PL 185, col. 1294
De miraculis (Herbertus Turrium in Sardinia), J. P. Migne
manet, praestolans exitum meum; nec inde recedet
donec ego cum ipso recedam. » Cumque finisset
hujusmodi sermonem, illico finivit et mortem. Nec
dubium quin ab illo fuerit in pace receptus, a quo
ineffabili dignatione fuerat exspectatus. Haec mihi
frater quidam nomine Josbertus, vir aetatis decrepitae,
et emeritae sanctitatis, sub divina testificatione
narravit, sicut ab eodem G. cui morienti assistebat,
audivit
CAPUT XIX. Cuidam monacho Clarevallensi visi saepe cacodaemones horrendis formis, visus S. Augustinus, a quo et ad loca poenarum, et ad beatorum sedes deductus est, visa anima monachi de corpore egressa, et in aere tandiu haesitans donec sacerdotali commendatione muniretur, visus denique in missa parvulus Jesus flagitiosum presbyterum aversari.
Novimus quoque alium quemdam de filiis Claraevallis,
virum aeque sanctissimum, cujus nomen,
quoniam praesenti subjacet vanitati, exprimere nolumus.
Hic ab adolescentia mundo renuntians,
quadragesimum, ni fallor, in monasterio supergreditur
annum. Ubi in omni sanctitate et justitia Deo
serviens, etiam corporis integritatem magno Dei
munere a matris utero conservat.
Hunc autem Dominus Jesus in testimonium genuinae 214
puritatis multis consolationibus relevat,
et multa illi de arcanis coelestibus revelat. Accepit
quoque gratiam spiritalem a Domino quam perpauci
hominum assequuntur. Nam, quoties pene
voluerit intentius luminibus intentis in aera sursum
aspicere, solitus est videre corporeis oculis per diem
globos daemoniorum stipatis agminibus passim ubique
vagantium; quorum tanta est infinitas, ut prae
immensitate aestimari non valeat. Qui cum multiformiter
soleant apparere, una est tamen forma vel
potius informitas, in qua frequentius eadem conspicatur.
Igitur, secundum corporum lineamenta
monstruosi homines esse videntur, statura gigantes,
colore Aethiopes, agilitate angues, leones feritate.
Capitibus vero grossis, ac turgidis ventribus prominentes,
corporibus curti atque gibbosi sunt. Colla
quoque producta habentes, atque exilia, brachia
nihilominus et crura longissima proferunt. Quando
autem alicubi in aere sistuntur, tunc eorum corpora
membratim facile discernit. Quando vero discursu
mobili huc illucque vagantur, tunc nihil ex eis nisi tantummodo
larvales umbras, et turbinum glomeres deprehendit.
Serenis quoque diebus quando sol in virtute
sua lucet, tunc visiones hujusmodi frequentius
cernere, ac melius discernere solet. Quadam itaque
vice cum diutius protelatis vigiliis, in quodam diversorio
solus oraret, inhorruerunt subito pili carnis ejus,
et praeter solitum turbari coepit a facie nocturni timoris.
Et ecce turba daemonum glomeratim per ostium
irruens, et quasi se invicem a multitudine introeuntium
comprimens, totam domum implevit, ita ut
undique perstrepens, ipsum quoque orantem hinc
inde concuteret. 215 Quod ubi ille persensit, illico
signo crucis armatus, crebras venias petere coepit,
donec ego cum ipso recedam. » Cumque finisset
hujusmodi sermonem, illico finivit et mortem. Nec
dubium quin ab illo fuerit in pace receptus, a quo
ineffabili dignatione fuerat exspectatus. Haec mihi
frater quidam nomine Josbertus, vir aetatis decrepitae,
et emeritae sanctitatis, sub divina testificatione
narravit, sicut ab eodem G. cui morienti assistebat,
audivit
CAPUT XIX. Cuidam monacho Clarevallensi visi saepe cacodaemones horrendis formis, visus S. Augustinus, a quo et ad loca poenarum, et ad beatorum sedes deductus est, visa anima monachi de corpore egressa, et in aere tandiu haesitans donec sacerdotali commendatione muniretur, visus denique in missa parvulus Jesus flagitiosum presbyterum aversari.
Novimus quoque alium quemdam de filiis Claraevallis,
virum aeque sanctissimum, cujus nomen,
quoniam praesenti subjacet vanitati, exprimere nolumus.
Hic ab adolescentia mundo renuntians,
quadragesimum, ni fallor, in monasterio supergreditur
annum. Ubi in omni sanctitate et justitia Deo
serviens, etiam corporis integritatem magno Dei
munere a matris utero conservat.
Hunc autem Dominus Jesus in testimonium genuinae 214
puritatis multis consolationibus relevat,
et multa illi de arcanis coelestibus revelat. Accepit
quoque gratiam spiritalem a Domino quam perpauci
hominum assequuntur. Nam, quoties pene
voluerit intentius luminibus intentis in aera sursum
aspicere, solitus est videre corporeis oculis per diem
globos daemoniorum stipatis agminibus passim ubique
vagantium; quorum tanta est infinitas, ut prae
immensitate aestimari non valeat. Qui cum multiformiter
soleant apparere, una est tamen forma vel
potius informitas, in qua frequentius eadem conspicatur.
Igitur, secundum corporum lineamenta
monstruosi homines esse videntur, statura gigantes,
colore Aethiopes, agilitate angues, leones feritate.
Capitibus vero grossis, ac turgidis ventribus prominentes,
corporibus curti atque gibbosi sunt. Colla
quoque producta habentes, atque exilia, brachia
nihilominus et crura longissima proferunt. Quando
autem alicubi in aere sistuntur, tunc eorum corpora
membratim facile discernit. Quando vero discursu
mobili huc illucque vagantur, tunc nihil ex eis nisi tantummodo
larvales umbras, et turbinum glomeres deprehendit.
Serenis quoque diebus quando sol in virtute
sua lucet, tunc visiones hujusmodi frequentius
cernere, ac melius discernere solet. Quadam itaque
vice cum diutius protelatis vigiliis, in quodam diversorio
solus oraret, inhorruerunt subito pili carnis ejus,
et praeter solitum turbari coepit a facie nocturni timoris.
Et ecce turba daemonum glomeratim per ostium
irruens, et quasi se invicem a multitudine introeuntium
comprimens, totam domum implevit, ita ut
undique perstrepens, ipsum quoque orantem hinc
inde concuteret. 215 Quod ubi ille persensit, illico
signo crucis armatus, crebras venias petere coepit,