PL 172, col. 1383
Vita B. Bernardi (Gaufridus Grossus), J. P. Migne
Non veni ministrari, sed ministrare
[(Matth.
XX, 28)] . Anachoreticae vitae itaque amplexus propositum,
mox abstinentiae rigore transcendens universos,
frondibus arboreis vitam sustentat et herbis;
corpus domans inedia, siti, vigiliis, algoribus et
laborum duris exercitiis.
24.
In assiduitate quoque orationis et contemplationis
adeo infatigabiliter perseverat, ut in corpore
degens extra corporeos affectus vivere videatur.
Non abest etiam a secreto conscientiae illius
cordis contriti sacrificium; non abest gemitus, non
abest compunctio; non a mentis intuitu divinorum
contemplatio; non ab oculis superabundans et inquieta
lacrymarum effusio.
Terrea postponens, animo coelestia lustrat;
Antra colens eremi corpore, mente polum,
Incola silvarum, per devia lustra ferarum,
Modicus, ignotus latitat, sine nomine solus,
Civibus aethereis sed junctus lumine cordis
Cognitus, excelsus, magnus, celebris, venerandus
Intrat siderei spatiosa palatia regni,
Et favet intranti jam curia tota Tonantis.
Interno visu, sursum super astra locatus,
Circuit et mundi florentia rura superni,
Decerpens flores, fructus libando salubres,
Quorum languores gustus fugat atque dolores,
Tollit et angores nec non odor atque labores:
Praegustatque boni jam dulcia gaudia summi.
Obstupet et clari cernens miracula coeli,
Mystica magnarum mirando volumina rerum
25.
Per triennium itaque, quo Guillelmus apud
S. Medardum cum Petro latuit, a S. Savini monachis
exploratores transmissi, per abdita silvarum
totius Galliae, per defossa terrarum, per abrupta
montium discurrentes, sicubi Bernardum invenirent,
perquirunt. Tandem cognito ubi esset remeant,
et quo et cum quo latitaret, nuntiant. Cujus
rei certificationem monachi gratulanter audiunt,
statimque ab episcopo et abbate ipsius mandata,
sigillis munita, diligenter expetunt, ut ab eremo
Bernardum eis educere, pastoremque sibi constituere
liceat, ut communis assensus eorum petierat.
Quibus impetratis, dum itineris necessaria praeparant;
quidam monachus illorum, cui Hugo vocabulum
erat, a monasterio latenter exiit, qui ad Bernardum
perveniens, in haec verba prorupit: « Anathemate
percussus es, si hic diutius maneas, nisi
nostri monasterii regimen, ut episcopus abbasque
tuus impetrat suscipias. » His dictis totius rei seriem
per ordinem retulit; quod illum toto triennio
quaesierant quod ab episcopo et abbate mandata
illum reducendi abbatemque faciendi receperant.
Quo Bernardus audito, ingemuit, et ad marinas insulas
fugere disposuit; ut saltem pelagus occultaret,
quem terra celare non potuerat. Hinc igitur proficiscens,
fratribus vale dicto, cunctis prae dolore lacrymantibus,
discessit.
CAPUT IV. Vita solitaria in Causeo insula. Piratae emendati.
26.
Paupertati vero illius quidam eremitarum
[(Matth.
XX, 28)] . Anachoreticae vitae itaque amplexus propositum,
mox abstinentiae rigore transcendens universos,
frondibus arboreis vitam sustentat et herbis;
corpus domans inedia, siti, vigiliis, algoribus et
laborum duris exercitiis.
24.
In assiduitate quoque orationis et contemplationis
adeo infatigabiliter perseverat, ut in corpore
degens extra corporeos affectus vivere videatur.
Non abest etiam a secreto conscientiae illius
cordis contriti sacrificium; non abest gemitus, non
abest compunctio; non a mentis intuitu divinorum
contemplatio; non ab oculis superabundans et inquieta
lacrymarum effusio.
Terrea postponens, animo coelestia lustrat;
Antra colens eremi corpore, mente polum,
Incola silvarum, per devia lustra ferarum,
Modicus, ignotus latitat, sine nomine solus,
Civibus aethereis sed junctus lumine cordis
Cognitus, excelsus, magnus, celebris, venerandus
Intrat siderei spatiosa palatia regni,
Et favet intranti jam curia tota Tonantis.
Interno visu, sursum super astra locatus,
Circuit et mundi florentia rura superni,
Decerpens flores, fructus libando salubres,
Quorum languores gustus fugat atque dolores,
Tollit et angores nec non odor atque labores:
Praegustatque boni jam dulcia gaudia summi.
Obstupet et clari cernens miracula coeli,
Mystica magnarum mirando volumina rerum
25.
Per triennium itaque, quo Guillelmus apud
S. Medardum cum Petro latuit, a S. Savini monachis
exploratores transmissi, per abdita silvarum
totius Galliae, per defossa terrarum, per abrupta
montium discurrentes, sicubi Bernardum invenirent,
perquirunt. Tandem cognito ubi esset remeant,
et quo et cum quo latitaret, nuntiant. Cujus
rei certificationem monachi gratulanter audiunt,
statimque ab episcopo et abbate ipsius mandata,
sigillis munita, diligenter expetunt, ut ab eremo
Bernardum eis educere, pastoremque sibi constituere
liceat, ut communis assensus eorum petierat.
Quibus impetratis, dum itineris necessaria praeparant;
quidam monachus illorum, cui Hugo vocabulum
erat, a monasterio latenter exiit, qui ad Bernardum
perveniens, in haec verba prorupit: « Anathemate
percussus es, si hic diutius maneas, nisi
nostri monasterii regimen, ut episcopus abbasque
tuus impetrat suscipias. » His dictis totius rei seriem
per ordinem retulit; quod illum toto triennio
quaesierant quod ab episcopo et abbate mandata
illum reducendi abbatemque faciendi receperant.
Quo Bernardus audito, ingemuit, et ad marinas insulas
fugere disposuit; ut saltem pelagus occultaret,
quem terra celare non potuerat. Hinc igitur proficiscens,
fratribus vale dicto, cunctis prae dolore lacrymantibus,
discessit.
CAPUT IV. Vita solitaria in Causeo insula. Piratae emendati.
26.
Paupertati vero illius quidam eremitarum