PL 159, col. 763
Vita Oswaldi (Eadmerus Cantuariensis), J. P. Migne
Cantuariensi officio summi pontificis loco et dignitate
praesidebat, jura Christianitatis per totum regnum
ut patriae pater prudentissime administrabat. In
quibus diebus Edwius, qui quartus a praefato Aethelstano
regni Anglorum sceptra tenebat, voluptatum
amator magis quam Dei, luxuriae quam sobrietatis,
libidinum quam castitatis, regiam dignitatem obscenis
operibus dehonestabat, ac viros virtutum parvipendens,
contra aequum exasperabat. Unde beatus
Dunstanus tunc temporis abbas Glastoniensis, eo
quod ad suggestionem et imperium saepe fati Odonis
ipsum regem illicitis amplexibus violenter abstraxit,
e patria pulsus est, et demum innumera per Angliam
mala ab eodem rege patrata. Contra quem Odo armatura
Spiritus sancti praecinctus exsurgere, iniquitatum
illius publicus hostis effectus est, nec destitit
donec sopitis incestibus regnum ab infandae
mulieris infamia, cui rex idem omissa conjuge sua
saepius commiscebatur, expurgaret. Eam siquidem
suorum militum manu vallatus, a regali curia in
qua mansitabat vi abduxit, abductam perpetuo exsilio
in Hibernia condemnavit. Erat quippe vir viribus
purae aequitatis per omnia fultus, nec alicui
iniquitatis ministro favens, voluntati Dei in cunctis
obsequi satagebat. Quapropter et Deus ei sua misericordia
semper aderat, ac voluntati illius aures suas
inclinabat. Verbi gratia parietes ecclesiae Christi
Dorobernensis suae videlicet sedis in altiorem quam
erat statum sublato tecto ipse Pater construere
volens, ac velle suum facto adimplens, oravit Dominum
ut quandiu ipsa Dei domus integritate sui careret,
pluvia quae populum a servitio Dei arceret
infra ambitum illius non descenderet. Quod et factum
est. Videres etenim totam civitatem saepe grandi
pluvia circumcingi, et ipsum templum ejusdem pluviae
inundatione nec contingi. Item idem Pater, dum
quadam vice sacrum mysterium altari praesens administraret,
corpus Dominicum inter manus ejus
cruentum et sanguinem distillans in calicem apparuit.
Ex quo intuentium mentibus nimio pavore
percussis, mox ad preces pontificis in consuetam
sui formam restitutum est. Feruntur et alia de eodem
viro miranda facta, quae nos silentio praeterimus, ne
putemur obliti operis quod incoepimus.
Hujus igitur Patris nepos puer Dei Oswaldus
existens, a parentibus suis ejus doctrinis imbuendus,
ejus exemplis instituendus ei commendatus est. Qui
ex conversatione tanti viri sese felicem fore pronuntians,
nec miraculorum, quae nonnunquam adsunt
malis, sed virtutum ejus, sine quibus nemo fit bonus,
imitator esse curabat. Unde et ab omnibus diligebatur,
non solum quia tanta carnis propinquitate
illi copulabatur, sed etiam quia versus omnes id
egerant merita ejus ut a cunctis amaretur. Traditur
litteris, et cujusdam viri Frithegodi nomine, qui
praesidebat, jura Christianitatis per totum regnum
ut patriae pater prudentissime administrabat. In
quibus diebus Edwius, qui quartus a praefato Aethelstano
regni Anglorum sceptra tenebat, voluptatum
amator magis quam Dei, luxuriae quam sobrietatis,
libidinum quam castitatis, regiam dignitatem obscenis
operibus dehonestabat, ac viros virtutum parvipendens,
contra aequum exasperabat. Unde beatus
Dunstanus tunc temporis abbas Glastoniensis, eo
quod ad suggestionem et imperium saepe fati Odonis
ipsum regem illicitis amplexibus violenter abstraxit,
e patria pulsus est, et demum innumera per Angliam
mala ab eodem rege patrata. Contra quem Odo armatura
Spiritus sancti praecinctus exsurgere, iniquitatum
illius publicus hostis effectus est, nec destitit
donec sopitis incestibus regnum ab infandae
mulieris infamia, cui rex idem omissa conjuge sua
saepius commiscebatur, expurgaret. Eam siquidem
suorum militum manu vallatus, a regali curia in
qua mansitabat vi abduxit, abductam perpetuo exsilio
in Hibernia condemnavit. Erat quippe vir viribus
purae aequitatis per omnia fultus, nec alicui
iniquitatis ministro favens, voluntati Dei in cunctis
obsequi satagebat. Quapropter et Deus ei sua misericordia
semper aderat, ac voluntati illius aures suas
inclinabat. Verbi gratia parietes ecclesiae Christi
Dorobernensis suae videlicet sedis in altiorem quam
erat statum sublato tecto ipse Pater construere
volens, ac velle suum facto adimplens, oravit Dominum
ut quandiu ipsa Dei domus integritate sui careret,
pluvia quae populum a servitio Dei arceret
infra ambitum illius non descenderet. Quod et factum
est. Videres etenim totam civitatem saepe grandi
pluvia circumcingi, et ipsum templum ejusdem pluviae
inundatione nec contingi. Item idem Pater, dum
quadam vice sacrum mysterium altari praesens administraret,
corpus Dominicum inter manus ejus
cruentum et sanguinem distillans in calicem apparuit.
Ex quo intuentium mentibus nimio pavore
percussis, mox ad preces pontificis in consuetam
sui formam restitutum est. Feruntur et alia de eodem
viro miranda facta, quae nos silentio praeterimus, ne
putemur obliti operis quod incoepimus.
Hujus igitur Patris nepos puer Dei Oswaldus
existens, a parentibus suis ejus doctrinis imbuendus,
ejus exemplis instituendus ei commendatus est. Qui
ex conversatione tanti viri sese felicem fore pronuntians,
nec miraculorum, quae nonnunquam adsunt
malis, sed virtutum ejus, sine quibus nemo fit bonus,
imitator esse curabat. Unde et ab omnibus diligebatur,
non solum quia tanta carnis propinquitate
illi copulabatur, sed etiam quia versus omnes id
egerant merita ejus ut a cunctis amaretur. Traditur
litteris, et cujusdam viri Frithegodi nomine, qui