PL 189, col. 1320
Epistolae (Wibaldus Corbeiensis), J. P. Migne
mancipati quotidie martyrium exspectant, alii animas
suas Deo reddendas jejuniis et orationibus purificant,
alii lectionibus vacantes et sanctis meditationibus
insistentes, et sanctorum vitam et exempla
imitantes seipsos exercitant, at omnes nudi ac pauperes
nudum ac pauperem Christum quantum possumus,
sequimur. Satis lusimus, de reliquo res seria
agatur. Christus in praesepio, Christus in praetorio:
aliter ibi, aliter ibi. Ibi, id est in praesepio
jacenti, angeli laudantes concinuerunt; ibi, id est
in praetorio ante principes stanti acclamaverunt Judaei:
Crucifigatur, crucifigatur. O sigillum divinae
Scripturae quis mihi aperiet? quis, inquam, nisi
Agnus qui occisus est ab origine mundi? Crede
mihi, frater charissime, melius et tutius est cum
Christo jacere in praesepio et vagire miserias conditionis
humanae, stella nova desuper lucescente, angelis
gloriam concinentibus, regibus diversa munerum
xenia offerentibus, quam stare in praetorio
irridentibus militibus, flagellantibus, conspuentibus,
alapis verborum caedentibus, coronam spineam, vere
spineam, vere aridam, vere succo aeternae vitae
carentem, vere spineam pungitivam, aculeos detractionis
post laudes habentem plectentibus, sole contemplationis
divinae obscurato, terra corporis tremiscente,
petra fidei scissa, velo templi diviso. Crede
mihi, frater charissime, tutius est in praesepio
quam in praetorio. Ibi consolationes, hic terrores.
Sufficit; dum enim scribo et longiorem epistolam
facere volo, nuntius Maguntini archiepiscopi supervenit,
et, datis litteris factaque verborum legatione,
eadem hora discessum paravit, et hanc epistolam
succidere me coegit, quia nuntium meum
statim cum illo mittere me oportuit. Dominum
meum ac tuum augustum humillimum, dum circa
ipsum es, diligenter custodi, et quia Deus fidelem
te et sapientem fecit, fac quod potes et scis, quantum
tibi permittitur. Saluta cancellarium nostrum
ex Anselmo tuo et suo.
EPISTOLA CCXXXVI. R. MONACHI AD WIBALDUM ABBATEM. Reddit rationem de his quae egerit ad monasterii utilitatem, petitque ab eo praebendam pro consanguineo suo novenni. [(Anno 1151.)]
Domino et Patri Stabulensi venerabili abbati WIBALDO,
frater R., cum orationum devotione obedientiae
bonum.
Quoniam cognosco me servum vestrae sanctitatis,
paternitatis filium, dilectionis amicum, memoriam,
vestri facio assidue in orationibus meis, ut ver
Deus omnium, Deus miserationum omnipotens regat
semper et protegat, et gratiae suae rore irradiet,
et quia probatio dilectionis exhibitio est operis,
vobis in operibus vestris voluntate condelector et
opere. Unde in vacuando coemeterio novo et aquae
ductu restruendo operam do; capella Beati Nicolai,
suas Deo reddendas jejuniis et orationibus purificant,
alii lectionibus vacantes et sanctis meditationibus
insistentes, et sanctorum vitam et exempla
imitantes seipsos exercitant, at omnes nudi ac pauperes
nudum ac pauperem Christum quantum possumus,
sequimur. Satis lusimus, de reliquo res seria
agatur. Christus in praesepio, Christus in praetorio:
aliter ibi, aliter ibi. Ibi, id est in praesepio
jacenti, angeli laudantes concinuerunt; ibi, id est
in praetorio ante principes stanti acclamaverunt Judaei:
Crucifigatur, crucifigatur. O sigillum divinae
Scripturae quis mihi aperiet? quis, inquam, nisi
Agnus qui occisus est ab origine mundi? Crede
mihi, frater charissime, melius et tutius est cum
Christo jacere in praesepio et vagire miserias conditionis
humanae, stella nova desuper lucescente, angelis
gloriam concinentibus, regibus diversa munerum
xenia offerentibus, quam stare in praetorio
irridentibus militibus, flagellantibus, conspuentibus,
alapis verborum caedentibus, coronam spineam, vere
spineam, vere aridam, vere succo aeternae vitae
carentem, vere spineam pungitivam, aculeos detractionis
post laudes habentem plectentibus, sole contemplationis
divinae obscurato, terra corporis tremiscente,
petra fidei scissa, velo templi diviso. Crede
mihi, frater charissime, tutius est in praesepio
quam in praetorio. Ibi consolationes, hic terrores.
Sufficit; dum enim scribo et longiorem epistolam
facere volo, nuntius Maguntini archiepiscopi supervenit,
et, datis litteris factaque verborum legatione,
eadem hora discessum paravit, et hanc epistolam
succidere me coegit, quia nuntium meum
statim cum illo mittere me oportuit. Dominum
meum ac tuum augustum humillimum, dum circa
ipsum es, diligenter custodi, et quia Deus fidelem
te et sapientem fecit, fac quod potes et scis, quantum
tibi permittitur. Saluta cancellarium nostrum
ex Anselmo tuo et suo.
EPISTOLA CCXXXVI. R. MONACHI AD WIBALDUM ABBATEM. Reddit rationem de his quae egerit ad monasterii utilitatem, petitque ab eo praebendam pro consanguineo suo novenni. [(Anno 1151.)]
Domino et Patri Stabulensi venerabili abbati WIBALDO,
frater R., cum orationum devotione obedientiae
bonum.
Quoniam cognosco me servum vestrae sanctitatis,
paternitatis filium, dilectionis amicum, memoriam,
vestri facio assidue in orationibus meis, ut ver
Deus omnium, Deus miserationum omnipotens regat
semper et protegat, et gratiae suae rore irradiet,
et quia probatio dilectionis exhibitio est operis,
vobis in operibus vestris voluntate condelector et
opere. Unde in vacuando coemeterio novo et aquae
ductu restruendo operam do; capella Beati Nicolai,