PL 184, col. 560
De conscientia (Auctor incertus), J. P. Migne
quatuor spiritus loquuntur assidue: spiritus
mundi, spiritus carnis, spiritus diaboli, Spiritus
Dei. Spiritus mundi loquitur vana; et ipse tunc loquitur
cordi nostro, cum vanitatem diligimus, cum
de vanitate laetamur, cum delectamur in vanitate.
Spiritus carnis loquitur, cum mollia carni et sensibus
carnis appetimus; cum ejus curam in desideriis
et voluptate perficimus. Spiritus diaboli loquitur,
quando et amara cogitamus, et aspera proferimus,
tristes in nobis, aliis irascentes, ingrati, invidi, sine
affectione, sine foedere. Spiritus Dei loquitur, quando
dulcia meditamur et loquimur, hilares nobis et
proximis, in omni dulcedine et bonitate, solliciti
servare unitatem spiritus in vinculo pacis [(Ephes. IV,
3)] . Hae conscientiae, hae cogitationes conscientiarum,
hi spiritus loquentes in cogitationibus nostris quae
melius tua conscientia, dulcissime frater, quam mea
pagina cernit, atque discernit. Factus sum insipiens,
tu me coegisti: sed melius volui ostendere imperitiam
meam, quam confundere faciem tuam. Si quid
bene dictum est, tibi imputa, pro cujus fide, et sensum,
et verbum dedit Filius Dei. Si quid secus dictum,
est tibi imputa, quia jussisti. Parce autem et
festinationi, quia nihil ita contrarium, nihil ita disrepantissimum
in scribendo, quam acceleratio et
celeritas. Digne enim invenire quod quaeris, et verbis
competentibus vestire quod inveneris, et locum
aptum, et tempus feriatum, et ingenium vividum, et
stylum exercitatum desiderat. Verumtamen absconde
epistolam, vel librum, si sic magis eligis nominare:
vel, si propalare decreveris, tace nomen auctoris.
Novit Auctor salutis, cui soli honor et gloria,
quantum ego diligo salutem animae tuae, et honorem
personae tuae. Ipse est Dominus noster Jesus Christus,
qui tibi et se ipsum donat, et coronat te in misericordia
et miserationibus. Vale, et ora pro me.
In aliis editionibus inepte nonnulla assuta reperies
praecedentibus, petita ex tractatu de Interiori Domo.
Sed nobis non est operae pretium, rebus otiose repetitis,
implere paginas, praesertim cum ipse praesentis
tractus epilogus hoc additamentum reticeat.
mundi, spiritus carnis, spiritus diaboli, Spiritus
Dei. Spiritus mundi loquitur vana; et ipse tunc loquitur
cordi nostro, cum vanitatem diligimus, cum
de vanitate laetamur, cum delectamur in vanitate.
Spiritus carnis loquitur, cum mollia carni et sensibus
carnis appetimus; cum ejus curam in desideriis
et voluptate perficimus. Spiritus diaboli loquitur,
quando et amara cogitamus, et aspera proferimus,
tristes in nobis, aliis irascentes, ingrati, invidi, sine
affectione, sine foedere. Spiritus Dei loquitur, quando
dulcia meditamur et loquimur, hilares nobis et
proximis, in omni dulcedine et bonitate, solliciti
servare unitatem spiritus in vinculo pacis [(Ephes. IV,
3)] . Hae conscientiae, hae cogitationes conscientiarum,
hi spiritus loquentes in cogitationibus nostris quae
melius tua conscientia, dulcissime frater, quam mea
pagina cernit, atque discernit. Factus sum insipiens,
tu me coegisti: sed melius volui ostendere imperitiam
meam, quam confundere faciem tuam. Si quid
bene dictum est, tibi imputa, pro cujus fide, et sensum,
et verbum dedit Filius Dei. Si quid secus dictum,
est tibi imputa, quia jussisti. Parce autem et
festinationi, quia nihil ita contrarium, nihil ita disrepantissimum
in scribendo, quam acceleratio et
celeritas. Digne enim invenire quod quaeris, et verbis
competentibus vestire quod inveneris, et locum
aptum, et tempus feriatum, et ingenium vividum, et
stylum exercitatum desiderat. Verumtamen absconde
epistolam, vel librum, si sic magis eligis nominare:
vel, si propalare decreveris, tace nomen auctoris.
Novit Auctor salutis, cui soli honor et gloria,
quantum ego diligo salutem animae tuae, et honorem
personae tuae. Ipse est Dominus noster Jesus Christus,
qui tibi et se ipsum donat, et coronat te in misericordia
et miserationibus. Vale, et ora pro me.
In aliis editionibus inepte nonnulla assuta reperies
praecedentibus, petita ex tractatu de Interiori Domo.
Sed nobis non est operae pretium, rebus otiose repetitis,
implere paginas, praesertim cum ipse praesentis
tractus epilogus hoc additamentum reticeat.