatis suae
conversatione causa abbatiae aliquid minuit, sed
semper de virtute in virtutem, ut Deum deorum in
Sion mereretur videre, conscendere studuit.
37.
Delegatis itaque monasterii causis curae ac
sollicitudini fratrum, de quorum vita et strenuitate
certus erat, ipse Dei contemplationi, monachorum
eruditioni, admonitioni, correctioni jugiter insistebat.
Quando autem aliquid magni in negotiis Ecclesiae
erat agendum quod in ejus absentia non aestimabatur
oportere definiri, tunc pro tempore et ratione
negotium quod imminebat, mediante justitia,
disponebat. Abominabile quippe judicabat, si quidvis
lucri assequeretur ex eo quod alius contra moderamina
juris quavis astutia perdere posset. Unde neminem
in placitis patiebatur a suis aliqua fraude
circumveniri, observans ne cui faceret quod sibi
Beccensium consensu in abbatem eligitur. Quod ipse
omni studio subterfugere gestiens, multas et diversas
rationes ne id fieret obtendebat. Sed illis nec
auditum quidem rationibus ejus patienter accommodare
volentibus, anxiatus est in eo spiritus ejus,
et quid ageret ignorabat. Transierunt in istis dies
quidam. Verum ubi Anselmus vidit se monachorum
unanimem constantiam non posse verbis mutare,
tentavit si quomodo eam valeret vel precibus inclinare.
Eis itaque priore sub uno constitutis, ac ei ut,
omissis objectionibus solitis, abbas fieri acquiesceret
insistentibus, ille flens et miserandos singultus edens,
prosternitur in faciem coram omnibus, orans et
obtestans eos per nomen Dei omnipotentis, per si
qua in eis erant pietatis [ al., misericordiae] viscera,
quatenus respectu misericordiae [ al., pietatis] Dei
super eum intendant, et ab incepto desistentes se
a tanto onere quietum manere permittant. At illi
omnes econtra in terram prostrati, orant ut ipse
potius loci illius et eorum misereatur, ne postposita
utilitate communi se solum prae caeteris singulariter
amare convincatur. Acta sunt de his utrinque plurima
in hunc modum; sed jam nunc eis istum ponimus
dicendi modum. Vicit tandem diligens [ al., dicendi]
importunitas et importuna diligentia fratrum
jugum Domini sub ejus regimine ferre volentium;
vicit quoque et multo maxime vicit praeceptum,
quod, ut supra retulimus, ei fuerat ab archiepiscopo
Maurilio per obedientiam injunctum, videlicet, ut si
major praelatio quam illius prioratus exstiterat, ipsi
aliquando injungeretur, nullatenus eam suscipere
recusaret. Nam, sicut ipse testabatur, nunquam se
abbatem fieri consensisset, nisi eum hoc quod dicimus
imperium ad hoc constrinxisset. Tali ergo violentia
est abbas effectus, ac Becci debito cum honore
sacratus. Qualem vero se deinceps in cunctis
sanctarum exercitiis virtutum exhibuerit, inde colligi
potest quod nunquam de retroacta sanctitatis suae
conversatione causa abbatiae aliquid minuit, sed
semper de virtute in virtutem, ut Deum deorum in
Sion mereretur videre, conscendere studuit.
37.
Delegatis itaque monasterii causis curae ac
sollicitudini fratrum, de quorum vita et strenuitate
certus erat, ipse Dei contemplationi, monachorum
eruditioni, admonitioni, correctioni jugiter insistebat.
Quando autem aliquid magni in negotiis Ecclesiae
erat agendum quod in ejus absentia non aestimabatur
oportere definiri, tunc pro tempore et ratione
negotium quod imminebat, mediante justitia,
disponebat. Abominabile quippe judicabat, si quidvis
lucri assequeretur ex eo quod alius contra moderamina
juris quavis astutia perdere posset. Unde neminem
in placitis patiebatur a suis aliqua fraude
circumveniri, observans ne cui faceret quod sibi