PL 182, col. 69

fili Roberte, si forte Dei pietas, et tuam per se,
et meam per te animam dignaretur invisere: tibi
scilicet inspirando salutarem compunctionem, mihique
de tua salute laetitiam. Sed quoniam usque
adhuc frustratum me cerno ab exspectatione mea,
jam non valeo tegere dolorem meum, anxietatem
reprimere, dissimulare tristitiam. Unde et contra
juris ordinem cogor revocare, laesus, eum qui me
laesit; spretus, requirere contemptorem; injuriam
passus, injuriatori satisfacere; rogare denique, a
quo rogari debueram. Dolor quippe nimius non deliberat,
non verecundatur, non consulit rationem,
non metuit dignitatis damnum; legi non obtemperat,