PL 168, col. 972
Commentarius in Job (Rupertus Tuitiensis), J. P. Migne
pravae suggestionis « consumpsit. » Dixit
et hoc: « Chaldaei, » id est feroces, scilicet iidem
maligni spiritus, « fecerunt tres turmas, » id est,
illicito opere, superflua locutione, inordinata cogitatione
mentem impetivere, « et camelos, » id est
bonas rerum temporalium dispensationes, « et pueros, »
id est sensus istis praesidentes, gladio imprudentiae
percussit [percusserunt]. Dixit et hoc: « Filiis
tuis et filiabus, » et caetera ut supra, « repente ventus
vehemens, » id est tentatio fortis, « irruit a regione
deserti, » id est a spiritibus immundis Deo desertis,
« et concussit quatuor angulos domus, » id est quatuor
constantiae virtutes, prudentiam, temperantiam,
fortitudinem, justitiam. « Quae corruens oppressit
liberos tuos, » id est, omnes virtutes exstinxit.
« Tunc surrexit Job, » id est, post haec, respiciente
Domino, is qui tentatus est, ad decertandum assurgit,
« et scidit vestimenta sua, » id est, cuncta
sua retractat opera, « et tonso capite, » id est, rejectis
cogitationibus vanis, « corruit in terram, » id
est, confitetur infirmitatem suam, et « adoravit, »
peccata sua confitens: « Nudus, » inquit, « egressus
sum, » id est, nullis meis meritis renatus sum,
« de utero matris meae, » videlicet primae gratiae.
« Nudus, » id est, in sola misericordia, spem habens,
« revertar illuc, » id est, ad eamdem gratiam.
Dominus misericorditer dedit, Dominus juste abstulit,
sicut Domino placuit, scilicet tollendi potestatem
habenti sicut et largitatem dandi, ita factum
est, videlicet et ad ejus judicium recurrere dignum
est. « Sit nomen Domini benedictum, » id est in
omnibus judiciis suis benedicam Dominum. Et hoc
modo loquens, « in omnibus his non peccavit Job, »
videlicet solerti cura custodire dolens animus debet
ne ignis qui hunc velut aurum concremat, per excessum
sermonis illiciti in paleae favillam vertat. Hoc
idem quod de virtutibus dictum est, de donis Spiritus
sancti sentire nil obstat. Alii namque prophetae,
alii genera linguarum, alii virtutes curationum
dantur [(I Cor. XII)] . Sed quia ipsa dona non semper in
mente eodem modo sunt, liquido ostenditur quod ne
se mens in praesumptione elevet, aliquando utiliter
subtrahantur. Quod cum fit, dicatur recte: « Dominus
dedit, Dominus abstulit, » etc.
Quia Satan in primo certamine se succubuisse
considerat, adhuc imprudenter de sancto viro mala
sperans, malus enim bona credere non potest,
vel experta, ad alia se tentationum bella hoc ordine
restaurat.
CAP. II,
VERS. 1, 2, 3.-- « Factum est autem
cum quadam die, » usque « Tu autem commovisti
me. » Haec superius disserta sunt, et hic non mutantur.
Non tamen ut prius, ita nunc accipiendum
est, quod ait, « unde venis. » Nam quia victus est,
nunc infirmitas ejus superbiae increpatur, ac si
aperte dicatur: Ecce ab uno in infirma carne posito
homine vinceris, qui te contra me auctorem omnium
erigere conaris? « Tu autem, » inquit, « commovisti
me adversus eum, » subaudi detrahendo
et hoc: « Chaldaei, » id est feroces, scilicet iidem
maligni spiritus, « fecerunt tres turmas, » id est,
illicito opere, superflua locutione, inordinata cogitatione
mentem impetivere, « et camelos, » id est
bonas rerum temporalium dispensationes, « et pueros, »
id est sensus istis praesidentes, gladio imprudentiae
percussit [percusserunt]. Dixit et hoc: « Filiis
tuis et filiabus, » et caetera ut supra, « repente ventus
vehemens, » id est tentatio fortis, « irruit a regione
deserti, » id est a spiritibus immundis Deo desertis,
« et concussit quatuor angulos domus, » id est quatuor
constantiae virtutes, prudentiam, temperantiam,
fortitudinem, justitiam. « Quae corruens oppressit
liberos tuos, » id est, omnes virtutes exstinxit.
« Tunc surrexit Job, » id est, post haec, respiciente
Domino, is qui tentatus est, ad decertandum assurgit,
« et scidit vestimenta sua, » id est, cuncta
sua retractat opera, « et tonso capite, » id est, rejectis
cogitationibus vanis, « corruit in terram, » id
est, confitetur infirmitatem suam, et « adoravit, »
peccata sua confitens: « Nudus, » inquit, « egressus
sum, » id est, nullis meis meritis renatus sum,
« de utero matris meae, » videlicet primae gratiae.
« Nudus, » id est, in sola misericordia, spem habens,
« revertar illuc, » id est, ad eamdem gratiam.
Dominus misericorditer dedit, Dominus juste abstulit,
sicut Domino placuit, scilicet tollendi potestatem
habenti sicut et largitatem dandi, ita factum
est, videlicet et ad ejus judicium recurrere dignum
est. « Sit nomen Domini benedictum, » id est in
omnibus judiciis suis benedicam Dominum. Et hoc
modo loquens, « in omnibus his non peccavit Job, »
videlicet solerti cura custodire dolens animus debet
ne ignis qui hunc velut aurum concremat, per excessum
sermonis illiciti in paleae favillam vertat. Hoc
idem quod de virtutibus dictum est, de donis Spiritus
sancti sentire nil obstat. Alii namque prophetae,
alii genera linguarum, alii virtutes curationum
dantur [(I Cor. XII)] . Sed quia ipsa dona non semper in
mente eodem modo sunt, liquido ostenditur quod ne
se mens in praesumptione elevet, aliquando utiliter
subtrahantur. Quod cum fit, dicatur recte: « Dominus
dedit, Dominus abstulit, » etc.
Quia Satan in primo certamine se succubuisse
considerat, adhuc imprudenter de sancto viro mala
sperans, malus enim bona credere non potest,
vel experta, ad alia se tentationum bella hoc ordine
restaurat.
CAP. II,
VERS. 1, 2, 3.-- « Factum est autem
cum quadam die, » usque « Tu autem commovisti
me. » Haec superius disserta sunt, et hic non mutantur.
Non tamen ut prius, ita nunc accipiendum
est, quod ait, « unde venis. » Nam quia victus est,
nunc infirmitas ejus superbiae increpatur, ac si
aperte dicatur: Ecce ab uno in infirma carne posito
homine vinceris, qui te contra me auctorem omnium
erigere conaris? « Tu autem, » inquit, « commovisti
me adversus eum, » subaudi detrahendo