PL 168, col. 1312
Commentarius in Matthaeum (Rupertus Tuitiensis), J. P. Migne
montem sanctum ejus [(Psal. II)] . » Item: « Domine,
salvum fac regem [(Psal. XIX)] ; » -- « Domine, in
virtute tua laetabitur rex [(Psal. XX)] ; » et alibi:
« Quis est iste rex gloriae; Dominus virtutum ipse
est rex gloriae [(Psal. XXIII)] : » illic regem pronuntiavit.
« Juravit Dominus et non poenitebit eum, tu
es sacerdos in aeternum, secundum ordinem Melchisedech [(Psal. CIX)] :
» illic sacerdotem edixit. Itidem
sacramenta sive mysteria hominis sive seminis
Abrahae; Dei, sive volantis aquilae; sacerdotis, sive
vituli; regis, sive leonis. Sacramenta, inquam, sive
mysteria incarnationis, vel nativitatis, passionis, resurrectionis
et ascensionis ejusdem Jesu Christi Filii
sui, prophetico, ut jam dictum est, et corde concepit,
et ore peperit anima hujus beati David, cunctisque
venturis post se saeculis legenda vel canenda
conscripsit. Hoc Abraham non fecit, licet propheta
fuerit, quippe qui nec litteras habuit. Primus namque
Moses longe post illum, scribente digito Dei, litteras
accepit [(Exod. XXIV, XXXII)] . Recte igitur, licet
Abraham fuerit anterior quam David, non dixit evangelista,
Jesu Christi filii Abraham, filii David; sed
ordinem praeposterans, « filii David, inquit, filii
Abraham. » Praeterea et illud sciendum, quia cum
isti duo sint patres, ad quos ejusdem Jesu Christi
promissio facta est, verbum ejusdem promissionis ad
David non parum auctum est. Nam ad Abraham dictum
est: « In semine tuo benedicentur omnes
gentes [(Gen. XXII)] ; » ad David: « De fructu ventris
tui ponam super sedem meam [(Psal. CXXXI)] . » Plus
est esse regem seminis Abrahae quam esse semen
Abrahae. Unde recte dixerim quia verbum promissionis
non parum auctum est ad David. Sed et hoc
inferam quia plus est esse patriarcham, regem, prophetam
atque psalmistam, quod fuit vel est David,
quam esse tantummodo patriarcham et prophetam,
quod fuit vel est Abraham. Ita per omnia rationabiliter
divinus evangelista providit, ut dicere mallet,
« filii David, filii Abraham, » quam filii Abraham,
filii David. His in titulo latius praemissis, nunc in ipsum
generationis librum pergendum est. « Abraham
genuit Isaac, Isaac autem genuit Jacob. » De utroque
cum dicit, « genuit, » perpulchrum est subintelligere
quem in promissione accepit, et in sacerdotem
Deo sacravit. Quae pars decoris 566 sive geniturae
decentis, maxime decet libro generationis Jesu Christi,
quia videlicet quemadmodum Apostolus dicit:
« Non qui filii carnis, hi filii Dei; sed qui filii sunt
promissionis, aestimantur in semine [(Rom. IX)] . »
Quomodo Isaac quem genuit Abraham, et Jacob,
quemgenuit Isaac, non filii carnis, sed filii sunt promissionis?
Videlicet quia non solummodo susceperunt
haereditatem paternae fidei, verum etiam non
tam usu naturae, quam dono gratiae provenit hoc ipsum
quod geniti sunt. Denique et Abraham sterilem
conjugem Saram, et Isaac sterilem habuit Rebeccam.
« Deprecatus est, ait Scriptura, Isaac Dominum pro
uxore sua, eo quod esset sterilis, qui exaudivit eum,
et dedit conceptum Rebeccae [(Gen. XXV)] . » Et Isaac
salvum fac regem [(Psal. XIX)] ; » -- « Domine, in
virtute tua laetabitur rex [(Psal. XX)] ; » et alibi:
« Quis est iste rex gloriae; Dominus virtutum ipse
est rex gloriae [(Psal. XXIII)] : » illic regem pronuntiavit.
« Juravit Dominus et non poenitebit eum, tu
es sacerdos in aeternum, secundum ordinem Melchisedech [(Psal. CIX)] :
» illic sacerdotem edixit. Itidem
sacramenta sive mysteria hominis sive seminis
Abrahae; Dei, sive volantis aquilae; sacerdotis, sive
vituli; regis, sive leonis. Sacramenta, inquam, sive
mysteria incarnationis, vel nativitatis, passionis, resurrectionis
et ascensionis ejusdem Jesu Christi Filii
sui, prophetico, ut jam dictum est, et corde concepit,
et ore peperit anima hujus beati David, cunctisque
venturis post se saeculis legenda vel canenda
conscripsit. Hoc Abraham non fecit, licet propheta
fuerit, quippe qui nec litteras habuit. Primus namque
Moses longe post illum, scribente digito Dei, litteras
accepit [(Exod. XXIV, XXXII)] . Recte igitur, licet
Abraham fuerit anterior quam David, non dixit evangelista,
Jesu Christi filii Abraham, filii David; sed
ordinem praeposterans, « filii David, inquit, filii
Abraham. » Praeterea et illud sciendum, quia cum
isti duo sint patres, ad quos ejusdem Jesu Christi
promissio facta est, verbum ejusdem promissionis ad
David non parum auctum est. Nam ad Abraham dictum
est: « In semine tuo benedicentur omnes
gentes [(Gen. XXII)] ; » ad David: « De fructu ventris
tui ponam super sedem meam [(Psal. CXXXI)] . » Plus
est esse regem seminis Abrahae quam esse semen
Abrahae. Unde recte dixerim quia verbum promissionis
non parum auctum est ad David. Sed et hoc
inferam quia plus est esse patriarcham, regem, prophetam
atque psalmistam, quod fuit vel est David,
quam esse tantummodo patriarcham et prophetam,
quod fuit vel est Abraham. Ita per omnia rationabiliter
divinus evangelista providit, ut dicere mallet,
« filii David, filii Abraham, » quam filii Abraham,
filii David. His in titulo latius praemissis, nunc in ipsum
generationis librum pergendum est. « Abraham
genuit Isaac, Isaac autem genuit Jacob. » De utroque
cum dicit, « genuit, » perpulchrum est subintelligere
quem in promissione accepit, et in sacerdotem
Deo sacravit. Quae pars decoris 566 sive geniturae
decentis, maxime decet libro generationis Jesu Christi,
quia videlicet quemadmodum Apostolus dicit:
« Non qui filii carnis, hi filii Dei; sed qui filii sunt
promissionis, aestimantur in semine [(Rom. IX)] . »
Quomodo Isaac quem genuit Abraham, et Jacob,
quemgenuit Isaac, non filii carnis, sed filii sunt promissionis?
Videlicet quia non solummodo susceperunt
haereditatem paternae fidei, verum etiam non
tam usu naturae, quam dono gratiae provenit hoc ipsum
quod geniti sunt. Denique et Abraham sterilem
conjugem Saram, et Isaac sterilem habuit Rebeccam.
« Deprecatus est, ait Scriptura, Isaac Dominum pro
uxore sua, eo quod esset sterilis, qui exaudivit eum,
et dedit conceptum Rebeccae [(Gen. XXV)] . » Et Isaac