PL 167, col. 25
fla erant adversarii vel esse videbantur sibi auclori- A modo summus, et viviſicator Spiritus intra uterum « late illorum ſreti, ut pulabant, irreſragabili, ac si angelus de cœlo locutus ſuisset eis.
— — — — - -_ — — - CI = - - _ _ UE . — — - — — a 'a riis reluli clericis contra monachum, veluti magistris « Matris animatur, quomodo is qui initium non ha- « bel, et exslitit, et concipitur? Sed quid a ſacie V erbi
Et quidem sa- pientiores' ulcunque tolerabiles in dicendo ſuerint, sed de indocio scholarum popello ſarente adversa- contra indoctum, quid dicam ? in eorum canlicum versus sum, et ſactus zum eis in proverbium.
Ego autem omne canticum eorum omnemque despectum dura ſronte coulemnens, ſui in Francia solus vili nsello residens, uno lantum puero comitatus, ad conſlictum contra tales quibus adesse os et ingenium, et magnam lam officii quam magislerii dignitatem noreram, nec deſulurum, quod et ſactum est, ut magislrorum pariter et discipulorum cetus non par-
convincendum. Iliud autem mirum videtur, quod me ingrediente civitalem, jam dictorum aller et yræciyuus magistrorum ultimum trahens 8piritum, s{alim yost ingressum meum vitam ſinivit; aller, quocum acerbum habui conflictum, nescio an inte- grum annum 8upervixerit.
Ex tunc cessavil illius disceptationis virus; sed illi, contra quos primum certamen habui, diu pristinum quod in me conce- perant, lenuerunt odium, ut veraciter dicere possim, oderant eum, nec poterant ei quidquam pacifice « loqui, „eie.
Ista Ruperti 8atis sint, ut quos in prioribus studiis suslinuerit adrersarios noverint siaguli. Quam mala autem ſide, quanta rel invidia, vel inscitia, Ruperti adhuc virentis scripta erolventes in sensus alienos de- lorserint, el non inlellecla damnaverinl, ex tribus accipe, que in Ruperti doctrina arquere multa aui sensus lemerilate ausi sunt.
Primum Rupertus in uo Apologetico sic proſert : Unus vir bone conscientlic, sed nove conversionis, magni nominis, sed dubic opinionis; jam prelatvs et prædicator, sed ſere nunquam subditus, sive au- ditor, ſamiliariter a me, quasi pro studio legendi, præstari sibi rogarit aliquid de meis opusculis, et presiti illi opusculum (De divinis offciis).
Accepit, abiit, legit quantum et quandin voluit, et post mulios dies librum remisit, nihil dicens aut rogans boni sive mali. Cum ecce post dies complures audio, et a multis mihi nuntiatur, et ab exteris quoque civitati- bus ſratres eruditi miltuntur ad me interrogandum, utrum verum esset, an non, quod de me ſama longe
laleque disperserat, scilicet me diæisse, me scripsisse Spiritum zanctum de Maria Virgine esse incarna- tum. Exhorrui, ſaleor, tantumque conscientie mu- nitus clypeo,* querebam diligenler quisnam hujusce rumoris exisleret auctor.
(uid mulla? diu quaesr tum, landemque per quosdam consortes nostros mils compertum est auclorem criminis, imo ſalse crimi- nationis hu jus illum esse quem dixi, et ex lectione libri quem commodaveram illi, male occupatum ſuisse istud de verbis hujusmodi in officio quart@ Dominice adventus Domini: « Invesligare enim quis poles! quomodo corporatur Verbum, quo-
— — — — - -_ — — - CI = - - _ _ UE . — — - — — a 'a riis reluli clericis contra monachum, veluti magistris « Matris animatur, quomodo is qui initium non ha- « bel, et exslitit, et concipitur? Sed quid a ſacie V erbi
Et quidem sa- pientiores' ulcunque tolerabiles in dicendo ſuerint, sed de indocio scholarum popello ſarente adversa- contra indoctum, quid dicam ? in eorum canlicum versus sum, et ſactus zum eis in proverbium.
Ego autem omne canticum eorum omnemque despectum dura ſronte coulemnens, ſui in Francia solus vili nsello residens, uno lantum puero comitatus, ad conſlictum contra tales quibus adesse os et ingenium, et magnam lam officii quam magislerii dignitatem noreram, nec deſulurum, quod et ſactum est, ut magislrorum pariter et discipulorum cetus non par-
convincendum. Iliud autem mirum videtur, quod me ingrediente civitalem, jam dictorum aller et yræciyuus magistrorum ultimum trahens 8piritum, s{alim yost ingressum meum vitam ſinivit; aller, quocum acerbum habui conflictum, nescio an inte- grum annum 8upervixerit.
Ex tunc cessavil illius disceptationis virus; sed illi, contra quos primum certamen habui, diu pristinum quod in me conce- perant, lenuerunt odium, ut veraciter dicere possim, oderant eum, nec poterant ei quidquam pacifice « loqui, „eie.
Ista Ruperti 8atis sint, ut quos in prioribus studiis suslinuerit adrersarios noverint siaguli. Quam mala autem ſide, quanta rel invidia, vel inscitia, Ruperti adhuc virentis scripta erolventes in sensus alienos de- lorserint, el non inlellecla damnaverinl, ex tribus accipe, que in Ruperti doctrina arquere multa aui sensus lemerilate ausi sunt.
Primum Rupertus in uo Apologetico sic proſert : Unus vir bone conscientlic, sed nove conversionis, magni nominis, sed dubic opinionis; jam prelatvs et prædicator, sed ſere nunquam subditus, sive au- ditor, ſamiliariter a me, quasi pro studio legendi, præstari sibi rogarit aliquid de meis opusculis, et presiti illi opusculum (De divinis offciis).
Accepit, abiit, legit quantum et quandin voluit, et post mulios dies librum remisit, nihil dicens aut rogans boni sive mali. Cum ecce post dies complures audio, et a multis mihi nuntiatur, et ab exteris quoque civitati- bus ſratres eruditi miltuntur ad me interrogandum, utrum verum esset, an non, quod de me ſama longe
laleque disperserat, scilicet me diæisse, me scripsisse Spiritum zanctum de Maria Virgine esse incarna- tum. Exhorrui, ſaleor, tantumque conscientie mu- nitus clypeo,* querebam diligenler quisnam hujusce rumoris exisleret auctor.
(uid mulla? diu quaesr tum, landemque per quosdam consortes nostros mils compertum est auclorem criminis, imo ſalse crimi- nationis hu jus illum esse quem dixi, et ex lectione libri quem commodaveram illi, male occupatum ſuisse istud de verbis hujusmodi in officio quart@ Dominice adventus Domini: « Invesligare enim quis poles! quomodo corporatur Verbum, quo-