PL 189, col. 914
De miraculis (Petrus Cluniacensis), J. P. Migne
ac prudens juvenis prosequens aliquandiu
sub ipso Remensis jam Ecclesiae canonicus perseveravit.
Gaudebat ejus societate religiosus episcopus,
nec inferiorem ei amoris vicem rependebat. Cernebat
in eo quod in se cognoscebat, et velut imaginem
virtutum suarum in ipso amplectebatur. Ut enim
quidam sapiens ait: Similitudo morum concordiam
efficit animorum. Et vere, nunquam enim dissimilia
sibi convenire potuerunt, nec in una sede diversa
morari. Nam dissimilitudine discohaerentia, si quis
sine aliquo simili adjungere tentat, frustra laborem
insumit. Statim enim ab invicem resiliunt, nec nisi
per aliquod simile ac medium, ut dictum est, conjungi
possunt. Hoc enim in elementis, hoc in corporibus,
hoc in moribus, hoc prorsus in rebus omnibus
constat, et luce clarius est. Sic bono episcopo
bonus canonicus, bonorum morum vitaeque honestae
congruentia conjunctus, paulatim per quotidiana
incrementa, ad majorem religionis ac sanctae conversationis
amorem promovebatur.
CAPUT VI. Quomodo ad monasticam vitam aspirans, ecclesiasticos honores dimiserit.
Inde actum est ut divinus ignis, pectoris ejus de
scintilla exortus, in flammas prorumpere gestiret,
et non jam sub illo canonicali, imo pene saeculari
ac fallaci tegmine, sed sub vero ac sincero monachorum
ordine Deo servire proponeret. Videbat
institutis illis clericorum nihil prope religionis inesse,
multa ibi simulari, pauca in veritate geri, ambitione,
cupiditate, aemulatione cuncta interturbari,
et sub tonsura vel habitu clericali, rectius mercenarios
quam canonicos posse vocari. Haec et his
similia mortis genera in eis abhorrens, et velut de
medio Babylonis, juxta vocem prophetae [(Isa. XLVIII)] ,
fugere quaerens adit episcopum, et familiare sibi
colloquium ab eo indulgeri rogat. Quo impetrato
denudat quidem ex parte animi secreta, sed ex
majore sub silentio tecta reservat. Timebat enim
ne si cuncta episcopo se diligenti proderet, dilectione
qua ei tenebatur obstrictus, ejus conatibus
idem episcopus contrairet. Et noverat quidem episcopum
omnino virtutum suarum desiderare profectum,
sed velut membri alicujus a corpore divulsionem,
ejus a se timere discessum. Hac ergo de
causa quidquid de saeculi abrenuntiatione proposuerat
reticens, reliqua pandit, et se canonicales redditus
sub ipso Remensis jam Ecclesiae canonicus perseveravit.
Gaudebat ejus societate religiosus episcopus,
nec inferiorem ei amoris vicem rependebat. Cernebat
in eo quod in se cognoscebat, et velut imaginem
virtutum suarum in ipso amplectebatur. Ut enim
quidam sapiens ait: Similitudo morum concordiam
efficit animorum. Et vere, nunquam enim dissimilia
sibi convenire potuerunt, nec in una sede diversa
morari. Nam dissimilitudine discohaerentia, si quis
sine aliquo simili adjungere tentat, frustra laborem
insumit. Statim enim ab invicem resiliunt, nec nisi
per aliquod simile ac medium, ut dictum est, conjungi
possunt. Hoc enim in elementis, hoc in corporibus,
hoc in moribus, hoc prorsus in rebus omnibus
constat, et luce clarius est. Sic bono episcopo
bonus canonicus, bonorum morum vitaeque honestae
congruentia conjunctus, paulatim per quotidiana
incrementa, ad majorem religionis ac sanctae conversationis
amorem promovebatur.
CAPUT VI. Quomodo ad monasticam vitam aspirans, ecclesiasticos honores dimiserit.
Inde actum est ut divinus ignis, pectoris ejus de
scintilla exortus, in flammas prorumpere gestiret,
et non jam sub illo canonicali, imo pene saeculari
ac fallaci tegmine, sed sub vero ac sincero monachorum
ordine Deo servire proponeret. Videbat
institutis illis clericorum nihil prope religionis inesse,
multa ibi simulari, pauca in veritate geri, ambitione,
cupiditate, aemulatione cuncta interturbari,
et sub tonsura vel habitu clericali, rectius mercenarios
quam canonicos posse vocari. Haec et his
similia mortis genera in eis abhorrens, et velut de
medio Babylonis, juxta vocem prophetae [(Isa. XLVIII)] ,
fugere quaerens adit episcopum, et familiare sibi
colloquium ab eo indulgeri rogat. Quo impetrato
denudat quidem ex parte animi secreta, sed ex
majore sub silentio tecta reservat. Timebat enim
ne si cuncta episcopo se diligenti proderet, dilectione
qua ei tenebatur obstrictus, ejus conatibus
idem episcopus contrairet. Et noverat quidem episcopum
omnino virtutum suarum desiderare profectum,
sed velut membri alicujus a corpore divulsionem,
ejus a se timere discessum. Hac ergo de
causa quidquid de saeculi abrenuntiatione proposuerat
reticens, reliqua pandit, et se canonicales redditus