PL 189, col. 112
Epistolae (Petrus Cluniacensis), J. P. Migne
extremis Christianitatis finibus constituti terreantur.
Lunensis episcopus nobis in brevi apparens,
lunarem eclipsim nimis immature passus est, quem
dum per totam dietam nobis lucere credidimus, vix
per integram leugam socium habere potuimus. Longus
fui, sed, ut audacter loquar, in tanta re longior
esse debui. Jam, si quid minus dictum est, sapientia
vestra suppleat, et disponat.
EPISTOLA XXVIII. Pro meritis venerabili, pro affectu erga nos dilectissimo domno BERNARDO Claraevallis abbati, frater PETRUS humilis Cluniacensium abbas, salutem praesentem, et salutem aeternam.
Diu est, frater charissime, ex quo bonae conversationis
tuae aromata spirituali suavitate fragrantia
intimo cordis odoratu hauriens, teque ante diligere
quam nosse, ante venerari quam comtemplari incipiens,
te videre, te amplecti, tecum de animae profectibus
loqui desideravi. Cujus rei effectum hactenus
praestolatus, quod de his charitati tuae scribere
decreveram, distuli. Malui quippe vivo sermone secreta
cordis mei tibi aperire, quam haec schedulae
calamo percurrente committere. Sed multa terrarum
intercapedo, multa negotiorum et tribulationum
nobis ingruentium amaritudo, hoc ne contingeret,
hucusque prohibuerunt. Faciam ergo necesse est
quod permittitur, et modo quo possum, quia isto
tantum modo possum, fraternitati tuae mihi, ut
dixi, ante charae quam notae, quod me in quibusdam
movet, aperiam. Novi enim te eruditione saecularium,
et, quod est longe utilius, scientia divinarum
litterarum instructum pariter et ornatum, et relicta
Aegypto, Aegyptiorum spoliis et Hebraeorum opibus
sic ditatum, ut et aliorum indigentiam ipse dives
permanens supplere, et de dubiis certam ferre sententiam
valeas.
Objiciunt itaque nostris, quidam vestrorum.
Non, inquiunt, vos regulam, cujus rectitudinem
sequi proposuistis, ut ipsis operibus monstratur,
Lunensis episcopus nobis in brevi apparens,
lunarem eclipsim nimis immature passus est, quem
dum per totam dietam nobis lucere credidimus, vix
per integram leugam socium habere potuimus. Longus
fui, sed, ut audacter loquar, in tanta re longior
esse debui. Jam, si quid minus dictum est, sapientia
vestra suppleat, et disponat.
EPISTOLA XXVIII. Pro meritis venerabili, pro affectu erga nos dilectissimo domno BERNARDO Claraevallis abbati, frater PETRUS humilis Cluniacensium abbas, salutem praesentem, et salutem aeternam.
Diu est, frater charissime, ex quo bonae conversationis
tuae aromata spirituali suavitate fragrantia
intimo cordis odoratu hauriens, teque ante diligere
quam nosse, ante venerari quam comtemplari incipiens,
te videre, te amplecti, tecum de animae profectibus
loqui desideravi. Cujus rei effectum hactenus
praestolatus, quod de his charitati tuae scribere
decreveram, distuli. Malui quippe vivo sermone secreta
cordis mei tibi aperire, quam haec schedulae
calamo percurrente committere. Sed multa terrarum
intercapedo, multa negotiorum et tribulationum
nobis ingruentium amaritudo, hoc ne contingeret,
hucusque prohibuerunt. Faciam ergo necesse est
quod permittitur, et modo quo possum, quia isto
tantum modo possum, fraternitati tuae mihi, ut
dixi, ante charae quam notae, quod me in quibusdam
movet, aperiam. Novi enim te eruditione saecularium,
et, quod est longe utilius, scientia divinarum
litterarum instructum pariter et ornatum, et relicta
Aegypto, Aegyptiorum spoliis et Hebraeorum opibus
sic ditatum, ut et aliorum indigentiam ipse dives
permanens supplere, et de dubiis certam ferre sententiam
valeas.
Objiciunt itaque nostris, quidam vestrorum.
Non, inquiunt, vos regulam, cujus rectitudinem
sequi proposuistis, ut ipsis operibus monstratur,