PL 182, col. 1090
Vita S. Malachiae (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne
occidi? Non recuso mori, ut vos vitae ex me
teneatis exemplum. Oportet episcopum, ut ait episcoporum
Princeps, non dominari in clero, sed formam
fieri gregis [(I Petr. V, 3)] . Haud aliam sane
formam, quam ab illo accepimus, qui humiliavit semetipsum,
factus obediens usque ad mortem. Quis
mihi det hanc relinquere filiis signatam sanguine
meo? Experiemini certe, an sacerdos vester digne
satis a Christo didicerit, mortem non timere pro
Christo. » Et surgens, coepit ire flentibus cunctis
et supplicantibus, ne tantum cuperet pro Christo
mori, ut tantum Christi gregem desolatum relinqueret.
26.
Verum ille totam spem suam ponens in Domino,
tota alacritate perrexit, tribus tantum comitatus
discipulis, paratis mori cum eo: qui ut calcato
limine domus repente se medio intulit armatorum,
scuto fidei ipse munitus; concidere facies omnium,
quia pavor irruit super eos, ita ut dicere posset
Episcopus: Qui tribulant me inimici mei, ipsi infirmati
sunt, et ceciderunt [(Psal. XXVI, 2)]
. Hoc verbum
verum est. Videres hostiam stantem, carnifices ferro
armatis manibus undique circumstantes: et qui
immolaret, non erat. Putares stupere lacertos:
sic non fuit, qui extenderet manum. Nam et is
quoque, qui caput malitiae videbatur, assurgit ei potius
quam insurgit. Ubi, quaeso, signum, o homo,
quod dederas in mortem Pontificis? Hoc magis honoris
signum, quam mortis indicium. Deferre est
hoc, non mortem inferre. Res mira! pacem offerunt,
qui necem paraverant. Non est quod abnuat,
qui et vitae periculo quaesierat eam. Itaque facta
est pax, et tam firma, ut ab illa die hostem Sacerdos
non modo pacatum habuerit, sed subditum, sed
devotum. Quo audito, fideles quique gavisi sunt,
quod non modo salvatus sit sanguis innoxius in die
illa; sed et nocentium multorum animae, Malachiae
meritis, evaserint ad salutem. Et apprehendit omnes
circumquaque timor, audientes quomodo duos inimicorum
ejus, qui viderentur ferociores et fortiores
in generatione sua, sic subita virtute prostravit
Deus: istum loquor, qui in manibus est, et eum de
quo superius dixi. Alterum enim terribiliter mulctatum
in corpore, alterum misericorditer mutatum
in corde, ambos mirabiliter comprehendit in consiliis,
quae cogitabant.
27.
His ita peractis, coepit jam in civitate Episcopus
tota libertate disponere et ordinare de omnibus
pertinentibus ad ministerium suum, non tamen
sine continuo discrimine vitae suae. Nam etsi
jam nemo qui palam noceret, ab insidiantibus tamen
nec locus satis tutus Episcopo erat, nec tempus
feriatum. Et deputati sunt ei viri armati ad
custodiam die et nocte: 671 sed ille magis in
Domino confidebat. Fuit vero consilium, praefatum
schismaticum insequi eo quod seduceret multos ex
insignibus quae ferebat, suadens omnibus episcopum
teneatis exemplum. Oportet episcopum, ut ait episcoporum
Princeps, non dominari in clero, sed formam
fieri gregis [(I Petr. V, 3)] . Haud aliam sane
formam, quam ab illo accepimus, qui humiliavit semetipsum,
factus obediens usque ad mortem. Quis
mihi det hanc relinquere filiis signatam sanguine
meo? Experiemini certe, an sacerdos vester digne
satis a Christo didicerit, mortem non timere pro
Christo. » Et surgens, coepit ire flentibus cunctis
et supplicantibus, ne tantum cuperet pro Christo
mori, ut tantum Christi gregem desolatum relinqueret.
26.
Verum ille totam spem suam ponens in Domino,
tota alacritate perrexit, tribus tantum comitatus
discipulis, paratis mori cum eo: qui ut calcato
limine domus repente se medio intulit armatorum,
scuto fidei ipse munitus; concidere facies omnium,
quia pavor irruit super eos, ita ut dicere posset
Episcopus: Qui tribulant me inimici mei, ipsi infirmati
sunt, et ceciderunt [(Psal. XXVI, 2)]
. Hoc verbum
verum est. Videres hostiam stantem, carnifices ferro
armatis manibus undique circumstantes: et qui
immolaret, non erat. Putares stupere lacertos:
sic non fuit, qui extenderet manum. Nam et is
quoque, qui caput malitiae videbatur, assurgit ei potius
quam insurgit. Ubi, quaeso, signum, o homo,
quod dederas in mortem Pontificis? Hoc magis honoris
signum, quam mortis indicium. Deferre est
hoc, non mortem inferre. Res mira! pacem offerunt,
qui necem paraverant. Non est quod abnuat,
qui et vitae periculo quaesierat eam. Itaque facta
est pax, et tam firma, ut ab illa die hostem Sacerdos
non modo pacatum habuerit, sed subditum, sed
devotum. Quo audito, fideles quique gavisi sunt,
quod non modo salvatus sit sanguis innoxius in die
illa; sed et nocentium multorum animae, Malachiae
meritis, evaserint ad salutem. Et apprehendit omnes
circumquaque timor, audientes quomodo duos inimicorum
ejus, qui viderentur ferociores et fortiores
in generatione sua, sic subita virtute prostravit
Deus: istum loquor, qui in manibus est, et eum de
quo superius dixi. Alterum enim terribiliter mulctatum
in corpore, alterum misericorditer mutatum
in corde, ambos mirabiliter comprehendit in consiliis,
quae cogitabant.
27.
His ita peractis, coepit jam in civitate Episcopus
tota libertate disponere et ordinare de omnibus
pertinentibus ad ministerium suum, non tamen
sine continuo discrimine vitae suae. Nam etsi
jam nemo qui palam noceret, ab insidiantibus tamen
nec locus satis tutus Episcopo erat, nec tempus
feriatum. Et deputati sunt ei viri armati ad
custodiam die et nocte: 671 sed ille magis in
Domino confidebat. Fuit vero consilium, praefatum
schismaticum insequi eo quod seduceret multos ex
insignibus quae ferebat, suadens omnibus episcopum