PL 180, col. 67
Narratio restaurationis abbatae S. Martini Tornacensis (Hermannus S. Martini Tor
ea nocte ibi manere deposcunt, seque die sequenti
monachos futuros promittunt.
Odo abbas S. Martini cum sociis relinquit institutum
clericorum, et assumit Benedictinum. Sigerus praecentor
et Hermannus praepositus fratres fiunt
monachi.
Crastino igitur summo mane, finito capitulo ad
altare S. Martini XII clerici eunt, vestem clericalem
deponunt, et monasticam cum benedictione et triduano
silentio per manum abbatis Haimerici suscipiunt,
ita ut cum Matutinos et Primam ritu clericali
cantassent, jam Tertiam et omnes sequentes Horas
usque in hodiernum diem monachorum more cantaverint.
Nec fefellit magistrum boni consilii susceptio,
siquidem Sigerus ille canonicorum praecentor,
videns adolescentem filium suum monachum
factum, nequaquam illum ultra retrahere
tentavit, sed ad perseverandum vehementer accendit,
imo ipsemet praeterea nutu Dei compunctus
relictis mundanis divitiis, una cum fratre suo Hermanno
majoris ecclesiae praeposito, cujus longe superius
mentionem fecimus, in coenobio nostro monachus
est factus, et quinque altaria quae alteri filio
suo, nomine Adam, canonico acquisierat, nobis dari
impetravit, quae nobis singulis annis plusquam XXX
librarum pecuniam reddunt. Completo itaque triduano
silentio abbas Haimericus monachis quos
fecerat, ut jam sibi abbatem eligerent consuluit.
Cunque magister Odo unum de sociis suis eligere
conaretur, omnes super eum irruentes unanimiter
ipsum eligunt, electumque domno Rabodo episcopo
praesentant confirmandum, consecratusque est sequenti
Dominica Tornaci in ecclesia Sanctae Mariae
IV Nonas Martii, anno tertio conversionis suae.
Adolescens vero ille quem praediximus, Alulfus,
monachus factus in coenobio nostro, armarii, seu
cantoris officium XLVII annis tenuit, omnesque libros
beati Gregorii saepius relegens, imitatus Paterium
universas tam Veteris quam Novi Testamenti
sententias ab eo expositas excerpens, tres exinde
codices composuit, et quartum de diversis et
valde utilibus sententiis superaddidit, eisque Gregorialis
nomen indidit, sicque XLVIII conversionis
suae anno in bono proposito vitam terminavit. Sigerus
vero pater ejus cum primum factus fuisset
monachus, quadam meridiana in lecto dormiens
vidit in somnis unum ex canonicis Sanctae Mariae
ante plures annos defunctum sibi apparentem, et
de diversis colloquentem; cumque ille mortis ejus
non immemor interrogaret ut sibi panderet quomodo
se haberent animae in alia vita, ille protinus
respondit: « Domne Sigere, quid quaeritis de alia
vita? In veritate dico vobis quod qui propter Deum
hic pauper fuerit, ibi erit dives. » Statim Sigerus ad
sui consolationem id se vidisse intellexit, Deumque
super hoc glorificans nobis protinus enarravit.
Monachi S. Martini solitudinis amore locum deserunt,
sed jussu episcopi redeunt.
monachos futuros promittunt.
Odo abbas S. Martini cum sociis relinquit institutum
clericorum, et assumit Benedictinum. Sigerus praecentor
et Hermannus praepositus fratres fiunt
monachi.
Crastino igitur summo mane, finito capitulo ad
altare S. Martini XII clerici eunt, vestem clericalem
deponunt, et monasticam cum benedictione et triduano
silentio per manum abbatis Haimerici suscipiunt,
ita ut cum Matutinos et Primam ritu clericali
cantassent, jam Tertiam et omnes sequentes Horas
usque in hodiernum diem monachorum more cantaverint.
Nec fefellit magistrum boni consilii susceptio,
siquidem Sigerus ille canonicorum praecentor,
videns adolescentem filium suum monachum
factum, nequaquam illum ultra retrahere
tentavit, sed ad perseverandum vehementer accendit,
imo ipsemet praeterea nutu Dei compunctus
relictis mundanis divitiis, una cum fratre suo Hermanno
majoris ecclesiae praeposito, cujus longe superius
mentionem fecimus, in coenobio nostro monachus
est factus, et quinque altaria quae alteri filio
suo, nomine Adam, canonico acquisierat, nobis dari
impetravit, quae nobis singulis annis plusquam XXX
librarum pecuniam reddunt. Completo itaque triduano
silentio abbas Haimericus monachis quos
fecerat, ut jam sibi abbatem eligerent consuluit.
Cunque magister Odo unum de sociis suis eligere
conaretur, omnes super eum irruentes unanimiter
ipsum eligunt, electumque domno Rabodo episcopo
praesentant confirmandum, consecratusque est sequenti
Dominica Tornaci in ecclesia Sanctae Mariae
IV Nonas Martii, anno tertio conversionis suae.
Adolescens vero ille quem praediximus, Alulfus,
monachus factus in coenobio nostro, armarii, seu
cantoris officium XLVII annis tenuit, omnesque libros
beati Gregorii saepius relegens, imitatus Paterium
universas tam Veteris quam Novi Testamenti
sententias ab eo expositas excerpens, tres exinde
codices composuit, et quartum de diversis et
valde utilibus sententiis superaddidit, eisque Gregorialis
nomen indidit, sicque XLVIII conversionis
suae anno in bono proposito vitam terminavit. Sigerus
vero pater ejus cum primum factus fuisset
monachus, quadam meridiana in lecto dormiens
vidit in somnis unum ex canonicis Sanctae Mariae
ante plures annos defunctum sibi apparentem, et
de diversis colloquentem; cumque ille mortis ejus
non immemor interrogaret ut sibi panderet quomodo
se haberent animae in alia vita, ille protinus
respondit: « Domne Sigere, quid quaeritis de alia
vita? In veritate dico vobis quod qui propter Deum
hic pauper fuerit, ibi erit dives. » Statim Sigerus ad
sui consolationem id se vidisse intellexit, Deumque
super hoc glorificans nobis protinus enarravit.
Monachi S. Martini solitudinis amore locum deserunt,
sed jussu episcopi redeunt.