PL 186, col. 663
Sententiae (Robertus Pullus), J. P. Migne
LVIII. Quaeritur autem postea de qua
multitudine sit princeps daemoniorum. Et tandem
ostenditur. Et quod licet magnus esset, plus de se
sensit, quam esset. Et cui caeteri obediant. Et unde
quidam cunctis efficacius debacchantur. Et quantum
sint debilitati, et juxta quosdam quando ceciderit.
CAP. XLIX.
Et quod inimicus cum suis foeditate
cogitationis, et postea actionis maculat, dicitur, et
quomodo. Et quod malae voluntati malum opus addens,
nocentior fit. Et de eo qui in malo sibi undique
placet, et illo qui male vivit, ratione tamen
consulta inde dolet. Et quod Deus bona, quot et
quae, et quare largitur. Et quod omnium naturae
inest quodammodo malum odire, quod bonum est
amare. Et qualis sit ista voluntas. Et de voluntate
quae gratia Dei inspiratur. Et quomodo sit agendum
in malo degenti.
CAP. L.
Et quod voluntas, et sermo, et operatio
bona a Deo sint, dicitur, inde in his nonnihil esse
hominis. Et quod gratia Dei omnibus proposita, ab
aliis repulsa, ab aliis est suscepta. Et quod gratia
suscepta, quidam in bono perseverant, et quidam
recedunt: et quaeritur quid nobis a gratia, et quid
a libero 21 arbitrio. Et quod aliquod sit meritum
liberi arbitrii, et quare. Et quod omne bonum quod
facimus, non solum nos, sed cum ipso facimus.
CAP. LI.
Ostenditur postea qualis per gratiam Dei
vitam corrigens quomodo poenitens, et virtutibus
pollens concivis sanctorum possit ascribi. Et quid de
eo fiet si morte fuerit praeventus. Et eo qui facinora
non vult confiteri. Et eo qui ad confessa redit. Et
utrum ante reditum fuerint indulta. Et quod ipsum
confiteri, donum Dei est. Et penes quem est opus
bene vel male fieri. Et de poenitentia cordis et de confessione.
Et quomodo sacerdos se habeat erga sibi
confessos. Et de anathematizatione sine nomine. Et
de illo anathemate quod fit nominatim. Et quando
sit faciendum. Et de intentione sacerdotis in hoc
opere. Et de illo genere excommunicandi quo injuria
latenter illata, tacitis nominibus, feritur. Et quomodo
via hominis Deo sit revelanda. Et quomodo sacerdoti
offensa sit detegenda. Et de eo qui vitam non corrigit,
et veniam sperat. Et quod confessionem sequenda
est poenitentia. Et de onere a presbytero imponendo.
CAP. LII.
Sequitur quomodo sacerdos poenitenti
debeat consulere. Et quod Deus aliqua anxia satisfactione
est placandus. Et quomodo se habeat erga
oves alienas. Et de his qui suam horrentes maculam,
ignotos expetunt presbyteros. Et his qui ut melius
consulantur haec agunt. Et quid agendum poenitenti,
qualiscunque sit sacerdos. Et quod quidquid minus
fit a presbytero, impletur a Deo. Et quid est quod
CAP. I
. In septima parte dicitur, quibus sit opus
post confessionem et absolutionem, et quibus impetretur
multitudine sit princeps daemoniorum. Et tandem
ostenditur. Et quod licet magnus esset, plus de se
sensit, quam esset. Et cui caeteri obediant. Et unde
quidam cunctis efficacius debacchantur. Et quantum
sint debilitati, et juxta quosdam quando ceciderit.
CAP. XLIX.
Et quod inimicus cum suis foeditate
cogitationis, et postea actionis maculat, dicitur, et
quomodo. Et quod malae voluntati malum opus addens,
nocentior fit. Et de eo qui in malo sibi undique
placet, et illo qui male vivit, ratione tamen
consulta inde dolet. Et quod Deus bona, quot et
quae, et quare largitur. Et quod omnium naturae
inest quodammodo malum odire, quod bonum est
amare. Et qualis sit ista voluntas. Et de voluntate
quae gratia Dei inspiratur. Et quomodo sit agendum
in malo degenti.
CAP. L.
Et quod voluntas, et sermo, et operatio
bona a Deo sint, dicitur, inde in his nonnihil esse
hominis. Et quod gratia Dei omnibus proposita, ab
aliis repulsa, ab aliis est suscepta. Et quod gratia
suscepta, quidam in bono perseverant, et quidam
recedunt: et quaeritur quid nobis a gratia, et quid
a libero 21 arbitrio. Et quod aliquod sit meritum
liberi arbitrii, et quare. Et quod omne bonum quod
facimus, non solum nos, sed cum ipso facimus.
CAP. LI.
Ostenditur postea qualis per gratiam Dei
vitam corrigens quomodo poenitens, et virtutibus
pollens concivis sanctorum possit ascribi. Et quid de
eo fiet si morte fuerit praeventus. Et eo qui facinora
non vult confiteri. Et eo qui ad confessa redit. Et
utrum ante reditum fuerint indulta. Et quod ipsum
confiteri, donum Dei est. Et penes quem est opus
bene vel male fieri. Et de poenitentia cordis et de confessione.
Et quomodo sacerdos se habeat erga sibi
confessos. Et de anathematizatione sine nomine. Et
de illo anathemate quod fit nominatim. Et quando
sit faciendum. Et de intentione sacerdotis in hoc
opere. Et de illo genere excommunicandi quo injuria
latenter illata, tacitis nominibus, feritur. Et quomodo
via hominis Deo sit revelanda. Et quomodo sacerdoti
offensa sit detegenda. Et de eo qui vitam non corrigit,
et veniam sperat. Et quod confessionem sequenda
est poenitentia. Et de onere a presbytero imponendo.
CAP. LII.
Sequitur quomodo sacerdos poenitenti
debeat consulere. Et quod Deus aliqua anxia satisfactione
est placandus. Et quomodo se habeat erga
oves alienas. Et de his qui suam horrentes maculam,
ignotos expetunt presbyteros. Et his qui ut melius
consulantur haec agunt. Et quid agendum poenitenti,
qualiscunque sit sacerdos. Et quod quidquid minus
fit a presbytero, impletur a Deo. Et quid est quod
CAP. I
. In septima parte dicitur, quibus sit opus
post confessionem et absolutionem, et quibus impetretur