PL 185, col. 531
Vita IV (Joannes eremita), J. P. Migne
1.
Juxta petitionem et desiderium vestrum, pater
dilectissime Petre, ad vestram et aliorum aedificationem,
pro modulo nostro vitam beati Bernardi,
primi Clarae-Vallis abbatis, litteris commendare
duximus dignum; ut per ejus imitationem et exempla,
ad aeternam beatitudinem pervenire possimus.
Sine dubio dignus est Sanctus iste, de quo volumus
facere mentionem, laudari et coli: quoniam cum
sanctis et electis Dei, regni coelestis adeptus
gloriam, in medio Ecclesiae laudem habere meruit
et honorem; unde nomen in sanctitate sortitus est et
in benedictione vivit ejus memoria. Scriptum namque
est: Pretiosa in conspectu Domini mors sanctorum
ejus [(Psal. CXV, 15)]
. Vere justus est iste Sanctus,
et fidelis inventus in numero sanctorum, quasi
ignis effulgens, et quasi vas auri solidum, ornatum
omni lapide pretioso. Ideoque fecit illum Dominus
crescere in plebem suam, et semen ejus multiplicavit
sicut arenam maris. Sermo ejus non frustra
humanis auribus insonabat, sed rebus et factis causas
rerum faciendarum inferebat, signis et virtutibus
gloriosus. Multi etiam inventi sunt in numero
sanctorum, quos ipse per Evangelium genuit. Numerum
vero miraculorum, quae per eum facta sunt,
si volumus explicare ad hoc non sufficiet ingenii
nostri parvitas. De caetero, si ea ad plenum et sciremus,
et possemus evolvere, dicentibus fortasse
non crederetur. Unde pauca in praesenti, quibus
fides neganda non est, volumus explicare.
2.
Monachus quidam, venerandi Abbatis verax
dilector et sincerus, forte cum quodam laico fratre,
Humberto nomine, per virgultum adjacens monasterio
Clarae-Vallensi deambulabat, librum Miraculorum
sancti Patris tenens in manibus; exponens
ea secundum idioma romanae linguae, tam suae
quam illius aedificationis causa. Contigit ergo
eos, modicae pausationis gratia, consedere sub
arbore piro, secus viam, per quam quotidie vadunt
et veniunt laborantes in horto. Cumque non post
modicum tempus consurgerent, supradictus monachus
oblivione subripiente, sicut multoties fieri
solet, librum quem paulo ante in manu tenuerat,
humi per improvidentiam depositum reliquit. Abiit
itaque, et regularis disciplinae studiis occupatus,
cum tandem reduceret ad memoriam, quomodo,
ubi, et quando perdidisset illum, nullam omnino
Juxta petitionem et desiderium vestrum, pater
dilectissime Petre, ad vestram et aliorum aedificationem,
pro modulo nostro vitam beati Bernardi,
primi Clarae-Vallis abbatis, litteris commendare
duximus dignum; ut per ejus imitationem et exempla,
ad aeternam beatitudinem pervenire possimus.
Sine dubio dignus est Sanctus iste, de quo volumus
facere mentionem, laudari et coli: quoniam cum
sanctis et electis Dei, regni coelestis adeptus
gloriam, in medio Ecclesiae laudem habere meruit
et honorem; unde nomen in sanctitate sortitus est et
in benedictione vivit ejus memoria. Scriptum namque
est: Pretiosa in conspectu Domini mors sanctorum
ejus [(Psal. CXV, 15)]
. Vere justus est iste Sanctus,
et fidelis inventus in numero sanctorum, quasi
ignis effulgens, et quasi vas auri solidum, ornatum
omni lapide pretioso. Ideoque fecit illum Dominus
crescere in plebem suam, et semen ejus multiplicavit
sicut arenam maris. Sermo ejus non frustra
humanis auribus insonabat, sed rebus et factis causas
rerum faciendarum inferebat, signis et virtutibus
gloriosus. Multi etiam inventi sunt in numero
sanctorum, quos ipse per Evangelium genuit. Numerum
vero miraculorum, quae per eum facta sunt,
si volumus explicare ad hoc non sufficiet ingenii
nostri parvitas. De caetero, si ea ad plenum et sciremus,
et possemus evolvere, dicentibus fortasse
non crederetur. Unde pauca in praesenti, quibus
fides neganda non est, volumus explicare.
2.
Monachus quidam, venerandi Abbatis verax
dilector et sincerus, forte cum quodam laico fratre,
Humberto nomine, per virgultum adjacens monasterio
Clarae-Vallensi deambulabat, librum Miraculorum
sancti Patris tenens in manibus; exponens
ea secundum idioma romanae linguae, tam suae
quam illius aedificationis causa. Contigit ergo
eos, modicae pausationis gratia, consedere sub
arbore piro, secus viam, per quam quotidie vadunt
et veniunt laborantes in horto. Cumque non post
modicum tempus consurgerent, supradictus monachus
oblivione subripiente, sicut multoties fieri
solet, librum quem paulo ante in manu tenuerat,
humi per improvidentiam depositum reliquit. Abiit
itaque, et regularis disciplinae studiis occupatus,
cum tandem reduceret ad memoriam, quomodo,
ubi, et quando perdidisset illum, nullam omnino