PL 186, col. 664
Sententiae (Robertus Pullus), J. P. Migne
charitas operit multitudinem peccatorum, et eleemosyna
exstinguit peccatum
CAP. LIII.
Adjicitur, aliter agendum cum aegro,
aliter cum sano. Et inter sanos, aliter cum mundum,
aliter cum Deum timente. Et quomodo. Et spreto
convenienti sacerdotis consilio, reoque in perjurium
lapso, quid agendum sit presbytero.
CAP. LIV.
Dicitur etiam quomodo qui causa injuriae
sibi oblatae reum usque ad perniciem prosequitur,
sit reus. Et de eo qui ut similis habeatur
accusatio, in reum jurat. Et quomodo debeat poenitere.
CAP. LV.
Sequitur judicem vel ejus ministrum
innocentium persecutoribus non debere consentire.
Et ne sinant impium hominem vivere. Et quod cavendum
est ne vel odio vel gratia, vel hujusmodi causa
hoc fiat.
CAP. LVI.
Monstratur etiam Ecclesia duobus egere
gladiis. Et quibus ipsi deputentur. Et quomodo inter
eos debeant dividi. Et ad quem debeant tendere
finem. Et injurias sibi illatas considerare. Et quod
justitia non est vendenda. Et quomodo utraque potestas
se habeat adinvicem.
CAP. LVII.
Adjungitur quomodo agendum sit cum
aegro, qui peccatis territus Deum tantum timet. Et
de presbytero qui securos facit illos, qui vel unum in
se vel in alio, non cessant fovere peccatum. Et quid his
sit consulendum. Et quae peccata a presbytero, quae
sint curanda ab episcopo. Et cur ista publice, illa
curentur occulte.
CAP. LVIII.
Subnectitur onus viventibus debitum,
morituris non esse imponendum. Et quomodo decessurus
sit a presbytero alloquendus, quomodo etiamsi
convaluerit. Et quid maxime sit procurandum a sacerdote.
CAP. LIX.
Postea dicitur quid sit opus confessione,
quid denique fructus poenitentiae.
CAP. LX.
Additur quomodo homines ligantur et
quid sit poena peccati, et quando 22 absolvuntur,
et quandiu vinculo peccati constringuntur, et unde
contrahat homo ut ad vitam per se moveri non
possit, et unde a malo se subtrahat. Et qualis sit qui
a morte peccati ad vitam redit, et quod justitiae restitutus,
ad viam veritatis sacerdotali confessione praeparatur,
et quare sit necessarium nullum ad confessionem
esse pigrum.
CAP. LXI.
Sequitur, unde veniat obligatio et absolutio,
et quod sacramentum ligandi atque solvendi
est penes sacerdotes. Et cum solius sit Dei peccata
dimittere, quid sit homines peccata remittere, aut
inde absolvere. Et quod sacerdos nihil agit, nisi liget
ligandum, et solvat solvendum.
INCIPIUNT PRAENOTATIONES SEPTIMAE PARTIS.
visio Dei. Et quomodo dupliciter culpa dimittatur.
Quomodo etiam et quare cito vitia condonantur.
exstinguit peccatum
CAP. LIII.
Adjicitur, aliter agendum cum aegro,
aliter cum sano. Et inter sanos, aliter cum mundum,
aliter cum Deum timente. Et quomodo. Et spreto
convenienti sacerdotis consilio, reoque in perjurium
lapso, quid agendum sit presbytero.
CAP. LIV.
Dicitur etiam quomodo qui causa injuriae
sibi oblatae reum usque ad perniciem prosequitur,
sit reus. Et de eo qui ut similis habeatur
accusatio, in reum jurat. Et quomodo debeat poenitere.
CAP. LV.
Sequitur judicem vel ejus ministrum
innocentium persecutoribus non debere consentire.
Et ne sinant impium hominem vivere. Et quod cavendum
est ne vel odio vel gratia, vel hujusmodi causa
hoc fiat.
CAP. LVI.
Monstratur etiam Ecclesia duobus egere
gladiis. Et quibus ipsi deputentur. Et quomodo inter
eos debeant dividi. Et ad quem debeant tendere
finem. Et injurias sibi illatas considerare. Et quod
justitia non est vendenda. Et quomodo utraque potestas
se habeat adinvicem.
CAP. LVII.
Adjungitur quomodo agendum sit cum
aegro, qui peccatis territus Deum tantum timet. Et
de presbytero qui securos facit illos, qui vel unum in
se vel in alio, non cessant fovere peccatum. Et quid his
sit consulendum. Et quae peccata a presbytero, quae
sint curanda ab episcopo. Et cur ista publice, illa
curentur occulte.
CAP. LVIII.
Subnectitur onus viventibus debitum,
morituris non esse imponendum. Et quomodo decessurus
sit a presbytero alloquendus, quomodo etiamsi
convaluerit. Et quid maxime sit procurandum a sacerdote.
CAP. LIX.
Postea dicitur quid sit opus confessione,
quid denique fructus poenitentiae.
CAP. LX.
Additur quomodo homines ligantur et
quid sit poena peccati, et quando 22 absolvuntur,
et quandiu vinculo peccati constringuntur, et unde
contrahat homo ut ad vitam per se moveri non
possit, et unde a malo se subtrahat. Et qualis sit qui
a morte peccati ad vitam redit, et quod justitiae restitutus,
ad viam veritatis sacerdotali confessione praeparatur,
et quare sit necessarium nullum ad confessionem
esse pigrum.
CAP. LXI.
Sequitur, unde veniat obligatio et absolutio,
et quod sacramentum ligandi atque solvendi
est penes sacerdotes. Et cum solius sit Dei peccata
dimittere, quid sit homines peccata remittere, aut
inde absolvere. Et quod sacerdos nihil agit, nisi liget
ligandum, et solvat solvendum.
INCIPIUNT PRAENOTATIONES SEPTIMAE PARTIS.
visio Dei. Et quomodo dupliciter culpa dimittatur.
Quomodo etiam et quare cito vitia condonantur.