PL 159, col. 762
Vita Oswaldi (Eadmerus Cantuariensis), J. P. Migne
frater erat patris ejus, vir praestans religione, discretione
sublimis, moribus gravis, justitiae cultor,
magnus consilio, qui et in omni actione sua circumspectus,
auctoritate praeeminebat: de cujus actibus
quae nobis quidam antiquiores pleno relatu descripsere,
pauca tangere non incongruum rati
sumus, ut inde probetur quam imitabili, quam
spectabili prosapia puer Dei Oswaldus originem
duxerit.
Hic, ut fertur, Aethelstano victoriosissimo regi
Anglorum valde charus erat et acceptus, ac pro
illius praedicabili sanctitate rex idem illum secum
habere ejusque consiliis magnopere inniti solebat.
Qui rex Deum diligens, aequitatis legibus serviens,
regnum strenue gubernabat. Is immenso paganorum
exercitui quodam tempore armatus occurrens, memoratum
Odonem, cujus meritis se quammaxime
credebat hostem victurum, in aciem duxit. Et
commisso praelio Odo eminus a pugna stans lumina
ac manus in coelum tetendit, pro rege et suis Dominum
intentius orans. Pugnatum hinc inde atrocissime,
et dies ferme totus in certamine absumptus.
Tandem jam sole in occasum vergente, sors lacrymabilis
accidit; juxta capulum coafractus est regius
ensis. Quid faceret? Ut se armaret, nullum de suis
exarmare volebat. Quid tunc? Hostes qui jam vertere
terga coeperunt, videntes regem fracto ense factum
quasi inermem, animati et in pugnam acrius reversi
sunt. Insonuit clamor, Odonem citius advolare perurgens.
Adest; ut opem suam prece negotio ferat,
rex ipse hortatur et obsecrat. At ille: Ope quam
desideras, uti solummodo velis, praesto est. Quid
igitur agis? Ut quid eo qui in latere tuo pendet gladio
parcis? Cur eum ab interitu hostium arces? Quid
formidas? Nil dubitans arripe illum; et ecce manus
Domini erit tecum. Nec prius solis continget occubitus,
quam obsistentes adversarios tuos fuga involvat
aut interitus. Dixit, et rex ad ejus verba attonitus,
illico versa dextra ad vaginam extraxit gladium
fulgidum, fortem et insignem. In quo cunctos
occursantes deterrens, caedens seu prosternens, ad
verbum servi Dei juxta factus est et solis occubitus
et regis triumphus. Ipse Odo, quoniam Ecclesiae
sublimis, moribus gravis, justitiae cultor,
magnus consilio, qui et in omni actione sua circumspectus,
auctoritate praeeminebat: de cujus actibus
quae nobis quidam antiquiores pleno relatu descripsere,
pauca tangere non incongruum rati
sumus, ut inde probetur quam imitabili, quam
spectabili prosapia puer Dei Oswaldus originem
duxerit.
Hic, ut fertur, Aethelstano victoriosissimo regi
Anglorum valde charus erat et acceptus, ac pro
illius praedicabili sanctitate rex idem illum secum
habere ejusque consiliis magnopere inniti solebat.
Qui rex Deum diligens, aequitatis legibus serviens,
regnum strenue gubernabat. Is immenso paganorum
exercitui quodam tempore armatus occurrens, memoratum
Odonem, cujus meritis se quammaxime
credebat hostem victurum, in aciem duxit. Et
commisso praelio Odo eminus a pugna stans lumina
ac manus in coelum tetendit, pro rege et suis Dominum
intentius orans. Pugnatum hinc inde atrocissime,
et dies ferme totus in certamine absumptus.
Tandem jam sole in occasum vergente, sors lacrymabilis
accidit; juxta capulum coafractus est regius
ensis. Quid faceret? Ut se armaret, nullum de suis
exarmare volebat. Quid tunc? Hostes qui jam vertere
terga coeperunt, videntes regem fracto ense factum
quasi inermem, animati et in pugnam acrius reversi
sunt. Insonuit clamor, Odonem citius advolare perurgens.
Adest; ut opem suam prece negotio ferat,
rex ipse hortatur et obsecrat. At ille: Ope quam
desideras, uti solummodo velis, praesto est. Quid
igitur agis? Ut quid eo qui in latere tuo pendet gladio
parcis? Cur eum ab interitu hostium arces? Quid
formidas? Nil dubitans arripe illum; et ecce manus
Domini erit tecum. Nec prius solis continget occubitus,
quam obsistentes adversarios tuos fuga involvat
aut interitus. Dixit, et rex ad ejus verba attonitus,
illico versa dextra ad vaginam extraxit gladium
fulgidum, fortem et insignem. In quo cunctos
occursantes deterrens, caedens seu prosternens, ad
verbum servi Dei juxta factus est et solis occubitus
et regis triumphus. Ipse Odo, quoniam Ecclesiae