PL 182, col. 70

judicio non acquiescit, modum ignorat et ordinem:
id omnimodo et solummodo satagente animo, quo
vel careat, quod se dolet habere; vel habeat, quo se
dolet carere. At, inquis, nec laesi quempiam, nec
sprevi; sed spretus potius ego, ac multifarie laesus,
tantum fugi malefactorem meum. Cui injuriam feci,
si injurias fugi? An non expedit cedere persecutori,
quam resistere? fugere ferientem, quam referire?
Recte: assentio. Non ut contenderem coepi haec, sed
ut contentionem dirimerem. Fugere persecutionem
non est culpa fugientis, sed persequentis. Non contradico.
Omitto quod factum est, non requiro cur,
vel quomodo factum est: culpas non discutio, non