PL 163, col. 1000
Vita S. Sacerdotis (Hugo de S. Maria Floriacensis), J. P. Migne
clara recepit lumina. De cujus (oculorum) scrobibus
magnus rivus emanans sanguinis, ipsam testatur
meritis illuminatam praesulis.
37.
Mulier autem altera, Lemovicae incola, bissena
per (annorum) curricula membris nervorum praepedita,
hujus sancti suffragia quaesivit . . . credula votiva
ferens munera ad ejus sancti limina. Quae mox
recepto robore, laeta de tanto munere, in Sacerdote
famulo glorificabat Dominum.
38.
Alio tempore adolescens quidam hujus sancti
antistitis venit ad monasterium. Hic ab ipso nativitatis
exordio linguae caruerat officio: sed mox sanatus,
plurima formabat lingua famina, et laudum reddens
munera, redit laetus ad propria.
39.
Item alio tempore in praescripta basilica operans
Dominus, tria operatus est pariter miracula, ad
declaranda S. Sacerdotis merita. Nam quadam ipsius
Christi confessoris solemnitatis die, adstante ibi frequentissimo
conventu populi, mutus verborum fudit
organa, lucisque caecus meruit cernere crepuscula,
et mulier quaedam languida membrorum recepit
officia, quae in grabato ante altare Salvatoris
mundi fuerat deposita.
40.
Factum est alio tempore, redeunte eadem
ipsius eximii confessoris gloriosa solemnitate, et
adveniente ad ejus venerabile templum numerosa
populi multitudine, ut duo nihilominus pagenses
convenirent, qui ambo filios suos parvulos, usu linguae
carentes, sanandos adducerent. Horum parvulorum
alter tam vocis quam omnium membrorum
amiserat officia pariter: qui ambo continuo sospitate
recepta, divina opitulante gratia, per S. Sacerdotis
merita, laetabundi remearunt ad propria
41.
Vir quidam nobilis, nomine Eubolus,
propter suam animam quemdam alebat inopem:
inops namque ille surdus et mutus, hac illacque discurrens,
dum multis calamitatibus premeretur, ad
hunc nobilem virum se contulerat, nec patrem aut
matrem praeter eum alium noverat, sed hunc Dominus
operans illi patronum provisoremque providerat.
Quadam igitur die ille miles ingenuus, fama
praeclarissima B. Sacerdotis excitatus (quae per totam
illam regionem emanabat de virtutibus, quas
Dominus per ejus meritum operabatur, apud dictum
monasterium) direxit illuc hunc pauperculum, ut ei
sua miseratione subveniret, sicut alios curare consueverat.
Vernaculi vero praefati Euboli ante S. Sacerdotis
praesentiam venientes, oblationis munus
quod detulerant obtulerunt, ac demum pro pauperis
illius salute rogaturi iidem se in terram praecipitaverunt.
Sed dum imminente jam nocte, vigiliarum
excubias ibidem peragere, sicut eis a domino suo
imperatum fuerat, disponerent; mox a custodibus
magnus rivus emanans sanguinis, ipsam testatur
meritis illuminatam praesulis.
37.
Mulier autem altera, Lemovicae incola, bissena
per (annorum) curricula membris nervorum praepedita,
hujus sancti suffragia quaesivit . . . credula votiva
ferens munera ad ejus sancti limina. Quae mox
recepto robore, laeta de tanto munere, in Sacerdote
famulo glorificabat Dominum.
38.
Alio tempore adolescens quidam hujus sancti
antistitis venit ad monasterium. Hic ab ipso nativitatis
exordio linguae caruerat officio: sed mox sanatus,
plurima formabat lingua famina, et laudum reddens
munera, redit laetus ad propria.
39.
Item alio tempore in praescripta basilica operans
Dominus, tria operatus est pariter miracula, ad
declaranda S. Sacerdotis merita. Nam quadam ipsius
Christi confessoris solemnitatis die, adstante ibi frequentissimo
conventu populi, mutus verborum fudit
organa, lucisque caecus meruit cernere crepuscula,
et mulier quaedam languida membrorum recepit
officia, quae in grabato ante altare Salvatoris
mundi fuerat deposita.
40.
Factum est alio tempore, redeunte eadem
ipsius eximii confessoris gloriosa solemnitate, et
adveniente ad ejus venerabile templum numerosa
populi multitudine, ut duo nihilominus pagenses
convenirent, qui ambo filios suos parvulos, usu linguae
carentes, sanandos adducerent. Horum parvulorum
alter tam vocis quam omnium membrorum
amiserat officia pariter: qui ambo continuo sospitate
recepta, divina opitulante gratia, per S. Sacerdotis
merita, laetabundi remearunt ad propria
41.
Vir quidam nobilis, nomine Eubolus,
propter suam animam quemdam alebat inopem:
inops namque ille surdus et mutus, hac illacque discurrens,
dum multis calamitatibus premeretur, ad
hunc nobilem virum se contulerat, nec patrem aut
matrem praeter eum alium noverat, sed hunc Dominus
operans illi patronum provisoremque providerat.
Quadam igitur die ille miles ingenuus, fama
praeclarissima B. Sacerdotis excitatus (quae per totam
illam regionem emanabat de virtutibus, quas
Dominus per ejus meritum operabatur, apud dictum
monasterium) direxit illuc hunc pauperculum, ut ei
sua miseratione subveniret, sicut alios curare consueverat.
Vernaculi vero praefati Euboli ante S. Sacerdotis
praesentiam venientes, oblationis munus
quod detulerant obtulerunt, ac demum pro pauperis
illius salute rogaturi iidem se in terram praecipitaverunt.
Sed dum imminente jam nocte, vigiliarum
excubias ibidem peragere, sicut eis a domino suo
imperatum fuerat, disponerent; mox a custodibus