PL 158, col. 733
Meditationes et orationes (Anselmus Cantuariensis), J. P. Migne
interim, dum in terris conversatur, est copulata. Non
satis fuit Creatori nostro nos creare, creatos gubernare,
et angelos suos, quoties nobis opus erat, ad
defensionem nostram mittere; sed ipse per semetipsum,
assumpta forma nostra, assumpta natura nostra,
habens pietatem de creatura sua, ad nos descendit,
vulnera nostra et mortem diligenter inspexit,
inspiciens palpavit, tetigit; pietate motus super
miseriam quam nos habere vidit, condolendo ingemuit.
Et post haec, de ipsa carne sua quam pro nobis
assumpserat, quasi emplastrum faciens, nostrisque
doloribus apponens, totam ex integro infirmitatem
nostram sanavit. Et ut in hoc ostenderet quantum
nos diligeret, ipsam carnem, quam pro nobis
susceperat, nobis ad manducandum dedit; et
adhuc in sacrificio sui altaris ministrare non
desinit.
Tu vero, anima mea, horum omnium dulci recordatione
animata et consolata, ora Dominum
tuum, ora Creatorem tuum, invoca omnes sanctos
ejus, ut tibi sint in auxilium, quatenus per eorum
intercessionem adjuta et consolata, sic tibi in
praesenti conversatione qui te fecit concedat vivere,
tuas iniquitates per veram poenitentiam et
confessionem mundare, ut finito temporali cursu,
ad aeterna gaudia merearis ascendere, praestante
eo qui vivit et regnat Deus per aeterna saecula.
Amen.
MEDITATIO V. Unde vivat anima, et unde vivat caro: et de gloria bonae animae, et de infelicitate malae animae, quando exeunt de corpore.
Dum anima manet in corpore, vivit homo secundum
carnem: qua carnem deserente, moritur
secundum eamdem carnem. Sed, sicut anima vitam
carni tribuit, dum ipsa manet in carne, sic ipsa
caro vitam tribuit animae, dum ipsa caro facit opera
justitiae. Ergo hoc modo sibi invicem videntur tribuere,
et anima carni, et caro animae; et sic anima
cum carne operante, acquirunt sibi invicem vitam
perpetuae vitae. Sed illam vitam mox percipit anima
exuta carne, quam caro cum anima perceptura est in
resurrectione in novissimo die. Ergo, anima mea, et
caro, exsultate in Deum vivum [(Psal. LXXXIII, 3)] ,
accedite ad Deum Creatorem vestrum, accedite et
illuminamini [(Psal. XXXIII, 6)] , et jam amplius non
faciatis unde erubescatis; sed semper agere studete,
unde in perpetuum gaudeatis. Hortor vos, moneo
vos, ne in vacuum gratiam Dei modo recipiatis (II
satis fuit Creatori nostro nos creare, creatos gubernare,
et angelos suos, quoties nobis opus erat, ad
defensionem nostram mittere; sed ipse per semetipsum,
assumpta forma nostra, assumpta natura nostra,
habens pietatem de creatura sua, ad nos descendit,
vulnera nostra et mortem diligenter inspexit,
inspiciens palpavit, tetigit; pietate motus super
miseriam quam nos habere vidit, condolendo ingemuit.
Et post haec, de ipsa carne sua quam pro nobis
assumpserat, quasi emplastrum faciens, nostrisque
doloribus apponens, totam ex integro infirmitatem
nostram sanavit. Et ut in hoc ostenderet quantum
nos diligeret, ipsam carnem, quam pro nobis
susceperat, nobis ad manducandum dedit; et
adhuc in sacrificio sui altaris ministrare non
desinit.
Tu vero, anima mea, horum omnium dulci recordatione
animata et consolata, ora Dominum
tuum, ora Creatorem tuum, invoca omnes sanctos
ejus, ut tibi sint in auxilium, quatenus per eorum
intercessionem adjuta et consolata, sic tibi in
praesenti conversatione qui te fecit concedat vivere,
tuas iniquitates per veram poenitentiam et
confessionem mundare, ut finito temporali cursu,
ad aeterna gaudia merearis ascendere, praestante
eo qui vivit et regnat Deus per aeterna saecula.
Amen.
MEDITATIO V. Unde vivat anima, et unde vivat caro: et de gloria bonae animae, et de infelicitate malae animae, quando exeunt de corpore.
Dum anima manet in corpore, vivit homo secundum
carnem: qua carnem deserente, moritur
secundum eamdem carnem. Sed, sicut anima vitam
carni tribuit, dum ipsa manet in carne, sic ipsa
caro vitam tribuit animae, dum ipsa caro facit opera
justitiae. Ergo hoc modo sibi invicem videntur tribuere,
et anima carni, et caro animae; et sic anima
cum carne operante, acquirunt sibi invicem vitam
perpetuae vitae. Sed illam vitam mox percipit anima
exuta carne, quam caro cum anima perceptura est in
resurrectione in novissimo die. Ergo, anima mea, et
caro, exsultate in Deum vivum [(Psal. LXXXIII, 3)] ,
accedite ad Deum Creatorem vestrum, accedite et
illuminamini [(Psal. XXXIII, 6)] , et jam amplius non
faciatis unde erubescatis; sed semper agere studete,
unde in perpetuum gaudeatis. Hortor vos, moneo
vos, ne in vacuum gratiam Dei modo recipiatis (II