PL 167, col. 32
dicit: « Hoc esl corpus meum quod pro vobis tradetur. Et tu audes dicere aliud esse quam Christi corpus? Si non est hoc corpus quod pro vobis traditur, Ve- ritas mentita est sibi.
Ibidem noster Tuitiensis ponit quod homo carnalis elanimalis carnem Christi et sanguinem percipere non potesl, eo quod nihil de exteriori panis et vini specie mutetur. Quod jocose inſringit a similitudine Mauri alicujus qui baptismi virtute de filio diaboli fit Dei ſilius, nihil mutala exteriori corporis nigredine.
Et inter hæe dicit Ruperius quod massa perditorum est corpus diaboli, et Ecclesia corpus Christi; non illud tamen quod conſficitur in allari. herum eo loci apostolicum illud, omnes eamdem escam manducant, quo Umbratici suum niti errorem putabant, Tuitiensis exponit sensu a Berengarianis, Wicleſistis ct Calvinianis penitus diverso; hoc est juxla catholicam corporis Christi in altari veritatem.
kisdem ibi opponit B. Ambrosium docentem quod illud, quod conſicimus, corpus ex Virgine est, elc., quod vera caro est quam accipimus. Opponit et B. Augustinum hec Psalmistz verba, ſerebatur in ma- nibus suis, de ipso Christi corpore, quod in cena Christus dedit discipulis, interpretatum.
Tandemque his Christi verbis, Hoc est corpus meum, hic est sanguis meus, Rupertus nihil adden- dum, nihil detrahendum judicat. Et licet ea Christi verba : Ego sum vitis, per simi- Quod eruce salutata duo presbyteri deſerunt ad al- C litudinem dicta intelligantur, ista tamen : Hoc est tare corpus Dominicum, corpus Domini.
Et juxta hee sincere et catholice proſitetur quod panis et vinur, postquam Pater ea signaverit per manus Eeelesiæ, corpus el sanguis Christi sunt. Modum etiam, quo panis corpus Christi fit quod in cruce pependit, et vinum sanguis ille fit quem Christus de latere suo ſudit, ex divini Verbi in carne mysterio elucidat Rupertus; et post multa dicit quod
unitas Verhi unum eflicit corpus Christi, ut illud quod tune in cruce pependit, ei isiud quod Eeclesiæ ſides ore sacro conſicit, unum corpus sit, una, in- quam, caro, et unus sanguis sit.
Ilud autem quod ex Augustini sententiis est, vi- delicet quod manducare carnem et bibere Christi Sanguinem sit in ſidei unitate manere, Rupertus sic admisit, ut tamen realem corporis illius manduca- tionem nullatenus excludi sustineat; imo firmius as- serat quod panis semel consecratus nunquam postea Christi caro esse desinit; et quod ut viventibus, a
quibus manducatur, vitam det æternam, panem in carnem suam transmutai. Denique ex adjunetis ab ipsomet Christo dicente: Hoc est corpus meum, quod pro vobis tradetur, hic est zanguis menus qui pro multis eſfundetur, eo in libro indubitanter ſatetur non corpus quodlibet, non cor- pus Christi quod est Eeclesia, sed illud corpus Do-
mini, quod pro nobis traditum est, nos manducare; *
Ibidem noster Tuitiensis ponit quod homo carnalis elanimalis carnem Christi et sanguinem percipere non potesl, eo quod nihil de exteriori panis et vini specie mutetur. Quod jocose inſringit a similitudine Mauri alicujus qui baptismi virtute de filio diaboli fit Dei ſilius, nihil mutala exteriori corporis nigredine.
Et inter hæe dicit Ruperius quod massa perditorum est corpus diaboli, et Ecclesia corpus Christi; non illud tamen quod conſficitur in allari. herum eo loci apostolicum illud, omnes eamdem escam manducant, quo Umbratici suum niti errorem putabant, Tuitiensis exponit sensu a Berengarianis, Wicleſistis ct Calvinianis penitus diverso; hoc est juxla catholicam corporis Christi in altari veritatem.
kisdem ibi opponit B. Ambrosium docentem quod illud, quod conſicimus, corpus ex Virgine est, elc., quod vera caro est quam accipimus. Opponit et B. Augustinum hec Psalmistz verba, ſerebatur in ma- nibus suis, de ipso Christi corpore, quod in cena Christus dedit discipulis, interpretatum.
Tandemque his Christi verbis, Hoc est corpus meum, hic est sanguis meus, Rupertus nihil adden- dum, nihil detrahendum judicat. Et licet ea Christi verba : Ego sum vitis, per simi- Quod eruce salutata duo presbyteri deſerunt ad al- C litudinem dicta intelligantur, ista tamen : Hoc est tare corpus Dominicum, corpus Domini.
Et juxta hee sincere et catholice proſitetur quod panis et vinur, postquam Pater ea signaverit per manus Eeelesiæ, corpus el sanguis Christi sunt. Modum etiam, quo panis corpus Christi fit quod in cruce pependit, et vinum sanguis ille fit quem Christus de latere suo ſudit, ex divini Verbi in carne mysterio elucidat Rupertus; et post multa dicit quod
unitas Verhi unum eflicit corpus Christi, ut illud quod tune in cruce pependit, ei isiud quod Eeclesiæ ſides ore sacro conſicit, unum corpus sit, una, in- quam, caro, et unus sanguis sit.
Ilud autem quod ex Augustini sententiis est, vi- delicet quod manducare carnem et bibere Christi Sanguinem sit in ſidei unitate manere, Rupertus sic admisit, ut tamen realem corporis illius manduca- tionem nullatenus excludi sustineat; imo firmius as- serat quod panis semel consecratus nunquam postea Christi caro esse desinit; et quod ut viventibus, a
quibus manducatur, vitam det æternam, panem in carnem suam transmutai. Denique ex adjunetis ab ipsomet Christo dicente: Hoc est corpus meum, quod pro vobis tradetur, hic est zanguis menus qui pro multis eſfundetur, eo in libro indubitanter ſatetur non corpus quodlibet, non cor- pus Christi quod est Eeclesia, sed illud corpus Do-
mini, quod pro nobis traditum est, nos manducare; *