PL 183, col. 490
In transitu S. Malachiae (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne · In festo S. Martini (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne
tuo nobis: ipsorum siquidem in spiritu et virtute
venisti. Vita tua, lex vitae et disciplina: mors tua,
mortis portus, et porta vitae; memoria tua, dulcedo
suavitatis et gratiae; praesentia tua, corona gloriae in
manu Domini Dei tui. O oliva fructifera in domo
Dei! o oleum laetitiae ungens et lucens, fovens beneficiis,
coruscans miraculis! fac nos ejus, qua
frueris, lucis suavitatisque participes. O odoriferum
lilium, in aeternum ante Dominum germinans,
et florens, et spargens ubique vivificum suavitatis
odorem, cujus apud nos memoria in benedictione
est, apud superos praesentia in honore! da canentibus
te tantae plenitudinis participio non fraudari. O luminare
magnum, et lux in tenebris lucens, signorum radiis
et meritorum illuminans carcerem, laetificans civitatem!
fuga de cordibus nostris, virtutum splendoribus
tenebras vitiorum. O stella matutina, eo caeteris clarior,
quo Diei [ alias, Deo] vicinior, similior soli!
dignare praeire nobis, ut et nos in lumine ambulemus,
quasi filii lucis, et non filii tenebrarum. O aurora
diescens super terram, sed superiores coeli plagas
lux meridiana perlustrans! recipe nos in consortio
luminis, quo illuminatus et late foris luces, et intus
suaviter ardes, praestante Domino nostro Jesu Christo,
qui cum Patre 1049 et Spiritu sancto regnat
Deus per omnia saecula saeculorum. Amen.
2.
Sed unde loquemur? Qui de terra est, de terra
loquitur, ait vox illa clamantis [(Joan. III, 31)] . De
terra ergo loquamur, quia de terra subsistimus, et
in terra. Audite, quique terrigenae et filii hominum:
vobis dicimus, et de vobis. In terra orimur, in terra
moramur, in terra morimur, revertentes in eam
unde sumus assumpti. Hic nobis angustus introitus,
mora brevis, sola mors certa. Cogitur totus Adam
judicium portare quod meruit. Dilatatus est vehementer,
multiplicatus est, et replevit terram. Attamen
velit, nolit, quantumcunque recalcitret, universus
adhuc fert sententiam quam excepit: Terra
inquit, es, et in terram ibis [(Gen. III, 19)]
. Gravis
equidem sententia, sed non sine grandis misericordiae
temperamento. Dura admodum, sed si merita
penses, indulgentiae plena. Siquidem non minus
juste peccanti diceretur: Terra es, sed ex hoc sub
terram ibis. Justus foret etiam tunc justus Dominus,
et laudabilis nimis. Dignus plane qui laudaretur,
sed non ego idoneus qui laudarem. Alioquin tunc
quoque nihilominus vere dicerem, si tamen dicere
possem: Justus es, Domine, et rectum judicium
tuum [(Psal. CXVIII, 137)]
. At non infernus confitebitur
tibi, neque mors laudabit te; sed nos qui
vivimus, benedicimus Domino. Pepercisti ergo creaturae
tuae, pepercisti gloriae nominis tui, ut descendentem
de Jerusalem, minime tamen usque in Jericho
patereris abduci. Semivivus adhuc relictus in
via semilaudare possum [(Luc. X, 30)] : ubi totus
venisti. Vita tua, lex vitae et disciplina: mors tua,
mortis portus, et porta vitae; memoria tua, dulcedo
suavitatis et gratiae; praesentia tua, corona gloriae in
manu Domini Dei tui. O oliva fructifera in domo
Dei! o oleum laetitiae ungens et lucens, fovens beneficiis,
coruscans miraculis! fac nos ejus, qua
frueris, lucis suavitatisque participes. O odoriferum
lilium, in aeternum ante Dominum germinans,
et florens, et spargens ubique vivificum suavitatis
odorem, cujus apud nos memoria in benedictione
est, apud superos praesentia in honore! da canentibus
te tantae plenitudinis participio non fraudari. O luminare
magnum, et lux in tenebris lucens, signorum radiis
et meritorum illuminans carcerem, laetificans civitatem!
fuga de cordibus nostris, virtutum splendoribus
tenebras vitiorum. O stella matutina, eo caeteris clarior,
quo Diei [ alias, Deo] vicinior, similior soli!
dignare praeire nobis, ut et nos in lumine ambulemus,
quasi filii lucis, et non filii tenebrarum. O aurora
diescens super terram, sed superiores coeli plagas
lux meridiana perlustrans! recipe nos in consortio
luminis, quo illuminatus et late foris luces, et intus
suaviter ardes, praestante Domino nostro Jesu Christo,
qui cum Patre 1049 et Spiritu sancto regnat
Deus per omnia saecula saeculorum. Amen.
2.
Sed unde loquemur? Qui de terra est, de terra
loquitur, ait vox illa clamantis [(Joan. III, 31)] . De
terra ergo loquamur, quia de terra subsistimus, et
in terra. Audite, quique terrigenae et filii hominum:
vobis dicimus, et de vobis. In terra orimur, in terra
moramur, in terra morimur, revertentes in eam
unde sumus assumpti. Hic nobis angustus introitus,
mora brevis, sola mors certa. Cogitur totus Adam
judicium portare quod meruit. Dilatatus est vehementer,
multiplicatus est, et replevit terram. Attamen
velit, nolit, quantumcunque recalcitret, universus
adhuc fert sententiam quam excepit: Terra
inquit, es, et in terram ibis [(Gen. III, 19)]
. Gravis
equidem sententia, sed non sine grandis misericordiae
temperamento. Dura admodum, sed si merita
penses, indulgentiae plena. Siquidem non minus
juste peccanti diceretur: Terra es, sed ex hoc sub
terram ibis. Justus foret etiam tunc justus Dominus,
et laudabilis nimis. Dignus plane qui laudaretur,
sed non ego idoneus qui laudarem. Alioquin tunc
quoque nihilominus vere dicerem, si tamen dicere
possem: Justus es, Domine, et rectum judicium
tuum [(Psal. CXVIII, 137)]
. At non infernus confitebitur
tibi, neque mors laudabit te; sed nos qui
vivimus, benedicimus Domino. Pepercisti ergo creaturae
tuae, pepercisti gloriae nominis tui, ut descendentem
de Jerusalem, minime tamen usque in Jericho
patereris abduci. Semivivus adhuc relictus in
via semilaudare possum [(Luc. X, 30)] : ubi totus