PL 182, col. 378
Epistolae (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne
Quis mihi faciet justitiam de vobis? Si haberem
judicem ad quem vos trahere possem, jam nunc
ostenderem vobis (ut parturiens loquor) quid meremini.
Exstat quidem tribuual Christi: sed absit
ut ad illud appellem vos, qui illic (si vobis necessarium,
et mihi possibile esset) vellem magis totis
viribus stare, et respondere pro vobis! Itaque recurro
ad eum cui in praesenti datum est judicare de universis,
hoc est, ad vos. Vos appello ad vos: vos
judicate inter me et vos. In quo, quaeso, puer vester
tam male meruit de vestra Paternitate, ut eum inurere
et insignire placeret nota et nomine proditoris?
Numquid non me vestrum vicarium dignatio vestra
constituit in reconciliatione Petri Pisani, si
forte illum Deus per me revocare a faece schismatis
dignaretur? Si negatis, probabo tot testibus, quot
in curia tunc temporis fuerunt. Numquid non denique
post haec, juxta verbum domini mei, homo in
suo ordine et honore receptus est? Quisnam ergo
constantiae vestrae suo consilio, vel magis suo dolo
subripuit indulta repetere, et quae processere de
labiis vestris, facere irrita? Et hoc ego dixerim,
non ut apostolicum reprehendam rigorem, et zelum
igne Dei succensum contra schismaticos, qui in
spiritu vehementi conterat naves Tharsis, et instar
Phinees confodiat fornicantes, juxta illud: Nonne
qui oderunt te, Domine, oderam, et super inimicos
tuos tabescebam? [(Psal. CXXXVIII, 21.)]
Sed ubi non
est par culpa, par plane non debet procedere 199
poena: nec convenit eadem involvi sententia
eum qui peccatum, cum his quos magis peccatum
deseruit. Propter eum qui, ut peccatoribus parceret,
sibi ipsi non pepercit, auferte opprobrium meum,
et restituendo quem statuistis, vestrae etiam tam
sanae et integrae opinioni consulite. Super hoc jam
alia vice scripseram vobis: sed quia non est responsum
mihi, puto non pervenit ad vos hoc ipsum
quod scripseram.
EPISTOLA CCXIV. AD EUMDEM. Episcopum Cameracensem et abbatem Godescalcum commendat.
Si cura, si memoria quantulacumque mei exstat
adhuc in corde domini mei, et si qua portiuncula
antiquae gratiae invenitur etiam nunc in oculis ejus a
puero ejus, liceat hanc experiri viro nobili et humili
judicem ad quem vos trahere possem, jam nunc
ostenderem vobis (ut parturiens loquor) quid meremini.
Exstat quidem tribuual Christi: sed absit
ut ad illud appellem vos, qui illic (si vobis necessarium,
et mihi possibile esset) vellem magis totis
viribus stare, et respondere pro vobis! Itaque recurro
ad eum cui in praesenti datum est judicare de universis,
hoc est, ad vos. Vos appello ad vos: vos
judicate inter me et vos. In quo, quaeso, puer vester
tam male meruit de vestra Paternitate, ut eum inurere
et insignire placeret nota et nomine proditoris?
Numquid non me vestrum vicarium dignatio vestra
constituit in reconciliatione Petri Pisani, si
forte illum Deus per me revocare a faece schismatis
dignaretur? Si negatis, probabo tot testibus, quot
in curia tunc temporis fuerunt. Numquid non denique
post haec, juxta verbum domini mei, homo in
suo ordine et honore receptus est? Quisnam ergo
constantiae vestrae suo consilio, vel magis suo dolo
subripuit indulta repetere, et quae processere de
labiis vestris, facere irrita? Et hoc ego dixerim,
non ut apostolicum reprehendam rigorem, et zelum
igne Dei succensum contra schismaticos, qui in
spiritu vehementi conterat naves Tharsis, et instar
Phinees confodiat fornicantes, juxta illud: Nonne
qui oderunt te, Domine, oderam, et super inimicos
tuos tabescebam? [(Psal. CXXXVIII, 21.)]
Sed ubi non
est par culpa, par plane non debet procedere 199
poena: nec convenit eadem involvi sententia
eum qui peccatum, cum his quos magis peccatum
deseruit. Propter eum qui, ut peccatoribus parceret,
sibi ipsi non pepercit, auferte opprobrium meum,
et restituendo quem statuistis, vestrae etiam tam
sanae et integrae opinioni consulite. Super hoc jam
alia vice scripseram vobis: sed quia non est responsum
mihi, puto non pervenit ad vos hoc ipsum
quod scripseram.
EPISTOLA CCXIV. AD EUMDEM. Episcopum Cameracensem et abbatem Godescalcum commendat.
Si cura, si memoria quantulacumque mei exstat
adhuc in corde domini mei, et si qua portiuncula
antiquae gratiae invenitur etiam nunc in oculis ejus a
puero ejus, liceat hanc experiri viro nobili et humili